Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Μεθοριακά

  • «Πάρ' τα όλα!!!»

    Απολαμβάνω το βουητό των ημερών, στολισμένη, μυρωμένη, μελομακαρωμένη!!! Η γλύκα στον ουρανίσκο αξίζει... χίλια γρόσια, η άχνη από τους κουραμπιέδες ένα γιούκο προίκα, και τα σιρόπια από τα μπακλαβαδωτά όσο το εφάπαξ ενός υψηλόβαθμου τραπεζικού στελέχους... Με τα γλυκά και τις ζάχαρες κάνω τους απολογισμούς της χρονιάς που φεύγει, ντοπάρομαι και υψιπετώ όπως έμαθα μικρή, δίπλα στη ζαχαροπλαστική των ημερών.

    Φωτογραφία: Νατάσα Χριστοπούλου Φωτογραφία: Νατάσα Χριστοπούλου Η γλύκα απ' τα Χριστούγεννα εξάλλου βοηθά να αντιμετωπίσω με σιρόπια και τα Πρωτούγεννα. Τρία χρόνια τώρα δεν αποχαιρετώ το χρόνο που φεύγει, μάλλον ξορκίζω τα «περασμένα» με την ευχή να γίνουν «ξεχασμένα»... Φέτος κατέβασα ρολά, δεν έχει νόημα χρονιάρες μέρες να γίνεσαι μάγισσα ή χαρτορίχτρα. Η κληρονομιά που αφήνει το 2013, άλλωστε, είναι πολύ βαριά, όχι μόνο η λογιστική της, κυρίως... η ιδεοληψία της! Αυτή η εμμονή που κρατούν σαν σπάθη ναύκληροι και καπεταναίοι πάνω απ' τα κεφάλια μας, κηρύττοντας το τέλος εποχών, ιδεών, παραμυθιών... Το πλήρωμα ή ποίμνιο, όπως κι αν το δει κανείς, μοιάζει να έχει αποδεχθεί την πυγμή των κηρύκων. Πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς; Διότι εδώ που τα λέμε, τι απομένει από το... όραμα στο ευπροσάρμοστο μυαλουδάκι μας, τώρα που εξατμίστηκαν όλες οι νομιμότητες, πολιτικές και πολιτισμικές; Πάθη μονάχα που τροφοδοτούν οι απογοητεύσεις με συνεργό το φόβο, αόρατες και ορατές απειλές...

    Βουτηγμένη στην ψυχιατρική των ημερών, έρμαιο μηχανισμών, υπό την εποπτεία «τους» για την ακρίβεια, μετρώ τις αντοχές μου. Πνιγμένη στα μηνύματα-σλόγκαν, σε οδηγίες, ενδείξεις, αντενδείξεις... Απαντώ με το δικό μου τρόπο, οργανώνομαι! Σαν χαζοχαρούμενη καταπίνω ζάχαρες, τραγουδάω κάλαντα, μαδάω γαλοπούλες, στρώνω τραπέζι, οχυρώνω εποπτεία για όσα απειλούν να διαλύσουν το διαφανές μου σελοφάν, με την αυταπάτη ότι προστατεύομαι από το συρμό... Ανάβω τζάκι, παράγω αιθαλομίχλη και κρυώνω... υπομονετικά τοις κείνων τηλεοπτικοίς ρήμασι πειθόμενη, ότι το 2014 δεν θα έχει τόσο βαρύ χειμώνα...

    Λίγα χρόνια πριν μετρούσα απολογισμούς μ' ένα αθώο ζύγι, μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας. Με χαμένο τον μπούσουλα φέτος δεν μπορώ να μετρήσω νούμερα για τη χρονιά που φεύγει. Εχω εμπεδώσει τις απώλειες που βαραίνουν όπως κι αν μετρήσω εισροές, εκροές και φύρα. Στα χρέη το «δώρο» των 152, πλειστηριασμοί, τόκοι, υποθήκες και «βάρητα».

    Σιγά μην κλάψω, όμως!!! Θα γιορτάσω όπως μου αρέσει και μετά θα ανοίξω πανιά για ου-τόπους αγαπημένους. Εκεί όπου όλα δείχνουν πως ο χρόνος, προχωρώντας σταθερά, κάνει «στάσεις»-επαναστάσεις, μικρές παύσεις-οάσεις για να μελώσει τη διάθεση, καλή ώρα!

    Διότι οι γιορτές μια σανίδα σωτηρίας είναι, απαστράπτουσες, με σατέν, ταφτάδες, βελούδα ή λουστρίνια... Ζαχαρωτούς, γυαλιστερούς και ατσαλάκωτους μας οδηγούν σε πορείες έξω από τη λάσπη και τον ορυμαγδό των ημερών. Τις απολαμβάνω ρουφώντας θαλπωρή που ποτέ δεν χόρτασα, παρά τα όσα όμορφα μου προσφέρθηκαν, από την εποχή ιδεών και ονείρων.

    Τις απολαμβάνω και σχεδιάζω. Μέσα στην υγρασία που περιβάλλει τον Δεκέμβρη, πάνω στους νοτισμένους δρόμους, στην παγωνιά, εκεί όπου στάζουν μικρά, ντροπαλά δάκρυα. Φιγούρα κι εγώ σε πολύσημο κάδρο, με σύγκρυο που εντείνεται τα βράδια, με απορία ανατριχιαστική για τα μελλούμενα, με προσήλωση στο τυπικό και αμφιβολία μόνο σε δόγματα...

    Αυτό σημαίνει αγιοβασιλιάτικο τοπίο, μια παλλόμενη εικόνα που γυμνώνει καρυδιές εν ριπή οφθαλμού. Στο φόντο η χλωρίδα και μια εφτάψυχη, μεγαλόψυχη πανίδα, μια όαση στο μέσον της ερήμου. Η δική μου εκδοχή του χειμώνα που σέρνεται στα πανωφόρια και τα μποτίνια, που εισβάλλει στα γαντάκια με πρόθεση να διατρέξει την ύπαρξη, να παίξει με φόβους, να απειλήσει ότι όλα μπορεί να τα κάνει στάχτη! Δεν πτοούμαι! Βουτάω στην όμορφη τόμπολα της εποχής, φωνάζω με όλη μου τη δύναμη, «πάρ' τα όλα»! Ετσι καταπίνω γουλιά γουλιά την ευφρόσυνη πρόθεση του Αϊ-Βασίλη να χωρέσει στην καμινάδα πάλι για να φέρει εκκαθαριστικά, χαράτσια, δικόγραφα, ληξιπρόθεσμα.

    Καλή χρονιά λοιπόν! Μέσα στο καταχείμωνο, στην παγωμένη πατριδούλα μας, που μάχεται αμήχανη από κυκλοθυμία, χωρίς να χάνει τη γοητεία του λόγου και της γαστέρας της. Δίπλα εγώ, μέσα στη λαμαρίνα με δίπλες ή ξεροτήγανα, μελομακάρονα ή «φοινίκια» και λευκή σοκολάτα σαν χιόνι Ερυμάνθου!!!

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Είμαστε όλοι Αμλετ...
«Ζοφερό το μέλλον των ΔΗΠΕΘΕ, όπως της πατρίδας μας»
Αφιέρωμα
Ημερολόγια μουσικής
Σινεμά
Σινεμά
Πήγα Cinema
Βιβλίο
Υπάρχει και δίκαιη βία
Μουσική
Μουσική
Παραμύθια
Το παραμυθί του Οδυσσέα