Έντυπη Έκδοση

Ατζέντα

  • Σκηνές απο έναν γάμο

    ΑΠΟ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ανεξάρτητου κινηματογράφου του Σάντανς και υποψήφια για Χρυσές Σφαίρες καλύτερης ερμηνείας για τους δυο πρωταγωνιστές της, Ράιαν Γκόσλινγκ και Μισέλ Γουίλιαμς, μας έρχεται το «Blue Valentine» του Ντέρεκ Σιανφράνς.

    Μια συγκινητική ταινία που αφηγείται την ιστορία του γάμου του Ντιν (Γκόσλινγκ) και της Σίντι (Γουίλιαμς), μέσα από μια σειρά φλας-μπακ σε διάφορες περιόδους της ζωής τους ως τον χωρισμό τους.

    Στο επίκεντρο της ταινίας, ο κεραυνοβόλος έρωτας, που αρχίζει μόλις ο Ντιν βλέπει, φευγαλέα, τη Σίντι, ενώ πάει στο σπίτι ενός ηλικιωμένου πελάτη για δουλειά (ο Ντιν εργάζεται σε εταιρεία μετακομίσεων), και τα αποτελέσματά του, μέσα από μια αρκετά μεγάλη χρονική περίοδο.

    Στην πορεία, ο Σιανφράνς, με βάση ένα καλογραμμένο, σφιχτό και με σωστή ανάπτυξη των χαρακτήρων σενάριο (γραμμένο από τον ίδιο σε συνεργασία με τους Τζόι Κέρτις και Καμί Νταλεβίν), καταγράφει με λεπτομέρεια, οξυδέρκεια και λεπτότητα τον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσεται η σχέση τους και η συγκεκριμένη, μεταβαλλόμενη κατά περιόδους, συμπεριφορά τους: από την αρχική ζωτικότητα και το πάθος τους ως τη μετέπειτα σταδιακή κούραση και απώλεια ενδιαφέροντος του ενός για τον άλλο.

    Μια ταινία με έντονο ρεαλισμό -μαζί και στις ερωτικές σκηνές της- γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις, το «Blue Valentine» ξεχωρίζει και για τις εξαιρετικές ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών της: του Γκόσλινγκ, που δίνει με πειστικότητα και δύναμη τον Ντιν, ιδιαίτερα στις σκηνές των ώριμων χρόνων του, πάνω όμως απ' όλα της Μισέλ Γουίλιαμς, που δίνει τον ρόλο της Σίντι με συγκίνηση και ευαισθησία.

    ΜΟΥΣΙΚΗ

    ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΕΑΣ

    ΕΡΓΟ ΚΕΦΙΟΥ, σπιρτάδας, κωμικών καταστάσεων αλλά και μουσικού αυτοσχεδιασμού, κατά τη διάρκεια του οποίου ο δαιμόνιος κουρέας Φίγκαρο καλείται να λύσει μία ερωτική πολιορκία, είναι ο περίφημος «Κουρέας της Σεβίλης», του Ροσίνι (όπερα βασισμένη στην ομώνυμη κωμωδία του Μπομαρσέ). Δώδεκα παραστάσεις, λοιπόν, παρουσιάζει η Εθνική Λυρική Σκηνή, από το Σάββατο στο θέατρο Ολύμπια (6, 9, 11, 13, 16, 18, 19, 20, 23, 25, 26/2, 20.00).

    Ο κόμης Αλμαβίβα (Α. Κορωναίος, Β. Καβάγιας), παριστάνοντας άλλοτε το φτωχό φοιτητή κι άλλοτε το δάσκαλο πιάνου, πολιορκεί την όμορφη Ροζίνα (Α. Αγάθωνος, Α. Μπόγρη, Β. Καραγιάννη). Εκείνη είναι κλεισμένη στο σπίτι του κηδεμόνα της Μπάρτολο (Δ. Πλουμής, Α. Λαλούσης), ο οποίος επίσης την επιθυμεί. Ο ευρηματικός κουρέας Φίγκαρο (Δ. Σούρμπης, Χ. Ανδριανός) αναλαμβάνει δράση και η όπερα ολοκληρώνεται με γάμους και χαρές. Τη μουσική διεύθυνση έχουν οι Γιώργος Πέτρου και Αλέξης Αγραφιώτης (εναλλάξ).

    ΜΑΖΙ ΣΤΟ «RODEO»

    Η ΣΥΜΠΡΑΞΗ ΤΟΥΣ στη σκηνή συνεχίζεται: ο Δημήτρης Πουλικάκος και ο Γιάννης Γιοκαρίνης, δηλαδή ο «θείος Νώντας» και ο «νοσταλγός του rock 'n' roll» επιστρέφουν αυτό το Σάββατο στο «Rodeo» (Χέυδεν 34, πλατεία Βικτωρίας, τηλ: 210 8814702). Οι δύο καλλιτέχνες επιστρέφουν με πολλή όρεξη και μπόλικη τρέλα, για μια βραδιά που όπως φαίνεται θα κρατήσει πολύ (είσοδος: 10 ευρώ, έναρξη: 22.00).

    ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΜΠΡΕΛ

    ΑΝ ΖΟΥΣΕ σήμερα ο Ζακ Μπρελ θα ήταν 82 ετών. Δυστυχώς, έζησε λίγο αλλά η ζωή του ήταν γεμάτη εντάσεις και δημιουργία. Γι' αυτό και 33 χρόνια μετά το θάνατό του τα τραγούδια του παραμένουν ζωντανά κι εμπνέουν καλλιτέχνες από ετερόκλητα μουσικά είδη. «Μπρελ, από τις Βρυξέλλες στις Μαρκησίες» έχει τίτλο η καινούρια μουσικοθεατρική παράσταση - αφιέρωμα στον βέλγο δημιουργό που παρουσιάζεται το Σάββατο στο Μέγαρο Μουσικής (Αίθουσα «Αλεξάνδρα Τριάντη», 20.00). Μια ιστορία που έγραψε και διηγείται ο Ζακ Πεσί, με ερμηνεύτρια τη Ναταλί Λερμίτ και τον Ορελιάν Νοέλ στο ακορντεόν. Μια μουσική βιογραφία που διηγείται τη ζωή του γιου ενός «εμπόρου χαρτονιού», που αναδείχτηκε στον σημαντικότερο ίσως εκπρόσωπο του μεταπολεμικού γαλλικού σανσόν. Και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να ξανακούσουμε τραγούδια του όπως τα «Amsterdam», «Ne me quitte pas», «Le moribond», «Les Bourgeois», «Les Flamandes», «Madeleine», «Quand on n'a que l' amour», «La chanson des vieux amants».

    ΜΕ ΚΙΘΑΡΑ ΚΑΙ ΠΙΑΝΟ

    ΜΙΑ από τις καλύτερες ελληνίδες σολίστ της κιθάρας, η Ελενα Παπανδρέου, επιστρέφει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών την Τετάρτη (8.30 μ.μ., Αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος») για ένα ρεσιτάλ με ξεχωριστά έργα του ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου. Θα ερμηνεύσει έργα των Γ. Μουλουδάκη, Σοπέν, Γ. Κουμεντάκη, Β. Μπουντούνη, Μ. Χατζιδάκι αλλά κι ένα έργο του Roland Dyens το οποίο είναι αφιερωμένο στην ίδια. Συμμετέχει ο Κωνσταντίνος Ράπτης.

    *Αφιέρωμα για τα 200 χρόνια από τη γέννηση του συνθέτη Φραντς Λιστ πραγματοποιεί η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών. Με σολίστ τον Δημήτρη Σγούρο και μαέστρο τον Βύρωνα Φιδετζή, θα παρουσιάσει την Παρασκευή στο Μέγαρο Μουσικής ((8.30 μ.μ., Αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης») τα έργα: «Αμλετ», συμφωνικό ποίημα, κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα αρ. 2 σε Λα μείζονα, «Χορός των νεκρών» για πιάνο και ορχήστρα, «Ορφέας», συμφωνικό ποίημα, «Tasso, Θρήνος και Θρίαμβος», συμφωνικό ποίημα.

    ΑΠΟ ΤΑ ΜΠΛΟΥΖ ΣΤΗΝ ΤΕΚΝΟ

    Ο ΕΝΑΣ είναι ο dj Alchemist, που έχει συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα του αμερικανικού χιπ χοπ, από τον Σνουπ Ντογκ μέχρι τους Linkin Park. Ο άλλος είναι ο ράπερ Oh Νο, που ραπάρει πάνω από πρωτοποριακά χιπ χοπ κομμάτια. Μαζί έφτιαξαν τους Gangrene και παρουσιάζουν την πρόσφατη δουλειά τους, το «Gutter Water», απόψε στο «Bios». Τη συναυλία ανοίγει ο dj Mishaps.

