Έντυπη Έκδοση

«Ενας άνθρωπος δολοφονήθηκε μπροστά μου!»

Ο Τζέικ Γκίλενχααλ μιλά για τη νέα του ταινία «Περιπολία», την αστυνομία και το... ξυρισμένο του κεφάλι

Ο Τζέικ Γκίλενχααλ δεν είναι ακόμα ένας ζεν πρεμιέ του Χόλιγουντ. Είναι από τους σημαντικότερους νέους ηθοποιούς της Αμερικής.

Είτε ως γκέι καουμπόι, που παρασύρει σε άνομα πάθη τον αδικοχαμένο Χιθ Λέτζερ («Brokeback Mountain»), είτε ως νεαρός φοιτητής που για να ζεσταθεί στην πολική Νέα Υόρκη καίει βιβλία (!) στο τζάκι της Εθνικής Βιβλιοθήκης («Μετά την επόμενη μέρα»).

Και να που τώρα εμφανίζεται κουρεμένος γουλί σε ρόλο αστυνομικού. Μη βιαστείτε να κατατάξετε την «Περιπολία» (ήδη στις αίθουσες) ως άλλη μια ταινία του κινηματογραφικού αστυνομικού «πολτού». Αρκεί να θυμηθούμε πως ο σκηνοθέτης της μας είχε δώσει την εκπληκτική, απομυθοποιητική «Ημέρα εκπαίδευσης», με τον Ντένζελ Ουάσινγκτον σε ρόλο διεφθαρμένου «μπάτσου».

Ναι, ο Ντέιβιντ Αγιερ ξέρει τι σημαίνει αστυνομία. Και εδώ προσεγγίζει με νατουραλισμό την καθημερινότητα των αστυνομικών σε μια υποβαθμισμένη συνοικία του Λος Αντζελες. «Αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν το μακελειό και τη σφαγή και μετά πρέπει να πάνε σπίτι και να ασχοληθούν με τη σχέση τους», λέει ο Αγιερ. Κάθε λήξη βάρδιας είναι χαρμόσυνη είδηση «γιατί αυτό σημαίνει ότι και σήμερα θα πας στο σπίτι σου».

Τριάντα δύο χρόνων σήμερα, ο σουηδικής καταγωγής Τζέικ Γκίλενχααλ, αδερφός της ηθοποιού Μάγκι Γκίλενχααλ, έχει δύο διάσημους νονούς: τον Πολ Νιούμαν και την Τζέιμι Λι Κέρτις.

«Οταν διάβασα το σενάριο», λέει ο ίδιος, «κατάλαβα πως έπρεπε να πετάξουμε οτιδήποτε μυθοπλαστικό από τη συμπεριφορά μας».

- Τέτοιους ρόλους αναζητείτε πλέον;

«Με ενδιαφέρουν πολύ οι εμπειρίες ζωής που η έρευνα για έναν τέτοιο ρόλο μπορεί να σου προσφέρει. Ξεκίνησα την υποκριτική πολύ μικρός, κι όταν είσαι σε αυτό το επάγγελμα για μεγάλο διάστημα, συχνά βρίσκεσαι εκτός πραγματικότητας. Ε, εγώ σε αυτή τη φάση ενδιαφέρομαι για τους πραγματικούς ανθρώπους και τις ιστορίες τους. Και είμαι πλέον δοσμένος σε αυτήν την τέχνη. Το να προετοιμάζεσαι πέντε μήνες για ένα γύρισμα 22 ημερών σημαίνει κάτι».

- Πώς ήταν το κλίμα στο γύρισμα, με δεδομένη την «ένταση» του υλικού;

«Στο σετ όλα ήταν μια χαρά, αλλά πριν περάσαμε μερικούς δύσκολους μήνες με την ομάδα. Με το συμπρωταγωνιστή μου, τον Μάικλ Πένα, ήμασταν 5 μήνες στους δρόμους και περάσαμε από σκληρή εκπαίδευση για να αποδώσουμε σωστά τις συμπλοκές, το ξύλο, τις ασκήσεις τακτικής με πραγματικά πυρομαχικά. Με το που φτάσαμε στο σετ νιώθαμε σκληραγωγημένοι. Αλλά τότε όλα ήταν ευκολότερα. Το να πυροβολείς με άσφαιρα πυρά σε μια σκηνή είναι πολύ διαφορετικό από το να πυροβολείς με πραγματικά πυρομαχικά. Σκεφτείτε πως πριν είχαμε ακολουθήσει την πυροσβεστική σε μια πραγματική φωτιά για να προετοιμαστούμε».

- Πώς νιώσατε που χρειάστηκε να ξυρίσετε το κεφάλι σας;

«Ηταν ιδέα του Ντέιβιντ. Να σας πω την αλήθεια, δεν το πολυσκέφτηκα. Λίγο με ενδιέφερε το μήκος των μαλλιών μου. Ηταν εξαρχής θέμα αυθεντικότητας. Κάναμε αυτήν την ταινία για να δείξουμε καθημερινούς αστυνομικούς, της πιάτσας. Με ενοχλεί να βλέπω ταινίες που δείχνουν τους αστυνομικούς τόσο εκτός τόπου και χρόνου, και ηθοποιούς που συμπεριφέρονται τόσο λάθος».

- Αλλαξε καθόλου η γνώμη σας για την αστυνομία;

«Το ενδιαφέρον με αυτήν την ταινία είναι πως ήθελε να δει τους ανθρώπους κάτω από τη στολή. Διότι υπάρχει αυτή η τάση, ακόμα και ως ηθοποιός, με το που μπαίνεις σε αυτήν τη στολή να νιώθεις δυνατότερος. Η στολή δημιουργεί αυτήν την εικόνα στους άλλους -και σε εμένα συνέβαινε. Ομως οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι υπεράνθρωποι, δεν είναι καν ιδιαίτερα δυνατοί. Είναι απλώς άνθρωποι».

