Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Η άποψή μου - Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΖΩΡΤΖΗ

  • Ευρώπη των τραπεζών ή των πολιτών;

    Στο κλείσιμο ακόμη ενός δύσκολου χρόνου που μεθαύριο αφήνουμε πίσω μας, η ανατολή του καινούργιου δεν δείχνει καθόλου ρόδινη για την Ευρώπη. Το ίδιο ισχύει ασφαλώς και για τη χώρα μας, όπου τα πράγματα είναι και παραμένουν μάλλον έτι κρισιμότερα. Εκείνοι που συνεχίζουν να μας δίνουν «κουράγιο» και να μηρυκάζουν παρηγοριές του τύπου «κι άλλοτε περάσαμε τα ίδια και τα καταφέραμε», αυτοί σίγουρα δεν θέλουν ή αδυνατούν να αναγνωρίσουν το αδυσώπητο περιβάλλον της κρίσης.

     Διότι οι συνέπειες και τα οδυνηρά κατάλοιπα αυτής της κρίσης θα έχουν υπερβεί κάθε ιστορικό προηγούμενο. Τούτο παραπέμπει μάλιστα σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής σφαίρας των πληττόμενων χωρών. Οι καταστροφικές της συνέπειες δεν αναφέρονται πλέον μόνο ή κυρίως στο χώρο της οικονομίας, καθώς η ευρωπαϊκή αυτή κρίση εμφανίζει ήδη δείγματα ανθρωπιστικής συμφοράς.

    Η Ευρωπαϊκή Ενωση βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα της κρίσης σε μια περίοδο ριζικών ανακατατάξεων στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, όταν μεγάλες χώρες της περιφέρειας έκαναν την εμφάνισή τους δυναμικά στο διεθνές προσκήνιο, διεκδικώντας συμμετοχή στην οικονομική ανάπτυξη. Αν οι χώρες αυτές πέτυχαν να υπερσκελίσουν εν τάχει την Ευρώπη, τούτο παραπέμπει αφ' ενός στην κρίση αλλά οφείλεται εν πολλοίς και στην ανυπαρξία πολιτικών προάσπισης των ευρωπαϊκών συμφερόντων. Η Ε.Ε. συνεχίζει να λειτουργεί υπό τη σκιά της υπερατλαντικής υπερδύναμης ακολουθώντας σταθερά τις κινήσεις της διεθνώς και υφιστάμενη τις συνέπειες των χρηματοοικονομικών της επιλογών. Το έλλειμμα μιας κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής βούλησης προτρέπει, ως κεντρικό ζητούμενο πλέον, να τεθεί στην κρίση των εκλογέων της Ε.Ε., από την ψήφο των οποίων θα αναδειχθεί για πρώτη φορά πρόεδρος της Ενωσης. Τα κενά της ευρωπαϊκής πολιτικής επιβάλλεται ήδη να καλύπτονται με βάση τις θέσεις των πολιτών και όχι με απόψεις τεχνοκρατών της πολιτικής λογιστικής.

    Υστερα από όσα υπέστησαν οι εθνικές οικονομίες σειράς χωρών της Ενωσης από το κερδοσκοπικό όργιο μεγαλοτραπεζικών οίκων και προβληματικών ευρωπαϊκών τραπεζών, που συνήργησαν στην ταχεία εξάπλωση της χρηματοπιστωτικής κρίσης, υπήρξε γενική η εντύπωση ότι επέκειτο μια ριζική αναδιοργάνωση στο πλαίσιο των τραπεζικών λειτουργιών. Τούτο δυστυχώς συντελέσθηκε εν μέρει επειδή η γερμανική πλευρά φρόντισε και τώρα να αποδυναμώσει το σχέδιο, προκειμένου να αποφύγει μεγαλύτερη ανάληψη βαρών προβληματικών χωρών. Η παραμονή του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στη θέση του Γερμανού υπουργού των Οικονομικών, απ' όπου επηρεάζει τα οικονομικά και άλλων κρατών-μελών της Ευρωζώνης, δεν είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να προκύψει για την Ευρώπη σήμερα. Δεν είναι αναγκαία καμιά ειδική αναφορά στο γεγονός πως η τελική διαμόρφωση της πρόσφατης απόφασης διατυπώθηκε καθ' υπαγόρευσιν του πρώην και νυν (δυστυχώς) Γερμανού υπουργού Οικονομικών. Τούτο ανήκει προ πολλού στα «αυτονόητα» των διαδικασιών που καθορίζουν τις κρίσιμες αποφάσεις μέσα στο Γιούρογκρουπ. Παρά τον προβληματισμό πολλών χωρών για τη ληφθείσα απόφαση, ο Γερμανός υπουργός εξήγγειλε με το γνωστό τευτονικό του ύφος την επίτευξη του τελικού πυλώνα για τη δημιουργία της τραπεζικής ένωσης.