    * Τον ανακάλυψε ο θρυλικός μπλούζμαν Γουίλι Ντίξον και πριν ακόμα μάθει να περπατάει, βρέθηκε στη σκηνή στα πέντε του χρόνια να τραγουδάει γκόσπελ και μπλουζ παίζοντας κιθάρα και κίμπορντς. Αλλα ο Λάρι Πέτερσον δεν ήταν απλά παιδί θαύμα, παραμένει ένας δημιουργικός μουσικός που αναμειγνύει στον προσωπικό του ήχο την παράδοση των μπλουζ και της σόουλ με τον σύγχρονο ροκ εν ρολ ήχο. Από την Πέμπτη και για έξι νύχτες θα βρίσκεται στη σκηνή του «Half Note» με το συγκρότημά του, για να παρουσιάσει και τον νέο του δίσκο «You Can Always Turn Around».

    * Κάθε συναυλία των ΟΜ μοιάζει περισσότερο με μυστηριακή τελετή παρα με ροκ γιορτή. Οι καλιφορνέζοι μουσικοί θα παρουσιάσουν την Πέμπτη στη σκηνή του «Gagarin 205» το δικό τους ατμοσφαιρικό ψυχεδελικό κολάζ ήχων. Μαζί τους και οι δικοί μας UNIVERSE 217.

    * Ο ρυθμός του «Can You Feel It?» ήταν αρκετός για να κατατάξει τον Λάρι Χερντ ή Mr Fingers ως έναν από τους πιο επιδραστικούς παραγωγούς της χάουζ σκηνής στα μέσα του 1980. Με όπλα του την τζαζ και τη σόουλ, που ανέμειξε με τους ηλεκτρονικούς ρυθμούς, ο παραγωγός από το Σικάγο καταγράφηκε ως πρωτοπόρος στην νεόκοπη χάουζ. Θα βρεθεί στα ντεκ του «Yoga Bala» το βράδυ του Σαββάτου.

    * Ηλεκτρικές μελωδίες που χτίζονται αργά, καθώς οδηγούνται σε θορυβώδη ροκ κρεσέντα. Οι God Is An Astronaut, οι ιρλανδοί ρόκερ από το 2002 φτιάχνουν το δικό τους σκοτεινό ινστρουμένταλ ροκ και το παρουσιάζουν στη σκηνή με συνοδεία αλλόκοτων ονειρικών βίντεο. Ερχονται με νέο δίσκο, το «Age Of The Fifth Sun», το Σάββατο στο «Eightball Club» της Θεσσαλονίκης και την Κυριακή στο «Κύτταρο» της Αθήνας.

    ROUS ΚΑΙ ΒΗΤΑ

    ΧΑΡΗ στη μεγάλη και ανέλπιστη επιτυχία του τραγουδιού «Εξαιρέσεις», ο Rous (Γιώργος Γεωργιάδης) ήταν ένα από τα πρόσωπα που μας απασχόλησαν το τελευταίο διάστημα. Στον δίσκο του αφηγείται ροκ ιστορίες εμπνευσμένες από την καθημερινότητα, οι οποίες εμπεριέχουν ειλικρίνεια, αγανάκτηση, ρομαντισμό, περιέργεια και κυρίως ανθρωπιά. Ενώ στις εμφανίσεις του συχνά παρουσιάζει ανανεωμένες ενορχηστρωτικές προσεγγίσεις, διασκευές, καθώς και καινούριο υλικό. Ας ελπίσουμε ότι το ίδιο θα κάνει και στο Μέγαρο Μουσικής την Παρασκευή (Αίθουσα Banquet, 21.00).

    * Συγγραφέας, ζωγράφος, φωτογράφος, videoartist, και πάνω από όλα μουσικός. Ο Κ. Βήτα, ο δημιουργός που έδωσε νέα πνοή στη σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική, εμφανίζεται το Σάββατο στο Block 33, της Θεσσαλονίκης (12 ευρώ, οι πόρτες ανοίγουν στις 20.00). Γεννημένος στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, ο Κ. Βήτα μεγάλωσε στην Αθήνα, δούλεψε ως γραφίστας και δημοσιογράφος σε περιοδικά και το 1992 μαζί με τον Μιχάλη Δέλτα και τον Αντώνη Πι ίδρυσαν τους Στέρεο Νόβα. Μια πενταετία παρέμειναν μαζί και, όταν το συγκρότημα διαλύθηκε, ο Κ. Βήτα συνέχισε μόνος. Αγαπάει τον λυρισμό και το ποιητικό περιβάλλον, μιλάει μέσα από τους στίχους για την αγάπη, τη ζωή, την απώλεια, τη μοναξιά, τις προσωπικές ελευθερίες, το αστικό τοπίο.

    ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ

    «ΖΩΝΤΑΝΟ ΡΕΜΙΞ στον ΙΑΝΟ» θα έχει τίτλο η παράσταση που θα παρουσιάζει ο Νίκος Πορτοκάλογλου κάθε Παρασκευή και Σάββατο (για 8 εμφανίσεις) στο καφέ του «Ιανού». Με τη βοήθεια τριών μουσικών (Μιχάλη Βρέττα, Μιχάλη Καλκάνη, Νίκου Πασσαλίδη), θα επιχειρήσει να «ρεμιξάρει» τα κομμάτια του, να τους αφαιρέσει τον ηλεκτρικό ήχο και να τα παρουσιάσει με κοντραμπάσο, βιολί, μπουζούκι, τζουρά, ούτι και την κιθάρα του. Είσοδος: 15 ευρώ (μπαρ), 20 ευρώ (τραπέζι), τηλ.: 210 3217406. 22.00.

    * Από την Παρασκευή (και κάθε Παρασκευή και Σάββατο έως τις 6/3) δύο πολύ καλές «φωνές» συναντιούνται στη μουσική σκηνή «Αυλαία» (Αγίου Ορους 15 - Βοτανικός, τηλ.: 210 3474074). Ο Γιάννης Κούτρας και η Γιώτα Νέγκα θα παρουσιάσουν από τα τραγούδια του «Σταυρού του Νότου» μέχρι κομμάτια από την υπόλοιπη προσωπική τους δισκογραφία.

    * «Αναμοχλεύοντας το ελληνικό τραγούδι» έχουν τίτλο τα σαββατόβραδα λόγου και μουσικής που πραγματοποιούνται στο «@Ρουφ» (Κωνσταντινουπόλεως 10 & Ανδρονίκου 18, τηλ.: 210 3837191). Ο Στέλιος Ελληνιάδης κάνει μια ανασκόπηση στην εξέλιξη του ελληνικού τραγουδιού χρησιμοποιώντας σαν σταθμούς τους σημαντικότερους τραγουδοποιούς των τελευταίων δεκαετιών. Αυτό το Σάββατο στο επίκεντρο θα βρεθούν οι Βασίλης Τσιτσάνης - Μάνος Χατζιδάκις (21.30, 2 ευρώ).

    * Μετά την κυκλοφορία του νέου του άλμπουμ με τίτλο «Καλύτερο ψέμα», ο Μιχάλης Χατζηγιάννης ξεκινά συναυλίες. Πρώτος σταθμός θα είναι η Θεσσαλονίκη, όπου το Σάββατο εμφανίζεται στο Ιβανώφειο Κλειστό Στάδιο Μπάσκετ (8.30).

    * Το μεράκι και η αγάπη με τα οποία επιμελήθηκαν το τελευταίο τους πρόγραμμα απέδωσε καρπούς. Ετσι, η Ελένη Βιτάλη και ο Χάιγκ Γιαζιτζιάν συνεχίζουν στο «Κύτταρο» (Ηπείρου 48 & Αχαρνών, τηλ.: 210 8224134) τις εμφανίσεις τους. Μαζί τους ο Καραγκιόζης του Αθω Δανέλλη και η ερμηνεύτρια Μυρτώ Ναούμ (Κάθε Παρασκευή και Σάββατο).

    * Ο Μάνος Λοΐζος συναντάει τον Τζον Λένον και ο Διονύσης Σαββόπουλος τον Λέοναρντ Κοέν στη μουσική παράσταση «Η πιο όμορφη θάλασσα...» με ερμηνευτές τους Ρίτα Αντωνοπούλου, Κώστα Θωμαΐδη, Γιώτα Νέγκα, σε διεύθυνση ορχήστρας Θοδωρή Οικονόμου και σκηνοθετική επιμέλεια Θέμη Μουμουλίδη. Με βασικό υλικό της το πολιτικό ξεκινούν στο θέατρο «Κάππα» την Τρίτη (και 7, 14 και 21 του μηνός) θα παρουσιάζονται τραγούδια με πολιτικό μήνυμα από την ελληνική και ξένη σκηνή «που τώρα επιστρέφουν, σχεδόν δικαιωματικά , μετά την πρόσκαιρη "εξορία" τους» όπως εξηγούν οι συντελεστές της παράστασης.

    ΦΕΛΙΤΣΙΑΝΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

    ΚΑΤΟΡΘΩΣΕ να ενώσει διαφορετικά μουσικά είδη ισορροπώντας ανάμεσα στη λάτιν και την αμερικάνικη μουσική. Εχει κερδίσει περισσότερους από 45 χρυσούς και πλατινένιους δίσκους και έχει προταθεί 16 φορές για Grammy κερδίζοντας τα 8. Ο τυφλός πορτορικανός τραγουδιστής, βιρτουόζος κιθαρίστας και συνθέτης Χοσέ Φελιτσιάνο θα εμφανιστεί στο «Gazarte» (Βουτάδων 32, Γκάζι) την Πέμπτη, την Παρασκευή και το Σάββατο. Ο Φελιτσιάνο ήτανε ένα από τα 11 αγόρια μιας φτωχής οικογένειας η οποία μετανάστευσε στη Νέα Υόρκη όταν εκείνος ήταν 5 ετών. Από τότε έδειξε το ταλέντο του στη μουσική. Είναι αυτοδίδακτος και έμαθε να παίζει μουσική κυρίως ακούγοντας δίσκους για ατελείωτες ώρες.

