Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Σημείο συνάντησης με τον Βασίλη Κ. Καλαμαρά

  • Ευχές για καλά πασχούγεννα

    ΑΥΤΑ τα Χριστούγεννα ντυθήκαμε όλοι αρνάκια. Λίγο πρωίμως, είναι αλήθεια. Αφού έτσι κι αλλιώς θα μας έσφαζαν, αποφασίσαμε να σφαχτούμε όλοι και όλες μεταξύ μας. Δεν μπορούσαμε να περιμένουμε το Πάσχα. Οταν είναι να βγει μια ψυχή, ας βγει μια ώρα νωρίτερα. Κάναμε forward στο χρόνο, τον τρέξαμε και βρεθήκαμε στις Αποκριές. Αγοράσαμε κόκκινες μπογιές κι αρχίσαμε να τις πετάει ο ένας/η μία στον άλλον/άλλη. Παίζαμε τους σφαγμένους, όσους από εμάς δεν μας είχαν σφάξει.

    Γι' αυτό αυτά τα Χριστούγεννα φάγαμε κεφαλάκια, πατσές και ποδαράκια. Είχαμε πεινάσει και δεν κρατιόμασταν. Παίρναμε τις κόκκινες μπογιές και τις περιχύναμε επάνω μας. Οταν είχαν κολλήσει για τα καλά στα ρούχα μας και δεν μπορούσαμε να κάνουμε ούτε ένα βήμα, καλέσαμε το ασθενοφόρο. Να μην ξεχάσω να αναφέρω ότι από το στόμα μας έτρεχαν ζουμιά από τα κεφαλάκια, τα στήθη των γυναικών είχαν περιχυθεί με κομμάτια από πατσάδες, ενώ τα πόδια των παιδιών αντικαταστάθηκαν από μοσχαρίσια ποδαράκια.

    Οι τραυματιοφορείς ήταν ντυμένοι πυροσβέστες, γιατί όλοι οι πυροσβέστες είχαν πεθάνει, καθώς ήταν τόσες πολλές οι φωτιές, τις οποίες, αφού απόκαμαν να τις σβήνουν, έπεφταν μέσα τους, μήπως λυτρωθούν στο θάνατό τους. Εν τω μεταξύ, επειδή τα ασθενοφόρα αργούσαν να έρθουν, συμφωνήσαμε, αν και δεν μπορούσαμε να περπατήσουμε, να ξαναπαίξουμε. Επεφτε ο ένας και η μία πάνω στον άλλο και στην άλλη σαν ακίνητοι στόχοι. Το στόμα μας είχε γίνει μια μικρή τρύπα, από την οποία έβγαινε μια ευχή «Καλά Πασχούγεννα!».

    Να μην ξεχάσω να αναφέρω ότι στα λουλουδάδικα, έξω από το κτήριο τής Βουλής, είχαν στηθεί υπαίθρια χασάπικα. Είχαν σχηματιστεί μεγάλες ουρές με άτομα όλων των ηλικιών, τα οποία ζητούσαν από τον δήμιο -συγγνώμη, τον χασάπη!- να τα σφάξει. Μα ήταν τόσο πολλά, που οι χασάπηδες δεν προλάβαιναν να σφάζουν. Τα χασαπομάχαιρα είχαν στομώσει και επειδή βιάζονταν να ανταποκριθούν στην υψηλή ζήτηση σφαγής, τα ακόνιζαν στα κόκαλα των σφαγμένων!

    Ολα αυτά που περιγράφω δεν έγιναν ποτέ. Είχαν έρθει πρωίμως οι Αποκριές και επειδή δεν είχαμε προλάβει όλοι/ες να ντυθούμε αρνάκια, ορισμένοι φόρεσαν στολές χασάπη. Παίξαμε φίλοι και εχθροί τους χασάπηδες και τα αρνάκια. Οσοι/όσες δεν πρόλαβαν να σφάξουν και να σφαχτούν, έμειναν με το παράπονο ότι έπρεπε να περιμένουν μέχρι τις Αποκριές.

    ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ δεν θα πεινάγαμε: στοίβες κεφάλια κείτονταν στην πλατεία Συντάγματος και ανάμεσά τους τεράστιες λεκάνες, γεμάτες με σπλάχνα, συκώτια, πατσές και ποδάρια. Τα κόκαλα τα έγλειφαν τα αδέσποτα σκυλιά...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Είμαστε όλοι Αμλετ...
«Ζοφερό το μέλλον των ΔΗΠΕΘΕ, όπως της πατρίδας μας»
Αφιέρωμα
Ημερολόγια μουσικής
Σινεμά
Σινεμά
Πήγα Cinema
Βιβλίο
Υπάρχει και δίκαιη βία
Μουσική
Μουσική
Παραμύθια
Το παραμυθί του Οδυσσέα