Ελευθεροτυπία - 30/01/2010
Έντυπη Έκδοση
Ελευθεροτυπία, Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2010
Μεγεθύνσεις
-
Μεγεθύνσεις
*Πέρα και κάτω από τον Βορρά, νομίζω το είχαμε ανάγκη αυτό το κρύο των τελευταίων ημερών στην Αθήνα, που δεν σε παγώνει, αλλά σε ξυπνάει, σε ζωντανεύει, σε κάνει να σηκώνεις ψηλά το κεφάλι και να τραγουδάς ακόμη, μέσα σε μια ατμόσφαιρα διάφανη σαν κρύσταλλο...Περπατώντας στο κέντρο, όχι το «υποβαθμισμένο», όπου τα γουναρικά έχουν κάνει την εμφάνισή τους στους ώμους των κυριών, όσων «κατέχουν» -μια σπάνια, ουρανοκατέβατη ευκαιρία να πιάσουν τόπο τα λεφτά που κατέβαλαν προς απόκτησή τους...
*Οπου τα αδέσποτα, προπαντός όταν πέφτει το βράδυ, μαζεύονται και σγουλώνουν, σαν παιδιά που τα 'χουν εγκαταλείψει, στις εισόδους των πολυκατοικιών και κάποιων δημόσιων κτιρίων -εκεί κανέναν δεν πειράζουν και τίποτα δεν μπορεί να τα πειράξει... Οπου οι βιτρίνες, εν σιωπή, λάμπουν σαν πολυτελή σκηνικά θεάτρου, και τα μεγάλα καφέ με τους θαμώνες τους, κινούμενες φιγούρες πίσω απ' τις θολές τζαμαρίες, γίνονται μικρά τοπία στην ομίχλη... Ωσπου να φτάσεις στο τέρμα της «ακτίνας», λίγα μέτρα πιο κάτω.
*Εκεί όπου οι άστεγοι, οι πεινώντες και διψώντες, μετανάστες στην πλειονότητά τους, δεν είναι μύθος -ένα μικρό ποσοστό τους (5.000) σιτίζει ημερησίως δωρεάν και σε ένα μικρότερο (180 από τους 1.700) παρέχει στέγη ο Δήμος Αθηναίων... Σε κείνο το «κέντρο», όπου η «γκετοποίηση» έχει οδηγήσει στη μιζέρια και την εγκατάλειψη (μόνο το 3-4% κατοικείται, το 18,8% των εμπορικών χώρων είναι ξενοίκιαστοι, 500 κτίρια, εγκαταλειμμένα, κινδυνεύουν να πέσουν) και η εγκληματικότητα (79%) έχει χτυπήσει κόκκινο...
*Μιας πρωτεύουσας που η «ανάπτυξή» της δίχως σχέδιο και πρόγραμμα την κατάντησε υδροκέφαλο τέρας, καταπίνοντας σχεδόν τη μισή Ελλάδα... Που δήμαρχοι και υπουργοί θυμήθηκαν τώρα -καθώς τα κύματα των ξεριζωμένων και απελπισμένων σπάνε απάνω της- να φωνάξουν SOS· για να το ξεχάσουν πιθανότατα αύριο... Ονειρο -της ανάγκης- μονόδρομος, και για τους ιθαγενείς ακόμα... Σε κάτι μικρά οικόπεδα, κάτι στενά δρομάκια, αδιέξοδα, εδώ, στον Ν. Κόσμο για παράδειγμα, όλο και κάποια πολυκατοικία ξεφυτρώνει· κι άλλα «κουτιά», σκέφτομαι, αφήνοντας την εφημερίδα, μεγάλα, μικρά, μικρότερα...
*«Κουτιά», «κουτιά», «κουτάκια»... μια θάλασσα από κουτιά που τη διασχίζουμε καθημερινά, θέλουμε δεν θέλουμε... Κουτιά και στις τράπεζες, στην Εθνική τουλάχιστον -πατάς το κουμπί, το κόκκινο γίνεται πράσινο, μπαίνεις στο κουτί, μικρότερο από τηλεφωνικό θάλαμο, «βγάλε τα γυαλιά, κοίτα μπροστά», σε διατάζει μια φωνή, κάνεις ό,τι σου λέει, σε ξαναδιατάζει, δεν ξέρεις γιατί, ωστόσο ξαναποζάρεις, δεν έχεις άλλη επιλογή, ώσπου να γίνει πράσινο και το άλλο κουμπί... Σκηνές καθημερινής τρέλας (και ταπείνωσης του πολίτη), υπό το βλέμμα ενός ακόμα μικρούλικου «μεγάλου αδελφού».