    ΣΕΞΙ ΗΧΟΣ ΑΠΟ ΜΙΑ «ΛΕΑΙΝΑ»

    ΡΟΚ ΜΟΥΣΙΚΟΣ και χαοτική περφόρμερ, επιθετική ποιήτρια και προβοκατόρικη εικαστικός, η Λίντια Λαντς συνοψίζει στην ταραχώδη πορεία της όλη την ιστορία του νεοϋορκέζικου αντεργκράουντ ήχου της δεκαετίας του 1980 που ονομάστηκε no wave. Ηταν η ροκ κυρία που άφησε το δικό της στίγμα στη μουσική με έναν ήχο που προχώρησε πέρα από το πανκ και με συνεργασίες όπως με τους Einsturzende Neubauten και τους Sonic Youth. Τώρα, στα πενήντα της χρόνια, η λέαινα, που πάντα έλεγε ότι η δουλειά της είναι να «εξαλείφει την απάθεια», έρχεται την Παρασκευή στο «Gagarin 205», μαζί με τους ηδονιστές Gallon Drunk για να παρουσιάσουν ζωντανά το «Big Sexy Noise», τον δίσκο που έγραψαν μαζί και περιέχει από διασκευές του Λου Ριντ μέχρι το «The Gospel Singer», το κομμάτι που η Λίντια έγραψε μαζί με την Κιμ Γκόρντον. Μαζί τους παίζουν ο Μπλέιν Ρένινγκερ των Tuxedo Moon και ο εκκεντρικός Momus.

    ΝΕΟΙ ΔΙΣΚΟΙ

    Black Swan- (OST)

    Δεδομένου ότι ο σκηνοθέτης Ντάρεν Αρονόφσκι ήθελε να χρησιμοποιήσει ως βασική μουσική της ταινίας του «Μαύρος κύκνος» την κλασική «Λίμνη των κύκνων» του Τσαϊκόφσκι, η δουλειά του συνθέτη Κλιντ Μάνσελ ήταν εξαιρετικά δύσκολη. «Πώς να διατηρήσεις το ηχητικό τοπίο και συγχρόνως να παρουσιάσεις μια νέα πρόταση από μια τόσο δημοφιλή μουσική;» αναρωτιόταν ξεκινώντας ο βρετανός συνθέτης -ο οποίος στο παρελθόν έχει ντύσει μουσικά τις ταινίες «Pi», «Requiem For Α Dream», «Rain», «Wind Chill», «The Wrestler» κ.ά.

    Παρά τις όποιες ανησυχίες του, πάντως, περίφημα τα κατάφερε. Στην πέμπτη συνεργασία του με τον Αρονόφκσι ακολούθησε τις διακυμάνσεις της ταινίας και κατόρθωσε να «λερώσει» λίγο την παραμυθένια ατμόσφαιρα της λίμνης δίνοντας στις μουσικές του ένταση, φόβο, πάθος, απρόσμενες εκρήξεις και φυσικά μια αίσθηση θρίλερ. Κρίμα που η χρήση της μουσικής του Τσαϊκόφσκι του στερεί τη δυνατότητα να είναι υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα ή Οσκαρ στην κατηγορία πρωτότυπης μουσικής.

    drog_Α_tek: «Homeland»-(Inner Ear)

    Οι ηλεκτρονικοί αυτοσχεδιασμοί είναι δίκοπο μαχαίρι για τη δημιουργία ενός σάουντρακ. Από τη μια είναι εύκολη υπόθεση που μπορεί να καταλήξει σε κοινότοπες μελωδίες με ηχητικά εφέ ως επίφαση πειραματισμού. Από την άλλη όμως όταν ο μουσικός αποφασίσει να παλέψει με τη σύνθεση για να φτιάξει την απαραίτητη ατμόσφαιρα μεταμορφώνεται σε ένα αυτόνομο μουσικό έργο που λειτουργεί και χωρίς την εικόνα.

    Οι δικοί μας drog_Α_tek υπάρχουν ως κολεκτίβα εδώ και μια δεκαετία, έχουν κυκλοφορήσει όμως ελάχιστες δουλειές. Πέρα από τις ακραία πειραματικές προτάσεις τους, όπως οι ηχητικοί αυτοσχεδιασμοί στη σκηνή, όταν στρώνονται να γράψουν κάτι καινούριο το κάνουν με μεράκι και αίσθηση των ισορροπιών. Η συμμετοχή τους για τη «Χώρα Προέλευσης», το Homeland του Σύλλα Τζουμέρκα, τους έδωσε την ευκαιρία να φτιάξουν «κατά παραγγελία» μουσική χωρίς καμία παραχώρηση στη στάση τους απέναντι στη σκηνή.

    Κάπως έτσι στον δίσκο τους «Homeland» γεννήθηκε ένας ήχος, ονειρικός και υποβλητικός, στολισμένος με στοιχεία της παράδοσης και ερμηνευμένος με την αυτοσχεδιαστική ελευθερία που δίδαξε η τζαζ.

    ΣΙΝΕΜΑ

    ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ

    ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΙΚΗ αγορά στον... καναπέ του ψυχαναλυτή. Δύο ζευγάρια πρωταγωνιστούν στη νέα κωμωδία σχέσεων του Βαγγέλη Σεϊτανίδη, το «Ετερον ήμισυ» (στα σινεμά την Πέμπτη). Οι μεν είναι δύο θεραπευτές γάμου (Κρατερός Κατσούλης, Δάφνη Λαμπρόγιαννη) που επιμένουν ότι το ταίρι σου το φτιάχνεις, δεν το βρίσκεις. Οι δε, μανάβηδες: δύο λαϊκά παιδιά (Κατερίνα Παπουτσάκη, Βλαδίμηρος Κυριακίδης) που εκφράζουν με πολύ πιο πληθωρικό τρόπο τον έρωτά τους. Οταν συναντιούνται, οι ρόλοι ανατρέπονται. Διότι οι δύο σύμβουλοι γάμου συνειδητοποιούν πως αυτό το ζευγάρι δεν χωράει κάτω από τις ταμπέλες «υγιές» ή «προβληματικό». Και για πρώτη φορά βλέπουν πόσο απέχει ο δικός τους «πετυχημένος» γάμος από ένα γάμο αληθινά ταιριαστό. Τελικά το ταίρι σου το βρίσκεις ή το φτιάχνεις, αναρωτιέται ο σκηνοθέτης, που στο παρελθόν μάς έχει δώσει μερικές συμπαθητικές ταινίες («Κάτω απ' το μακιγιάζ σου», «Η εύκολη Λία», «Αιώνιος φοιτητής»).

    127 ΩΡΕΣ ΑΓΩΝΙΑΣ

    Ο ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟΣ με Οσκαρ Ντάνι Μπόιλ («Slumdog Millionaire») επιστρέφει με τις «127 ώρες» που βασίζονται σε πραγματικά περιστατικά. Η ταινία σόκαρε: σε φεστιβαλική προβολή της δύο θεατές έπαθαν κρίση πανικού και κατέφυγαν στο Πρώτων Βοηθειών! Στο υποψήφιο για 3 χρυσές σφαίρες φιλμ (καλύτερου ηθοποιού, σεναρίου και μουσικής), που θα προβάλλεται από την Πέμπτη, θα παρακολουθήσουμε τις εφιαλτικές 127 ώρες που έζησε ο ορειβάτης Αρον Ράλστον (Τζέιμς Φράνκο) στην Ούτα, όταν ένας βράχος έπεσε πάνω στο χέρι του, παγιδεύοντάς τον για πέντε μέρες σε ένα φαράγγι στη μέση του πουθενά. Επιστρατεύοντας όλες του τις δυνάμεις, ο Ράλστον έκοψε το χέρι του για να απεγκλωβιστεί...

    ΣΤΟΝ ΚΑΜΒΑ Ο ΕΡΩΤΑΣ

    ΜΙΑ ΝΕΑΡΗ ιστορικός τέχνης (Α. Καλτσίκη) εργάζεται για την αναδρομική έκθεση μιας ζωγράφου που πέθανε μυστηριωδώς (Μ. Πρωτόπαππα). Σταδιακά βυθίζεται γοητευμένη στη ζωή της ζωγράφου, όμως στην πορεία ανακαλύπτει ότι στην πραγματικότητα τους πίνακες ζωγράφισε ο σύντροφός της (Γ. Χωραφάς), που έδωσε στην ερωμένη του τα έργα του να τα υπογράψει και να γίνει διάσημη.

