Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Insider

  • Στα Ρίχτερ του ολέθρου

    Σχεδόν από την πρώτη στιγμή ο ανταποκριτής της ΝΕΤ στη Νέα Υόρκη Μιχάλης Γρυπιώτης ταξίδεψε στην Αϊτή και από τότε καταγράφει τα γεγονότα στη χώρα που ισοπέδωσαν τα επτά Ρίχτερ του Εγκέλαδου.

    Την περασμένη Παρασκευή (22/1), στο Πορτ-ο-Πρενς έφτασε και ο δημοσιογράφος του ΜΕΓΚΑ Σωτήρης Δανέζης για να καταγράψει τη δική του «Εμπόλεμη ζώνη», ενάμιση χρόνο μετά το ντοκιμαντέρ που είχε ετοιμάσει για την Αϊτή με τίτλο «Ο ξάδελφος Ζακά». Ζητήσαμε από τους δύο Ελληνες δημοσιογράφους να καταγράψουν κάτι απ' αυτά που βιώνουν σε μια χώρα πλήρως κατεστραμμένη. Ενα χαρακτηριστικό 24ωρο στο Πορτ-ο-Πρενς που έχει καταγραφεί στη μνήμη τους και δεν πρόκειται να σβηστεί ποτέ. Στις σχεδόν καθημερινές επικοινωνίες μα που γίνονταν με μεγάλη δυσκολία, και οι δύο έδειχναν εξαντλημένοι όχι μόνο σωματικά αλλά κυρίως ψυχικά...

    ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΡΥΠΙΩΤΗΣ

    Εδώ Αϊτή

    Τετάρτη 13 Ιανουαρίου. Ο ήλιος της Αϊτής μού καίει το μέτωπο. Μπαίνω στον προαύλιο χώρο του γενικού νοσοκομείου του Πορτ-ο-Πρενς. Κραυγές πόνου από παντού. Με βαθιές ανάσες προσπαθώ να αποφύγω τη λιποθυμία. Από παιδί δεν αντέχω στη θέα του αίματος και τώρα περπατάω πάνω σε βαθυκόκκινες λίμνες.

    Ενας ηλικιωμένος άντρας αβοήθητος ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλους. Κάνει εμετό, γυρίζει ανάσκελα και ξεψυχά μπροστά μου.

    Η κραυγή ενός κοριτσιού με κάταγμα στο κεφάλι μού σταματά το μυαλό. Σηκώνω τη μάσκα στο πρόσωπό μου και περνάω πάνω από ένα μάλλον άψυχο ημίγυμνο θηλυκό σώμα. Η ανάσα μου αντηχεί μέσα στη νοσοκομειακή μάσκα. Είμαι ζωντανός. Ενα χέρι δείχνει προς τα δεξιά. Ακολουθώ βουβός.

    Στη γωνία του νοσοκομείου ο χρόνος σταματά. Αμέτρητα στοιβαγμένα πτώματα καλύπτουν την πλατεία μπροστά από το νεκροτομείο. Ανάμεσά τους διάσπαρτοι τραυματίες εκλιπαρούν, στριγκλίζουν και προσεύχονται. Αίμα και ανθρώπινα υπολείμματα απ' άκρη σ' άκρη. Η ανάσα μου σταματά να αντηχεί. Το βλέμμα κλειδώνει στα μάτια ενός νέου άνδρα. Οκλαδόν στη μέση του παραλόγου μ' ένα παιδί τριών ετών στην αγκαλιά. Ο πατέρας με τραύμα στο κεφάλι, το αγόρι λιπόθυμο με ακρωτηριασμένο πόδι, αιμορραγεί ακατάπαυστα. Ζωντανοί σε μια θάλασσα από θάνατο περιμένουν το τέλος. Τα μάτια μου βουρκώνουν.

    Αναζητώ καταφύγιο στη σέλα της μοτοσικλέτας του 21χρονου Κάνκαν. Περιμένει να του πω τον επόμενο προορισμό. Ιδρώτας και δάκρυα γίνονται ένα κάτω από τη μάσκα. Ψελλίζω Rue de Centre. Με ταχύτητα ο Κάνκαν διασχίζει το κέντρο της πόλης. Το τιμόνι κάνει σλάλομ ανάμεσα σε αυτοσχέδια φέρετρα, ερείπια και χιλιάδες κόσμου που περπατούν σαν ζόμπι, χαμένοι στην ίδια τους την πόλη. Προσπερνάμε τον κατεστραμμένο καθεδρικό ναό.