*Σε αυτό το ασταμάτητο πήγαιν' έλα, από το κουτί όπου ζούμε, στο κουτί όπου δουλεύουμε, και πάλι πίσω, ξεθεωμένοι· για να στηθούμε απέναντι στο «κουτί» που μας διασκεδάζει και μας ενημερώνει... Κουτιά στη σειρά, σαν παιδικό παιχνίδι, τα τρακτέρ στους εθνικούς δρόμους, όσο πιάνει ο φακός... Οχι, δεν θέλουν να χωθούν στο τσιμεντένιο κουτί της Αθήνας αυτοί που τα οδήγησαν ώς εκεί... Θέλουν να μείνουν στη γη τους, και γι' αυτό ζητούν όσα τους υποσχέθηκε προεκλογικά ο πρωθυπουργός, θύματα έως τώρα μιας ανύπαρκτης εθνικής αγροτικής πολιτικής, δεσμώτες των μεσαζόντων και των εμπόρων...
*Αν καταλάβαμε καλά -μέσα στον ορυμαγδό των αντιπαραθέσεων στα στούντιο και τις «ζωντανές συνδέσεις από τα μπλόκα»- εμείς οι αδαείς... «Συνονθύλευμα χωρίς επαρκή νομιμοποίηση, αχταρμά που αγγίζει τα όρια του αναρχοσυνδικαλισμού», χαρακτήρισε τους συντονιστές του ξεσηκωμού τους, μιλώντας στο «Βήμα», η υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης! Κι ακόμα ότι «τρελαίνονται με τη δημοσιότητα, στον παραλογισμό τους υπεισέρχονται άλλοι ψυχολογικοί παράγοντες», ότι «πολλοί από αυτούς μοιάζουν με τραμπούκους που απειλούν και εκβιάζουν»· ενώ ο τρόπος που την αντιμετωπίζουν δείχνει ότι «έχει να κάνει με σεξιστές»...
*Η κυρία Κατερίνα Μπατζελή, από τα πρόσωπα των ημερών, που μάθαμε την ύπαρξή της και τη γνωρίσαμε μέσω των «καναλιών»... Τι στιλ! Φωτογενής. Κομψή. Απόλυτη. Επιθετική. Προσβλητική. Που δεν μασάει τα λόγια της, αλλά μιλώντας μπορεί να κάνει κομμάτια τη γλώσσα, εκτοξεύοντας απίστευτα (π.χ. υποσκελάνε, αντί υποσκελίζουν) «μαργαριτάρια»... Που η δική της αλαζονεία της εξουσίας, καταγγέλλοντας μάλιστα την κατ' αυτήν αλαζονεία άλλων, σε αφήνει άναυδο -πότε πρόλαβε; μάλλον μαζί της την έφερε· κάνοντας και τους απανταχού «σεξιστές» να τρίβουν τα χέρια τους.
*Αγρια πράγματα όπου και αν κοιτάξεις, ό,τι και αν ακούσεις -με την «Αγρια Δύση», όσον αφορά την έλλειψη κανόνων για την αντιμετώπιση της συγκέντρωσης πλούτου και τη διεθνή κερδοσκοπία, παρομοίασε την παγκοσμιοποίηση ο Παπανδρέου... Διακόσιοι σαράντα είναι, λέει, οι τραπεζίτες που έχουν καταφτάσει στο Νταβός, όπου συνεδριάζει αυτές τις μέρες το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ... Η ανεργία παγκοσμίως καλπάζει... «Αγριο κερδοσκοπικό παιχνίδι» επί της κεφαλής μας -μετά τα λιμάνια έρχονται να βάλουν πόδι και στις τράπεζές μας οι Κινέζοι; Βοήθεια -στα «κουτιά» μας!
Οσο «το νόμιμο είναι και ηθικό» (κατά τη θρασύτατη βουλγαράκειο ρήση), άλλο τόσο και «το παράνομο είναι και ανήθικο»; και καταδικαστέο; Ευτυχώς που, πέρα από τον απλό ευαισθητοποιημένο πολίτη, και η Δικαιοσύνη δεν έχει αυτή τη γνώμη· αφού το Μονομελές Πρωτοδικείο της Αθήνας αθώωσε τις δύο δασκάλες που «παράνομα», εδώ και δέκα χρόνια, παραχωρούσαν χώρο του σχολείου τους για να διδάσκονται από τις ίδιες τη μητρική τους γλώσσα «ξένα» παιδιά· και οι γονείς τους, τα ελληνικά... Η πρώην δευθύντρια του 132ου δημοτικού σχολείου Στέλλα Πρωτονοταρίου και η δασκάλα Ντενάντα Καρκάλο, που με «άνωθεν εντολές» εκδιώχτηκαν και σύρθηκαν στα δικαστήρια. Αντί να τις κάνουν εικόνα. Τα... θαύματά σου, Ελλάς.