    Το ελληνικό σινεμά δεν μας έχει συνηθίσει ούτε σε ταινίες για απόλυτους έρωτες, ούτε σε ταινίες για απόλυτους καλλιτέχνες. Ομως η «Υπογραφή» που θα δούμε την Πέμπτη, φέρει την υπογραφή του πολυβραβευμένου ντοκιμαντερίστα Στέλιου Χαραλαμπόπουλου που μας έχει δώσει τα ντοκιμαντέρ «Ημερολόγια καταστρώματος Γιώργος Σεφέρης», «Γιάννης Μόραλης», «Οταν ο Φερνάντο Πεσόα συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη». Δεκατέσσερα χρόνια μετά τον «Αδη» επιστρέφει στο σινεμά μυθοπλασίας με μία ακόμα φροντισμένη παραγωγή του στενού συνεργάτη του Θ. Λαμπρόπουλου, που απευθύνεται σε φιλότεχνους και μη. Διαθέτει άλλωστε ουκ ολίγον σασπένς.

    Ο Στ. Χαραλαμπόπουλος δίνει μια ενδιαφέρουσα εικόνα του Παρισιού (όπου πραγματοποιήθηκαν πολλά γυρίσματα), κάνοντας αποκαλυπτικές νύξεις για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το κύκλωμα των έργων τέχνης σήμερα και το πόσο μετρά τελικά το όνομα στο «χρηματιστήριο» της τέχνης. Υπάρχει βέβαια και η ουσία της τέχνης, η γοητεία των έργων καθεαυτών, που ο σκηνοθέτης μπλέκει με τον έρωτα και τον αισθησιασμό υπό τους ήχους της μουσικής του Ν. Κυπουργού και της Καμεράτας.

    Με πανέμορφες σκηνές, όπως αυτή που ο Χωραφάς προσπαθεί να «συλλάβει» το φεγγάρι που αντικαθρεφτίζεται στο φλιτζάνι του, ή αυτήν που το ζευγάρι είναι ανεβασμένο σε ένα χειροκίνητο βαγόνι σε ένα παλιό σδηροδρομικο σταθμό στην Αρκαδία, η ταινία αντιπροσωπεύει μια διαφορετική πλευρά του ελληνικού σινεμά. Οσο για τους πίνακες που παρουσιάζονται, φέρουν την υπογραφή του Παναγιώτη Κουλουρά, νέου ζωγράφου και αριστούχου της Σχολής Καλών Τεχνών στο τμήμα του Χρόνη Μπότσογλου.

    ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ ΣΕ ΔΙΑΛΟΓΟ

    «ΚΑΚΕΣ ΠΑΡΕΕΣ» κυκλοφορούν αυτές τις μέρες στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206). Εως τις 26 Φεβρουαρίου, βραβευμένοι σκηνοθέτες, παραγωγοί και ηθοποιοί από τέσσερις ηπείρους θα παρουσιάσουν τις τελευταίες τους κινηματογραφικές δουλειές και θα συνομιλήσουν με εικαστικούς, χορογράφους, μουσικούς και χορευτές από την Ελλάδα. Συνολικά, περισσότεροι από 50 καλλιτέχνες θα αναδείξουν τη δύναμη της αλληλεπίδρασης των τεχνών. Ετσι, μικρομηκάδες θα συναντήσουν το πρωτοποριακό θέατρο που με τη σειρά του θα αναδείξει τη σύγχρονη έκφραση της ελληνικής μουσικής και του χορού, παρέα με γνωστούς εικαστικούς. Ποιοι θα είναι εκεί; Από την Αθηνά Μαξίμου, την Ελευθερία Γεροφωκά και τον Χάρη Κοντοσφύρη μέχρι τους ταλαντούχους μικρομηκάδες Νικόλα Κολοβό, Σοφία Εξάρχου, Τζώρτζη Γρηγοράκη και Γιολάντα Μαρκοπούλου.

    DVD

    «Είμαι ο Έρωτας», Λούκα Γκουαντανίνο

    Ολα διαδραματίζονται σε μια αριστοκρατική αρτ ντεκό βίλα του Μιλάνου, που ανήκει στους Ρέκι, μια πανίσχυρη οικογένεια βιομηχάνων. Είναι η βραδιά των γενεθλίων του ιδρυτή της επιχείρησης, που πρόκειται ν' ανακοινώσει την αλλαγή σκυτάλης στη μικρή αυτοκρατορία που ο ίδιος δημιούργησε. Ετσι αρχίζει μια αφήγηση που παρακολουθεί την οικογένεια Ρέκι και τα μυστικά της, κάτω από ένα μικροσκόπιο που βγάζει στην επιφάνεια όλη τη διακριτική γοητεία της μιλανέζικης μπουρζουαζίας, αλλά και όλη την υποκρισία της. Την παράσταση κλέβει η ταλαντούχα Τίλντα Σουίντον, με τη φαινομενικά ψυχρή, επιβλητική παρουσία της στον ρόλο μιας γυναίκας ερωτευμένης με ένα φίλο του γιου της.

    «Κάθαρση», Φωκίων Μπόγρης

    Ιστορία εκδίκησης με τη «βρόμικη» Αθήνα σε ρόλο πρωταγωνίστριας. Προστασία, ναρκωτικά, παράνομα σεξ σοπ, υπόκοσμος, μαφία, πολιτική διαφθορά. Στον κεντρικό ρόλο συναντάμε τον Βαγγέλη Μουρίκη, όμως φιλικά περάσματα κάνουν πολλοί: από τον σκηνοθέτη Γιάννη Οικονομίδη μέχρι την Τίνα Σπάθη!

    Ο Εστεμπαν έρχεται στην Αθήνα έχοντας χάσει τη δουλειά του ως αστυνομικός. Μένει μαζί με τον ανάπηρο θείο του και αναζητά δουλειά. Είναι άφραγκος και απογοητευμένος, μέχρι που του αναθέτουν να καθαρίσει δύο από τους πιο επικίνδυνους εγκληματίες στην πόλη. Μια do-it-yourself παραγωγή με δυνατό καστ, που προβλήθηκε στις «Νύχτες Πρεμιέρας» και ήδη θεωρείται καλτ.

    ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

    ΜΕ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΤΗΝ ΑΝΑΜΟΝΗ

    ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ μέρος της καθημερινότητάς μας το περνάμε σε πολυσύχναστους δημόσιους χώρους: σταθμούς τρένων, αεροδρόμια, τράπεζες, πολυκαταστήματα, στο δρόμο. Πολύ χρόνο όμως ξοδεύουμε και στο Ιντερνετ, στα κοινωνικά μπλογκ, στις online υπηρεσίες. Η ομαδική έκθεση «The R3turn Call: Singularities in Transit» πραγματεύεται το μεταβατικό στάδιο της αναμονής σε τέτοιους χώρους που μπορεί να εμπεριέχει την απουσία, αλλά και το κάλεσμα, την προσδοκία, την ανταπόκριση, την επιστροφή. Ετσι εκφράζεται στα έργα των Θεόδωρου Γιαννάκη, Παύλου Νικολακόπουλου, Michail Pergelis, που εκτίθενται στην γκαλερί Qbox (Αρμοδίου 10), μέχρι τις 5 Μαρτίου (επιμέλεια: Ελένη Γαρουφαλιά).

    ΟΙ ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΝΟΝΤΑΙ

    ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗΣ, ελευθερίας έκφρασης αλλά και αισιοδοξίας αποτελεί η έκθεση των αποφοίτων της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (2008-2009) που παρουσιάζεται στον εκθεσιακό της χώρο «Νίκος Κεσσανλής» μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου (Πειραιώς 256, Ρέντης). Ζωγραφική, κολάζ, γλυπτά, εγκαταστάσεις, έργα παραστατικά, εξπρεσιονιστικά, αφαιρετικά, συμβολικά αποτυπώνουν τις αναζητήσεις των νέων δημιουργών, τις καινούριες τάσεις που δημιουργούνται. Οπως κάθε χρονιά, η έκθεση «καταγράφει τα αποτελέσματα της εικαστικής εκπαίδευσης και της καλλιτεχνικής έρευνας που ανέπτυξαν οι απόφοιτοι στη διάρκεια των σπουδών τους», επισημαίνει ο πρύτανης της σχολής Γιώργος Χαρβαλιάς.

    Ωστόσο, αυτή τη φορά, οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης ίσως αποτελέσουν για τη νεότερη γενιά «τον σημαντικότερο παράγοντα επαναπροσδιορισμού, αναστοχασμού και ανανέωσης της καλλιτεχνικής σκηνής», συνεχίζει ο ίδιος, επαναλαμβάνοντας τα λόγια του Ουμπέρτο Εκο: «Κάθε δυσκολία που καταφέρνουμε τελικά να ξεπεράσουμε, κατανοώντας τους όρους και τα όρια ενός συστήματος που μας οδήγησε εδώ, σίγουρα δεν μας κάνει πιο πλούσιους, μας κάνει όμως πιο δυνατούς».

    ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΑΡΤΕΣ

    ΣΤΟΝ ΚΟΡΥΦΑΙΟ φωτογράφο Κώστα Μπαλάφα, ο οποίος κατέγραψε εικόνες της Ελλάδας την εποχή της Κατοχής και της Αντίστασης με ανθρωπιστική ματιά, είναι αφιερωμένη η έκθεση «Το Αντάρτικο στην Ηπειρο 1940-1944», που εγκαινιάζεται στις 10 Φεβρουαρίου στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς.