    Το έτος 2014 είναι συνάμα κι ένας ευρωεκλογικός χρόνος, οπότε θα τεθούν εκ των πραγμάτων νέα ζητήματα καίριας φύσεως, ενώ θα επανακάμψουν στη συζήτηση σημαντικά θέματα που χρονίζουν. Τούτα συμβαδίζουν με την αναζήτηση τρόπων καταγραφής της βούλησης των πολιτών και ορισμού διαδικασιών της συμμετοχής τους στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Ανεξάρτητα δε από τη θεσμική διάρθρωση των διαδικασιών που νομιμοποιούν αποφάσεις οργάνων, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου πρωτίστως, το ζητούμενο ήταν, είναι και παραμένει η άμεση συμμετοχή των πολιτών στην καθ' όλον διαμόρφωση των ευρωπαϊκών πραγμάτων και το πώς αυτή θα εκφράζεται εκεί. Η αντιπροσωπευτική ή έμμεση, λεγόμενη, εκπροσώπηση των πολιτών δεν διασφαλίζει καν τη διοχέτευση της βούλησής τους μέσα από τους κοινούς ευρωπαϊκούς θεσμούς. Ακόμη δε και σ' εκείνους που συγκροτούνται με τη δική τους ψήφο, ήγουν των μελών του Ευρωκοινοβουλίου, όπου τελικά επικρατούν συμφέροντα που προωθεί εκεί ένας άκρατος και συχνά χυδαίος λομπισμός.

    Η Ευρώπη των «28» της Ε.Ε. αναζητεί σήμερα το δρόμο που θα την οδηγήσει σε μια θεσμική οργάνωση κεντρικών δομών διακυβέρνησης, ώστε να υπάρξει ένα κοινό πλαίσιο για την ολοκλήρωση της διαδικασίας ευρωπαϊκής ενοποίησης. Απέναντι στην εκδοχή μιας υπερκυβέρνησης των Βρυξελλών προτάσσεται ήδη το όραμα μιας ευρωπαϊκής συμπολιτείας, όπου η αρχή της ισοτιμίας και της αναλογικότητας των χωρών θα θεωρείται σαν το θεμέλιο της νέας Ευρώπης. Μιας Ευρώπης με ανακτημένο το κοινωνικό της πρόσωπο και με ενεργούς πολίτες, ο ρόλος των οποίων δεν θα εξαντλείται στη νομιμοποίηση συσχετισμών σε επίπεδο Βρυξελλών μέσω της απλής προσέλευσής τους στις κάλπες.

    Δημοσιογράφος, πολιτικός επιστήμονας

    tzortzis.jan@gmail.com

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Διαφθορά
Η συμμορία... Κάντα όλα
«Δεν θυμάμαι ακριβώς πόσα μου είχαν δώσει»
«Ψέματα στη σφαίρα της φαντασίας»
Κυβέρνηση
Το μεγάλο στοίχημα των διπλών (ή... τριπλών) εκλογών
2014... αγκάθια για την κυβέρνηση
ΣΥΡΙΖΑ
Με το άρωμα της πρωτιάς, φουλ για την εξουσία
Συνεντεύξεις
«Το διπλό νόμισμα θα αναβάλει την έξοδό σας από το ευρώ»
Κυπριακό
Τουρκικά παζάρια για το κοινό ανακοινωθέν
ΠΑΣΟΚ
Μονόδρομος η σύμπραξη με τους «58»