- Τι κρατάτε απ' όλη αυτή την ιστορία;

«Μεγάλωσα στο Λος Αντζελες σε μια γειτονιά που δεν έχει καμιά σχέση με την περιοχή όπου διαδραματίζεται η ταινία - κι όμως απέχει μόλις 2 χιλιόμετρα! Η ταινία άλλαξε την εικόνα που είχα για την πόλη μου, με έκανε να την ερωτευτώ και πάλι. Επιτέλους είδα μια πλευρά της, πέρα από εγκλήματα, βία, γκάνγκστερ, αστυνομία. Ολ' αυτά είναι ένα μικρό μόνο κομμάτι αυτού του κόσμου. Το υπόλοιπο 95% είναι η οικογένεια, η κουλτούρα, η αφοσίωση. Αλλά και το να πλησιάζω τόσο κοντά στη βία, το να βλέπω ότι είναι κάτι απτό και όχι κάτι το μυθοποιημένο, ήταν εξίσου αποκαλυπτικό».

- Φοβηθήκατε ποτέ;

«Κάποιες στιγμές. Την πρώτη φορά που βρέθηκα σε μια περιπολία, ένας άνθρωπος δολοφονήθηκε μπροστά μου. Καταδιώξαμε κλεμμένα αυτοκίνητα. Επί πέντε μήνες, 2-3 φορές την εβδομάδα, από τις 4 το απόγευμα έως τις 4 το πρωί ήμασταν στους δρόμους. Επιστρέφαμε όταν οι άλλοι πηγαίνουν στη δουλειά. Είναι μια εντελώς διαφορετική αντίληψη ζωής και δουλειάς. Ο κόσμος μιλά συχνά για το μετα-τραυματικό στρες από το οποίο υποφέρουν οι βετεράνοι του πολέμου, αλλά δεν μιλούν για όσα αντιμετωπίζουν καθημερινά οι αστυνομικοί. Και για το πώς τα αντιμετωπίζουν. Δεν είχα ιδέα».

- Υπήρξε κάποια στιγμή που όλο αυτό το εισπράξατε πιο προσωπικά;

«Οταν δολοφονήθηκε αυτός ο άνθρωπος, στην παρθενική μου γύρα, ήμασταν το δεύτερο αμάξι που έφτασε στον τόπο του εγκλήματος, και δεν περίμενα να δω αυτό που είδα. Η αδρεναλίνη μου βρισκόταν στα ύψη ναι, αλλά αυτό, όχι, δεν το περίμενα. Και σκέφτηκα: "Είμαι απλώς ένας ηθοποιός. Πού πάω και μπλέκω; Γιατί είμαι εδώ;". Επίσης συνειδητοποίησα πόσο έντονες είναι οι σχέσεις που αναπτύσσεις ως αστυνομικός με τους συναδέλφους σου. Κι εγώ, από την εφηβεία μου, ένιωθα σαν οικογένεια τους ανθρώπους με τους οποίους κατά καιρούς δούλευα - αλλά ουδέποτε μας ένωνε η σκέψη πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να πεθάνουμε παρέα».

- Στο φιλμ, ο σκηνοθέτης ενσωματώνει λήψεις ερασιτεχνικού βίντεο. Επηρέασε αυτό την ερμηνεία σας;

«Ναι, γιατί έτσι έγινα κι εγώ μέρος της αφήγησης. Με την έννοια ότι ο Ντέιβ με έβαλε να βιντεοσκοπώ τους συναδέλφους μου. Μου άρεσε πολύ αυτό. Μου έδωσε την ελευθερία να τραβήξω κάποια πράγματα που ήθελα».

- Γιατί σας άρεσε τόσο;

«Ως ηθοποιοί υποτίθεται πως κάνουμε τη δουλειά μας μεταξύ του "Action!" και του "Cut!". Ομως, μερικές φορές κάνουμε πολύ καλύτερα τη δουλειά μας όταν δεν αντιλαμβανόμαστε πως μας τραβάνε. Πολύ συχνά παρακολουθώ ηθοποιούς να δουλεύουν και σκέφτομαι, "Θεέ μου, είναι τόσο καλοί, τώρα θα 'πρεπε να τους κινηματογραφούν!". Με την κάμερα που μου έδωσε ο Ντέιβιντ κατάφερα να αιχμαλωτίσω κάποιες τέτοιες στιγμές. Είναι ωραία να σου λέει ο σκηνοθέτης "βοήθησέ με για λίγο να καταγράψουμε τέτοιες εικόνες"...»

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Σχετικά θέματα: Κινηματογράφος
Εσωτερική ένταση
Η «Χιονάτη», ερωτικό γράμμα στο ευρωπαϊκό σινεμά
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Κινηματογράφος
«Ενας άνθρωπος δολοφονήθηκε μπροστά μου!»
Εσωτερική ένταση
Η «Χιονάτη», ερωτικό γράμμα στο ευρωπαϊκό σινεμά
Θέατρο
Δεν έχουμε στην Ελλάδα έναν Μπολιβάρ
Βιβλίο
Κρυμμένος και ατελής
Μεταξύ φωτός και σκότους
Ο Καβάφης του Δημήτρη Γέρου
«Η ένωσις είναι η φυσική λύσις»
Επίσκεψη από τον Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο*
Βιβλιοθήκες
Το γιουσουρούμ θα γίνει παλάτι παραθαλάσσιο
Άλλες ειδήσεις
Η επιστήμη συναντά την τέχνη