    Γεννημένος το 1920 στο χωριό Κυψέλη της Αρτας, ο Μπαλάφας εντάχθηκε το 1943 στον ΕΛΑΣ και κατέγραψε με το φακό του τον αγώνα του ηπειρώτικου λαού ενάντια στον κατακτητή, με τη συνείδηση ότι σώζει ιστορικές στιγμές.

    Σε κινηματογραφικό φιλμ αποτύπωσε τις καταστροφές των χωριών, τις ζυμώσεις για την έναρξη του ένοπλου αγώνα, τις πορείες και τις μάχες των ανταρτών, το θρήνο των μανάδων, αλλά και τις εκδηλώσεις κατά την απελευθέρωση της πόλης των Ιωαννίνων. Το υλικό αυτό έμεινε κρυμμένο για 31 χρόνια κάτω από το ξύλινο πάτωμα ενός σπιτιού στα Γιάννενα.

    Το 1991 με τη φροντίδα του δημιουργού κυκλοφόρησε η έκδοση «Κώστας Μπαλάφας. Το αντάρτικο στην Ηπειρο, Ασπρόμαυρες φωτογραφίες 1940-1944», ενώ σήμερα το έργο του φυλάσσεται στο αρχείο του Μουσείου Μπενάκη. Με αφορμή την έκθεση θα πραγματοποιηθεί ημερίδα με θέμα τη φωτογραφία στα χρόνια της Αντίστασης, στις 27/2.

    Η ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ

    «ΣΚΗΝΕΣ από την καθημερινή ζωή στην αρχαιότητα» εκτίθενται στο αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος», μέχρι το τέλος Απριλίου (αφίξεις, είσοδος 1). Το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης εγκαινίασε τη συνεργασία του με τον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών προτείνοντας ένα ταξίδι στο χρόνο: μια επιλογή από τη μόνιμη εκθεσή του που αποκαλύπτει τον κόσμο των θεών και των ηρώων, τις γυναικείες και τις αντρικές δραστηριότητες, τον ρόλο του έρωτα, τις θρησκευτικές τελετές, τα αθλήματα των αρχαίων.

    ΕΓΚΑΙΝΙΑΖΟΝΤΑΙ

    * Θέματα από τον χώρο της βιολογίας, της οικολογίας και της φύσης συνδυάζει στη ζωγραφική του ο Αλμπέρτο Ντι Φάμπιο, ταιριάζοντας την τέχνη με την επιστήμη.

    Η πρώτη του ατομική έκθεση στην Αθήνα εγκαινιάζεται την Πέμπτη στην Gagosian Gallery (Μέρλιν 3).

    * Παραδοσιακές και νέες τεχνικές χρησιμοποιεί ο ζωγράφος και καθηγητής Αλέξανδρος Κριτσέλης παίζοντας με την επιφάνεια και τα χρώματα για να δημιουργήσει εικόνες που βασίζονται στο ελληνικό αλφάβητο. Από την Τρίτη και μέχρι 19/2 στην γκαλερί «Καπλανών 5».

    * Η μακραίωνη τέχνη του ψηφιδωτού με σύγχρονη αισθητική αντίληψη οδηγεί το χέρι της Ιουλίας Αθανασάκη, η οποία θα εκθέτει από την Παρασκευή στην Chili Art Gallery (Δημοφώντος 13, Θησείο).

    ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ

    * Το φυσικό τοπίο, ο άνθρωπος και το περιβάλλον που κατασκευάζει ή τον περιβάλλει ασκούν γοητεία στον Νίκο Μάρκου, ο οποίος εκθέτει τη φωτογραφική ενότητα «Τόπος-πτυχές του χώρου» στην «Α.Δ.» (Παλλάδος 3).

    * «Μια ζωγράφος, ένας ποιητής»: η Αγάπη Χατζή εμπνέεται από την ερωτική ποίηση του Γιάννη Καλπούζου και οι δυο τους συναντιούνται στο καφενείο του «Ιανού» (Σταδίου 24).

    * Ισορροπώντας μεταξύ αφαιρετικής και εξπρεσιονιστικής τέχνης, η νεαρή ζωγράφος Μαρία Φραγουδάκη παρουσιάζει στην πρώτη της ατομική έκθεση στην γκαλερί «Σκουφά» μια σειρά από 30 έργα που εκδηλώνουν τις έρευνές της στο λεξιλόγιο του χρώματος και της σύνθεσης (Σκουφά 4).

    * Ο άνθρωπος και οι υπαρξιακές αναζητήσεις βρίσκονται στο επίκεντρο της ζωγραφικής της Ελίνας Θεοδωροπούλου, που παρουσιάζει την καινούρια της δουλειά στη Thanassis Frissiras Gallery (Κριεζώτου 7).

    ΘΕΑΤΡΟ

    ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΣΧΑ ΣΤΟ ΜΠΑΝΤΜΙΝΤΟΝ

    ΜΕ ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΕΡΓΑ, το «Μπολερό» του Μορίς Ραβέλ σε χορογραφία του Νικολάι Αντρόσοβ και τη «Σοπενιάνα» του Φρεντερίκ Σοπέν σε χορογραφία του Μικαέλ Φοκίν, καταφθάνουν στην Αθήνα τα Αυτοκρατορικά Μπαλέτα της Μόσχας. Την Παρασκευή, το Σάββατο και την επόμενη Κυριακή θα βρίσκονται στο θέατρο Badminton.

    Συγκροτήθηκαν τον Απρίλιο του 1994 με αφορμή τους εορτασμούς των 50 χρόνων επιτυχημένης σκηνικής παρουσίας της σημαντικής μπαλαρίνας Μάγια Πλισέσκαγια, ενώ στο τιμόνι τους βρίσκεται ο Γκεντιμίνας Ταραντά -επίσης χορευτής των Μπολσόι.

    Οσο για τα έργα που θα χορέψουν στην Αθήνα, το μεν «Μπολερό» γράφτηκε το 1928 από τον Ραβέλ και μεταφέρει όλα τα αρώματα των ισπανοαραβικών ρυθμών. Μέχρι σήμερα έχει με διάφορους τρόπους κεντρίσει τη φαντασία χορογράφων και χορευτών. Η, δε, «Chopiniana» είναι ένα κλασικό μπαλέτο που αποτελεί φόρο τιμής στην εποχή του Ρομαντισμού και διαπραγματεύεται ήθη και έθιμα μιας εποχής που μοιάζει μακρινή.

    ΘΡΙΛΕΡ ΓΙΑ ΔΥΟ

    Ο ΑΝΤΡΑΣ (Βλάσης Ζώτης) και η γυναίκα (Μπέτυ Νικολέση) βρίσκονται μαζί στο σαλόνι του σπιτιού τους ενώ τα παιδιά κοιμούνται. Εχει συμβεί κάτι τρομερό κι αναζητούν λύσεις. Κυρίως, εκείνος. Μοιάζει να συζητούν αλλά στην πραγματικότητα μονολογούν. Ο άντρας δεν βλέπει την Ελέν. Εκείνη μόλις έχει πεθάνει αλλά δεν θέλει να το ξέρει. Προσπαθεί απεγνωσμένα να γαντζωθεί στη ζωή διεκδικώντας μάταια την προσοχή του άντρα της. Ενας άγνωστος (Αντώνης Μάρος) που εισβάλλει από το πουθενά και στρογγυλοκάθεται στον καναπέ τους, θα την πείσει ότι η ζωή μόλις τελείωσε γι' αυτήν και συγχρόνως ο πόνος.

    Το «Infusion» της Πολίν Σαλ, ένα παιχνίδι συναισθημάτων και φαντασιώσεων μεταξύ ζωής και θανάτου, σκηνοθετεί σε μια ενδιαφέρουσα παράσταση η Μπέτυ Νικολέση στο θεατράκι της Σχολής του Εμπρός «Αρτι».

    «ΨΥΧΩ» ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ

    Ο ΠΙΟ ΔΙΑΣΗΜΟΣ δολοφόνος του παγκόσμιου κινηματογράφου έμεινε χαραγμένος στη μνήμη μας μέσα από την ερμηνεία του Αντονι Πέρκινς. Ο ήρωας του «Ψυχώ» εξακολουθεί, πενήντα χρόνια μετά, να προκαλεί τρόμο και ψυχαναλυτικές ερμηνείες μέσα από τη «φυλακή» του χρόνου. Ο Νόρμαν Μπέιτς, ο πανδοχέας με το ευγενικό πρόσωπο και τη διχασμένη προσωπικότητα, μητέρα και γιος συγχρόνως, μετά το μυθιστόρημα του Πίτερ Μπλοχ και τη μεταφορά του στο σινεμά από τον Αλφρεντ Χίτσκοκ, συνεχίζει την εγκληματική του δράση επί σκηνής. Δύο παραστάσεις είναι εμπνευσμένες από το περίφημο «Ψυχώ», η μία με τίτλο «NORMA-L/Ν» παίζεται στο Κέντρο Λόγου και Τέχνης «104» και η άλλη με τίτλο «Ψυχώ/σεις» στο Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού Beton 7.