    Πλήθος κόσμου προσεύχεται με χέρια στραμμένα στον ουρανό. Αριστερά, στο πρώτο στενό, ξαφνικά το δίκυκλο γίνεται μηχανή του χρόνου. Εδώ είμαστε, μου λέει ο Κάνκαν. Εδώ σκέφτομαι, αλλά πού ακριβώς... στην Αϊτή ή στο βομβαρδισμένο Βερολίνο;

    ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΑΝΕΖΗΣ

    Η ελπίδα πεθαίνει

    «Κάντε όλοι ησυχία, σας παρακαλώ», φώναξε ο Γάλλος αξιωματικός και το τσίρκο των μίντια βουβάθηκε. Οι δεκάδες που είχαν συγκεντρωθεί και απλά παρακολουθούσαν, έμοιαζαν να κρατούν την αναπνοή τους. «Ω Θεέ μου, λες να πέθανε;», ψιθύρισε μια γυναίκα πίσω μου και έβαλε το χέρι της στο στόμα, σαν να ήθελε να πνίξει μια κραυγή.

    Ηταν η πιο κρίσιμη στιγμή στην επιχείρηση διάσωσης του Γουίσμοντ Εξάντους Ζαν Πιερ από τα συντρίμμια του πανδοχείου «Νάπολι Ιν», στο εμπορικό κέντρο του Πορτ-ο-Πρενς. Θαμμένος ζωντανός κάτω από τέσσερις ορόφους και στο απόλυτο σκοτάδι, ο 24χρονος Αϊτινός μετρούσε ένα ένα τα τσιπς και τις γουλιές του αναψυκτικού που τον κρατούσαν στη ζωή. Μόνο τις νύχτες και τις μέρες δεν μπορούσε να μετρήσει.

    Οταν είδε ξανά το φως του ήλιου, ξαπλωμένος στο φορείο που κρατούσαν Ελληνες και Γάλλοι διασώστες, είχαν περάσει έντεκα ολόκληρα 24ωρα από τον φονικό σεισμό. «Νόμιζα ότι ήμουν εκεί κάτω τρεις, μπορεί τέσσερις μέρες. Αν είχα καταλάβει πόσος χρόνος είχε περάσει, θα είχα πεθάνει από την απελπισία μου», μου είπε την επόμενη μέρα στο γαλλικό νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται.

    Ο Γουίσμοντ είναι ο 132ος εγκλωβισμένος που βγήκε ζωντανός από τα χαλάσματα. Είναι ο τελευταίος διασωθείς από τον σεισμό που γύρισε την Αϊτή στο έτος μηδέν και μετρά εκατοντάδες χιλιάδες θύματα. Είναι τυχερός, αλλά δεν έχει καταλάβει πόσο... Στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο και λίγο πριν εντοπίσουμε τον αδελφό του -που ετοιμαζόταν μαζί με άλλους να σκάψουν με γυμνά χέρια για να τον απελευθερώσουν- είδαμε με φρίκη τα απομεινάρια πέντε ανθρώπων να ξεπροβάλλουν μέσα από τα χαλάσματα.

    Του υποσχέθηκα ότι αύριο θα πάμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο για να δει την καταστροφή στο Πορτ-ο-Πρενς. Θέλει να επιστρέψει στα ερείπια του πανδοχείου όπου ο θάνατος τον κοίταξε στα μάτια και απλά τον προσπέρασε. Ο νεαρός Αϊτινός έγινε σύμβολο ελπίδας σε μια χώρα όπου η ελπίδα μοιάζει να 'χει πεθάνει πολύ πριν από τη χαριστική βολή του Εγκέλαδου.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Κάτια Ζυγούλη
«Δεν είμαι μοιραία, εξαρτώμαι από τον Σάκη»
Θέατρο
Η αρμονία της διαφορετικότητας
Μουσική
Μουσικό ταξίδι στους δρόμους της Λισαβόνας
Κριτική θεάτρου
Μπέζος, ένας κουρασμένος επιβήτορας
Εκθεση
Βαν Γκογκ: αποκάλυψη τώρα
Συνέντευξη: Χαράλαμπος Μπούρας
Να κατεδαφιστεί το παλιό Μουσείο Ακρόπολης
Χορός
Το Φεστιβάλ Καλαμάτας έχει το παλάτι του
Συνέντευξη: Γιάννης Βογιατζής
«Υποκλίνομαι σε ηθοποιούς που δεν ξέρει ο κόσμος...»