    Για όλα τα εγκλήματα του Νόρμαν φταίει η μητέρα. Αυτό μαθαίνουμε από την ενημέρωση του ψυχιάτρου στο τέλος της ταινίας. Αν και την είχε σκοτώσει δέκα χρόνια πριν, την κρατούσε ζωντανή στην ψυχή του διατηρώντας τη συμπεριφορά της αλλά και το πτώμα της, μουμιοποιημένο, μέσα στο σπίτι... Ο Νόρμαν έσβηνε τις ενοχές του μιλώντας όπως εκείνη, σκεπτόμενος όπως εκείνη, ντυνόταν και με τα ρούχα της. Αυτή η πλευρά της διχασμένης προσωπικότητας ευθυνόταν για τις δολοφονίες των γυναικών που άρεσαν στον γιο, αλλά όχι στη μητέρα. Οταν όμως δύο προσωπικότητες παλεύουν διεκδικώντας το ίδιο μυαλό, τελικά, μόνο μία επικρατεί. Τα τελευταία πλάνα δείχνουν τον Νόρμαν στο κελί του, δοσμένο ολοκληρωτικά στην προσωπικότητα της μητέρας του.

    * Και οι δύο αθηναϊκές παραστάσεις δεν φιλοδοξούν να μεταφέρουν την ταινία στο θέατρο. Κοινός παρονομαστής είναι η σχέση μητέρας-γιου. Το «NORMA-L/Ν», διασκευή του Χρήστου Νικολόπουλου, παρουσιάζεται στο Κέντρο Λόγου και Τέχνης «104» σε σκηνοθεσία και ερμηνεία (η μητέρα ακούγεται off) του Μάξιμου Μουμούρη. Με σημείο αναφοράς τη «συνάντηση» στο δωμάτιο απομόνωσης του δόκτορος Σάιμον με τον ασθενή Νόρμαν Μπέιτς (συνάντηση που δεν βλέπουμε ποτέ στην ταινία) και λίγο πριν από το φινάλε του «Psycho», το έργο κινείται στο σήμερα, «παράλληλα» με τον άξονα της ιστορίας της ταινίας. «Φωτογραφίζει» την ψυχοσύνθεση ενός αγοριού εγκλωβισμένου σε σχέση εξάρτησης με τη μητέρα και θέτει το ερώτημα της «ενηλικίωσης» και της «απόστασης» ανάμεσα στα αγόρια και τις μητέρες.

    * Οι «Ψυχώ/σεις» παρουσιάζονται από τον θεατρικό οργανισμό OldStage, στο Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού Beton 7 σε κείμενο Αντώνη Πέρη και σκηνοθεσία Γρηγόρη Χατζάκη. Η κλασική ιστορία του Μπλοχ έτσι όπως έγινε ευρέως γνωστή μέσα από την ταινία του Χίτσκοκ, αποτελεί κι εδώ την έμπνευση για το έργο μέσα από την ψυχαναλυτική του ανάγνωση.

    Ο σκηνοθέτης από πολύ νέος καταπιάστηκε με μεγαλεπήβολα εγχειρήματα («Τα φτερά του Ερωτα», «Το άγνωστο αριστούργημα», «Η Ξενάγηση (12 ζωγραφιές του Σπύρου Βασιλείου)», «Ο Πουπουλένιος» κ.ά). Τώρα βουτάει στο μυαλό ενός παρανοϊκού, παράξενου «μεσήλικου παιδιού». Η φροϋδική θεωρία, με όχημα τη διαλεύκανση του μυστηρίου, υφέρπει στη νουάρ ατμόσφαιρα (σκηνικά-κοστούμια Δανάης Χατζάκη) της παράστασης, τομογραφώντας ψυχαναλυτικά την περίπτωση Νόρμαν. Παίζουν οι Χάρης Ασημακόπουλος, Βέρα Λάρδη, Αντώνης Κρόμπας, Βαγγέλης Αλεξανδρής, Γιάννης Κουμούνδρος, Κωνσταντίνα Χαρατσάρη, Σοφία Ρουπάκη.

    ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ

    ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ θεατρικό έργο του Χάρη Ρώμα με τίτλο «Γηραιά ηθοποιός χάνει τον έλεγχο» παίζεται κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή σ' έναν καινούριο θεατρικό χώρο, το αμφιθέατρο του Αθήνα 9,84 στο Γκάζι. Θέμα του τα όρια της θυσίας και πώς επιλέγει κανείς την αλήθεια που τον συμφέρει.

    Το έργο ξεκινάει από την «ανάκριση» που επιχειρούν ένας νέος ψυχίατρος (Λεωνίδας Καλφαγιάννης) κι ένας νέος, φιλόδοξος δικηγόρος (Στέφανος Λώλος) σε μια συνταξιούχο ηθοποιό (Μαρία Σκούντζου), η οποία κατηγορείται για εγκληματική απόπειρα: είχε προσπαθήσει να στραγγαλίσει επί σκηνής μια νεαρή γοητευτική ηθοποιό (Μαρία Παπαφωτίου).

    ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ ΣΕ 800 ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

    Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ «Τσέχοφ-Κνίπερ» που παίζεται Δευτέρα και Τρίτη στο Κέντρο Λόγου και Τέχνης «104» αφηγείται μια ιστορία αγάπης που κράτησε έξι χρόνια και καταγράφηκε σε 800 περίπου ερωτικές επιστολές. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Ελένη Γεωργοπούλου, τα σκηνικά-κοστούμια η Κλερ Μπρέισγουελ. Αυτός είναι ο 38χρονος ήδη διάσημος συγγραφέας Αντον Τσέχοφ (Κωνσταντής Μιζάρας) κι εκείνη νέα ηθοποιός και ιδρυτικό μέλος του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας, η Ολγα Κνίπερ (Αιμιλία Βάλβη). Η γνωριμία τους τον Απρίλιο του 1898 στην ανάγνωση του «Γλάρου», εξελίχθηκε σε φιλία, μετά σε ερωτική σχέση και τέλος σε γάμο, που κράτησε μέχρι τον θάνατο του συγγραφέα το 1904. Η αναγκαστική απόσταση που τους χωρίζει καθώς ο συγγραφέας -σε προχωρημένο στάδιο φυματίωσης- ζει αναγκαστικά στη Γιάλτα ενώ εκείνη παίζει στο θέατρο στη Μόσχα, καταγράφεται, άλλοτε δραματικά κι άλλοτε με το λεπτό χιούμορ που διακρίνει και τους δυο, στην αλληλογραφία τους.

    Η θεατρική μορφή προέκυψε από τις πρόβες της ομάδας «Πόλις», με αφορμή το έργο της Carol Rocamora «Ι take your hand in mine» σε μετάφραση της Χριστίνας Μπάμπου-Παγκουρέλη που βασίζεται σε βιογραφίες, διηγήματα, αλληλογραφία του Τσέχοφ και τις αναμνήσεις της Ολγας Κνίπερ.

    ΒΙΒΛΙΟ

    ΜΠΙΤΝΙΚ, ΤΖΑΖ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΕΙΒΑΔΑΣ «ΤΑ ΟΡΑΜΑΤΑ ΜΙΑΣ ΑΠΙΘΑΝΗΣ ΓΕΝΙΑΣ» (εκδ. «Κέδρος»)

    «ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΟΜΟΡΦΗ είναι μια ιστορία/ Οταν ακούς τον Τσάρλι Πάρκερ να τη λέει,/ Είτε από δίσκους ή σε μαζώξεις μουσικών/ Είτε σε εμφανίσεις πιο επίσημες στα κλαμπ,/Ενέσεις στο μπράτσο για να πιάσει την καλή,/ Χαρούμενα Φυσούσε το/ τέλειο πνευστό/...» έγραφε ο Τζακ Κέρουακ στο « 241ο Χορικό», αποκαλύπτοντας την αγάπη του για τον κορυφαίο μουσικό της τζαζ. Για τον ίδιο, ο Γκρέγκορι Κόρσο, ένας ακόμα περίφημη γενιάς των μπιτ, έκανε ένα σπαρακτικό ρέκβιεμ: «Ε, άνθρωπε, ο Bird είναι νεκρός/ το σαξόφωνό του κάπου το κλείδωσα/ το σαξόφωνό του σε κάποια γωνιά το άφησαν/ πού να 'ναι το σαξόφωνο, άνθρωπέ μου, πού;/...».

    Ενα νέο βιβλίο, «Τα οράματα μιας απίθανης γενιάς. Στοιχεία για τη γενιά των μπιτ», που κυκλοφορεί αύριο από τις εκδόσεις «Κέδρος», έρχεται να αναδείξει (και να αποκαταστήσει) με μεταφράσεις ποιημάτων, κειμένων και εισαγωγή του Γιάννη Λειβαδά το ατίθασο, οξυδερκές πνεύμα των δημιουργών που τάραξαν τη συντηρητική Αμερική τη δεκαετία του '50, εμβαθύνοντας ιδιαίτερα στη σχέση τους με την τζαζ και τη θρησκεία.

    «Οι χειμαρρώδεις αυτοσχεδιασμοί της τζαζ, οι εναλλαγές των μέτρων και η πολυδιάστατη χρήση του βασικού θέματος χάρισαν νέους τρόπους στην προσέγγιση και στη γραφή της λογοτεχνίας», επισημαίνει ο μελετητής, που έχει στο ενεργητικό του και την «Ανθολογία μπιτ ποίησης» (Ροές, 2003). «Η εμφάνιση ενός συγκοπτόμενου ρυθμού στην ποίησή τους ήταν ίσως το πλέον χαρακτηριστικό στοιχείο που προήλθε από την τζαζ. Ο συγκοπτόμενος ρυθμός οριοθέτησε αισθητικά τη γραφή των μπιτ, και χάρισε στην ποιησή τους αυτό το χαρακτηριστικό ύφος. Αλλοτε, οι αναφορές σε συγκεκριμένα πρόσωπα μουσικών ή γεγονότα φανέρωναν την αγάπη και την εκτίμηση που έτρεφαν γι' αυτήν - και το πόσο είχε γίνει ένα με τη δική τους ζωή».

    Στη Νέα Υόρκη, πρώτη φορά η ποίηση συναντήθηκε ζωντανά με την τζαζ το βράδυ της 19ης Νοεμβρίου του 1957, στην γκαλερί Brata, όπου ο Τζακ Κέρουακ, ο Φίλιπ Λαμαντία και ο Χάουαρντ Χαρτ (ήταν και ντράμερ) διάβασαν ποιήματά τους συνοδευόμενοι από το γαλλικό κόρνο του Ντέιβιντ Αμραμ. Ενα μήνα αργότερα, ο Κέρουακ συνεργάστηκε με τον πιανίστα Στιβ Αλεν στο περίφημο τζαζ κλαμπ «Village Vanguard». «Ωστόσο, το κοινό ήταν μάλλον απροετοίμαστο. Οταν ο Κέρουακ διάβασε ένα κείμενό του με τίτλο "Η ζωή ενός εξηντάχρονου μεξικανού πρεζάκια", κάποιοι άρχισαν να χαχανίζουν και κάποιοι άλλοι παντελώς τον αγνόησαν. Στη συνέχεια ο Κέρουακ έκανε πολλαπλές ηχογραφήσεις με τη συνοδεία τζαζ μουσικών, οι οποίες παραμένουν (μαζί με εκείνες των Τεντ Τζόουνς και Αμίρι Μπαράκα) τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα αυτού του συνδυασμού».

    Οσο για τη σχέση των μπίτνικ με τα φιλοσοφικά-θρησκευτικά ρεύματα, ο βουδισμός τούς καθόρισε. «Οσο κι αν ηχεί απίστευτο, είναι απολύτως πραγματικό», επισημαίνει ο Γ. Λειβαδάς. «Οι μπιτ ανέπτυξαν έναν ιδιόρρυθμο ατομικιστικό αναρχισμό, στο πλαίσιο του οποίου όλες του οι τάσεις υποστηρίχτηκαν εντατικά από τις ελευθεριακές ηθικές βάσεις του βουδισμού. Ο αναρχισμός που εκφράστηκε από τη γενιά των μπιτ αφορούσε κυρίως τα ζητήματα της οικολογίας και της κοινωνικής ηθικής, της πρακτικής της μη βίας και της ανοχής».

    Στην έκδοση ανθολογούνται οι Αλεν Γκίνσμπεργκ, Χάρολντ Νορς, Μπομπ Κάουφμαν, Χάουαρντ Χαρτ, Λόρενς Φερλινγκέτι, Πίτερ Ορλόφσκι και αρκετοί άλλοι από αυτούς τους «άγρυπνους, έκπτωτους, μοναχικούς, σοφούς αλήτες», που έδωσαν όραμα και πρότυπο στην αμερικανική τέχνη.

    ΕΡΩΤΑΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ

    ΘΑΝΑΣΗΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ «ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΑΩ ΠΙΑ» (εκδ. «Πατάκης»

    ΠΑΡ' ΟΛΙΓΟΝ δημοτικός σύμβουλος με το συνδυασμό του δημοσιογράφου-ποδηλάτη Γιώργου Αμυρά, και μέλος του μουσικού συγκροτήματος Snob, πλάι στον ομότεχνό του Δημήτρη Σωτάκη, ο Θανάσης Χειμωνάς, με το βαρύ οικογενειακό όνομα, που κάποτε βιοποριζόταν ως αθλητικός συντάκτης, δημοσίευσε ένα ακόμη σύντομο μυθιστόρημα, το έκτο του από το 1998.

    Γραμμένο όπως και τα προηγούμενα με μιαν ανάσα, το «Δεν την αγαπάω πια» (εκδ. Πατάκης) σκιαγραφεί τον δίχως ανταπόκριση έρωτα ενός τριαντάχρονου αθηναίου εισοδηματία με μια Γαλλίδα, παλιά του συμφοιτήτρια στο Παρίσι, η οποία, έπειτα από οχτάχρονη σιωπή, εισβάλλει ξαφνικά στην καθημερινότητά του, αναζωπυρώνοντας μέσα του την επιθυμία να μείνουν για πάντα μαζί. Οι προσδοκίες του, όμως, γρήγορα θα διαψευστούν. Η κοπέλα θα εξελιχθεί σε μήλον της έριδος ανάμεσα στον ίδιο και τον καλύτερό του φίλο, κι από τους τρεις πρωταγωνιστές του βιβλίου ο Χειμωνάς θ' αφήσει στο τέλος μόνο τον έναν ζωντανό...

    Με κοφτές φράσεις, «κινηματογραφικούς» διαλόγους κι ερεθιστικά εξωτερικά ντεκόρ (όπως μια παράσταση «Μήδειας» στην Επίδαυρο σε μετάφραση Γιώργου Χειμωνά ή μια βραδιά σε αθηναϊκό στριπτιζάδικο), το «Δεν την αγαπάω πια» ακουμπάει πάνω σε δυο πυλώνες κυρίως: την καταιγιστική δράση και τον συναισθηματικό αυτισμό των ηρώων του. Απορροφημένοι από τις εμμονές και τις επιθυμίες τους, με το ψέμα στο τσεπάκι για ν' αποφύγουν κάθε ευθεία αντιπαράθεση, περιφέρουν όλοι τις υπάρξεις τους αποκομμένοι από τον πραγματικό κόσμο και τα προβλήματά του, αγόμενοι από τις περιστάσεις κι από τα παιχνίδια του μυαλού.

    Υπάρχει κάτι ανατριχιαστικό σ' αυτήν την τόσο τραγική, όπως αποδεικνύεται, ιστορία, όπου ακόμη κι ένας φόνος ή μια αυτοκτονία πραγματοποιούνται με την ίδια άνεση που πίνει κανείς ένα ποτήρι νερό. Είτε ασυνείδητα είτε συνειδητά, πάνω στα ανθρώπινα καρτούν που αναδύονται από τις σελίδες του, ο Θανάσης Χειμωνάς προβάλλει την εικόνα μιας μερίδας της σημερινής νεολαίας που όχι μόνο δεν μπορεί να ξεστομίσει το «σ' αγαπώ» ή το «δεν σ' αγαπώ», αλλά ούτε και αντιλαμβάνεται καλά καλά τι σημαίνει αυτό.

    ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ

    ΜΑΡΙΑ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ «Κυρία, με θυμάστε;» (εκδ. «Κίχλη»)

    ΕΡΓΟΒΙΟΓΡΑΦΟΣ του Καβάφη, σε αγαστή συνεργασία με τον σύντροφό της Δημήτρη Δασκαλόπουλο, κι επιμελήτρια του δεύτερου τόμου της «Αλληλογραφίας Μαρώς - Γ. Σεφέρη», η φιλόλογος Μαρία Στασινοπούλου, με τριάντα σχεδόν χρόνια θητείας στη μέση εκπαίδευση, μόλις δημοσίευσε τη συλλογή αφηγημάτων «Κυρία, με θυμάστε;» (εκδ. «Κίχλη»). Ακολουθώντας τον στίχο του Λειβαδίτη - «Ακόμα κι η ζωή μου αποκτά σημασία, όταν τη διηγούμαι σε κάποιον»- ανακαλεί εικόνες και περισταστικά από τη συναστροφή της με κάθε λογιών παιδιά, στα Καλάβρυτα, το Μενίδι, τα Εξάρχεια, τα Μέγαρα, και με περίσσευμα χιούμορ και τρυφερότητας, μας μεταφέρει τις απορίες, τις προσδοκίες, τις εξομολογήσεις και τις σκανδαλιές τους.

    Τα «μαργαριτάρια» δεν λείπουν από τις σελίδες της - το περίφημο, άλλωστε, ανέκδοτο όπου ο Λεωνίδας, με τα λίγα... περσικά που γνωρίζει, λέει στον Ξέρξη «Μολών λαβέ!», σε δική της τάξη πρωτοξεστομίστηκε, εν έτει 1985. Δεν είναι όμως αυτά που δίνουν τον τόνο στο βιβλίο. Εκείνο που προτάσσει η Στασινοπούλου είναι το γόνιμο πάρε-δώσε της με μαθητές ατίθασους, δύσπιστους, αφοπλιστικούς μέσα στην αφέλεια και την αθωότητά τους, αλλά και μοναχικούς, με χίλια μύρια προβλήματα, οικογενειακά, ταξικά, ενίοτε κι υπαρξιακά, που ένα σπρώξιμο χρειάζονται για ν' ανοίξουν τα φτερά τους.

    Πώς τα βγάζεις πέρα αντιμέτωπη μ' εφήβους που κοντεύουν να εκραγούν από τις ορμόνες; Πώς συμφιλιώνεσαι με το ότι εσύ γερνάς, ενώ οι ηλικίες των μαθητών σου δεν αλλάζουν; Πώς γίνεται το μάθημα ελκυστικό; Πόση αξιοπιστία έχει η γνώση που παρέχεις; Τα ερωτήματα μοιάζουν βασανιστικά, αλλά η Στασινοπούλου δεν παραπονιέται. Στέκεται στα όσα κέρδισε η ίδια μέσα στις τάξεις. Κι όπως καταλήγει, «αν κάτι μπορεί να σώσει την εκπαίδευση σήμερα, είναι οι διαπροσωπικές σχέσεις μαθητών και δασκάλων». Σχέσεις αγάπης και αμοιβαίας παραδοχής, που καταργούν -με μέτρο πάντα- τις αποστάσεις.

    ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ

    * Η ΛΕΝΑ ΚΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ των «Μεγάλων Δρόμων» (εκδ. Μεταίχμιο) και ο Μιχάλης Γκανάς των «Γυναικών» (εκδ. Μελάνι) ανηφορίζουν στη Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσουν τα βιβλία τους στον «Ιανό». Αύριο στις 7.00 μ.μ., η πρώτη θα πλαισιώνεται από την Σοφία Νικολαΐδου και τον δημοσιογράφο Δ. Καραθάνο, ενώ για τα πεζά του Γκανά θα μιλήσει την Πέμπτη ο ποιητής Θανάσης Μαρκόπουλος.

    * ΠΩΣ ΕΠΙΒΙΩΝΕΙ σήμερα, ως συλλογικό βίωμα, το πολιτισμικό μωσαϊκό της Μεσογείου, σταυροδρόμι επί αιώνες ανθρώπων και ιδεών; Τις απαντήσεις δίνουν την Παρασκευή, στις 7.00 μ.μ., στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, οι Στέλιος Βιρβιδάκης και Χασάν Χαναφί, καθηγητές φιλοσοφίας στα πανεπιστήμια της Αθήνας και του Καΐρου αντίστοιχα και η Νάντια Ουρμπινάτι, καθηγήτρια πολιτικής επιστήμης στο Κολούμπια.

    * ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΚΥΚΛΟ σεμιναρίων οργανώνει η ηλεκτρονική εφημερίδα Book Press, με την Ελενα Μαρούτσου (διήγημα), τον Κώστα Κατσουλάρη (πεζογραφία), την Αμάντα Μιχαλοπούλου (δημιουργική ανάγνωση) και τον Δημοσθένη Κερασίδη (επιμέλεια-διόρθωση). Οι τιμές κυμαίνονται μεταξύ 400 και 450 ευρώ. Για περισσότερες πληροφορίες: www.bookpress.gr

    ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ

    ΤΖΟΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ

    «Οι άθλιοι του Παρισιού και του Λονδίνου»

    (μετ. Αλ. Καλοφωλιάς, εκδ. Ασβός)

    Το βιβλίο με το οποίο πρωτοεμφανίστηκε ο συγγραφέας του «1984», αποκαλύπτοντας με το καυστικό του χιούμορ έναν σύμπαν απόλυτης φτώχειας και εξαθλίωσης, μέρος του οποίου υπήρξε, για ένα διάστημα στον μεσοπόλεμο, κι ο ίδιος. Τότε που έμενε για μέρες νηστικός, εργαζόταν για πενταροδεκάρες κάτω από άθλιες συνθήκες και κοιμόταν με μόνο μαξιλάρι τα παπούτσια του, σε παγκάκια ή σε κοιτώνες αστέγων. Ενας συνδυασμός αυτοβιογραφίας και κοινωνικού σχολιασμού, «δίχως ίχνος υστερίας ή προκατάληψης, ένα υπόδειγμα διαύγειας και λογικής», όπως το υποδέχτηκε η κριτική το 1933.

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

    «Περί αλητείας»

    (εκδ. Κέδρος).

    Ιστορίες και στιγμιότυπα που ακροβατούν ανάμεσα στην υπαρξιακή απόγνωση και την ευφορία του αλκοόλ, την πραγματικότητα και τη φαντασία, με πρωταγωνιστές τα μέλη μιας αθηναϊκής παρέας μποέμ, ζωγράφους και ποιητές, κυρίως. Ανάμεσά τους, ξεχωρίζουν οι μορφές των Κωνσταντίνου Παρθένη, Αλέξη Ακριθάκη, Κώστα Ταχτσή, Μιχάλη Κατσαρού, Νίκου Καρούζου και Αριστομένη Προβελέγγιου, πλάι στους οποίους μυήθηκε ο Κακουλίδης στην τέχνη της ποίησης και της ζωής. Επανέκδοση που περιλαμβάνει το αφήγημα «Το σύνδρομο του Παρθένη» (Καστανιώτης, 1991) και τις «Ιστορίες που βγήκαν αληθινές» (Futura, 2004).

    δε(κατα) (τ. 24)

    Στο νέο τεύχος του περιοδικού που εκδίδει ο Ντίνος Σιώτης, επιχειρείται μια ανασκόπηση της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα ως προς τη λογοτεχνική, την εικαστική και την τηλεοπτική της παραγωγή, τις εξελίξεις στην πολιτική σκηνή, και τις μεταμορφώσεις της Αθήνας. Γράφουν μεταξύ άλλων οι Χρήστος Οικονόμου, Μαριάννα Τζιαντζή, Μάνος Στεφανίδης και Ελισάβετ Κοτζιά.

    ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΙΑΜΟΥΛΗΣ

    «Αριθμητικό Τροπικό Σύστημα της Ελληνικής Μουσικής»

    (Εκδόσεις panas music)

    Ο σημαντικότατος μουσικός, συνθέτης και δάσκαλος Χ. Τσιαμούλης είναι από τους μεγαλύτερους γνώστες των μουσικών παραδόσεων της Ανατολικής Μεσογείου. Το νέο του βιβλίο, το «Αριθμητικό Τροπικό Σύστημα της Ελληνικής Μουσικής», έρχεται να καλύψει ένα μεγάλο κενό. Συστηματικό και ευσύνοπτο, χρησιμοποιεί τις αναλογίες ανάμεσα σε λόγιες μουσικές παραδόσεις των Βαλκανίων και της Μ. Ανατολής σαν εκπαιδευτικά εργαλεία, αποτελώντας πολυχρηστικό ανάγνωσμα αναφοράς, απαραίτητο σε όσους αγαπούν και μελετούν τις παραδοσιακές μας μουσικές.

    ΝΙΚΟΣ ΒΕΡΝΙΚΟΣ- ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΜΑΣΟΥΡΗ

    «GRtists- Δημιουργών εικόνες»

    (εκδ. Ικαρος)

    Δίγλωσσο, καλαίσθητο λεύκωμα, όπου πρώτη φορά παρουσιάζονται συγκεντρωμένα εκατόν πενήντα πορτρέτα σύγχρονων ελλήνων ζωγράφων, φωτογραφημένων από τη Μασούρη στα εργαστήριά τους- από τους Μόραλη, Κεσσανλή, Τσόκλη, Φασιανό και Κουνέλλη, μέχρι τους Βερούκα, Ξαγοράρη, Στράτου και Κακανιά. Τα περισσότερα από τα βιογραφικά τα έχουν συντάξει οι ίδιοι, συμπυκνώνοντας παράλληλα σ' ένα τους χειρόγραφο το απόφθεγμα της καλλιτεχνικής τους φιλοσοφίας και διαδρομής. Την έκδοση σχεδίασε ο Φώτης Πεχλιβανίδης.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αρχιτεκτονική
Ταξίδι μέσα από τα αρχιτεκτονικά σχέδια
Αφιέρωμα
Τα μνημεία δεν είναι παρελθόν
Η γοητεία του μπετόν στο Μπενάκη
Η ελπίδα έρχεται πεζή
Η «φούσκα» του Ψυρρή
Αθήνα: νέες ιδέες για παλιά προβλήματα
Αφ' υψηλού
Βιβλίο
Λεβέντης ή καιροσκόπος;
Οταν δύει ο ήλιος
Θέατρο
Θέατρο και εξουσία: Επικίνδυνες σχέσεις
Η Κάλλας των άλλων
Αναπαράσταση ενός εγκλήματος
Κινηματογράφος
Ο σκηνοθέτης των γυναικών
Μουσική
Σκυτάλη στη σόουλ
Συντήρηση έργων τέχνης
Η έμπνευση στο μικροσκόπιο
Χορός
Η χαμένη άνοιξη του ελληνικού χορού