Έντυπη Έκδοση

Εσωτερική ένταση

Είναι αδιανόητο το πόσο γρήγορα και πόσο εύκολα μπορείς να πειστείς. Γιατί θέλεις να πειστείς. Είναι πολύ πιο εύκολο να αποδεχτείς ως δεδομένο αυτό που σου λένε ότι δεν μπορεί παρά να είναι έτσι κι όχι αλλιώς, γιατί η αμφισβήτηση προϋποθέτει ίσως έρευνα και σίγουρα αντοχή.

Η αμφισβήτηση είναι κουραστική. Το να σκέφτεσαι, και ιδιαίτερα το να σκέφτεσαι πολύ, είναι αρκετά κουραστικό. Ασχετα αν κάποιες φορές μπορεί να είναι άχρηστο. Γιατί υπάρχουν και πράγματα που τ' αγκαλιάζεις καλύτερα με το συναίσθημα, το οποίο επίσης μπορεί να σε μπερδέψει πολύ. Γιατί είναι πιο εύκολο να λες ναι (ο Νίτσε ήδη έχει μιλήσει για την τρέλα τού να λες πάντα ναι), για να το λένε έτσι, έτσι είναι ή έτσι είναι εφόσον έτσι νομίζουμε ότι είναι ή έτσι μας συμφέρει να είναι, αυτό σου χαρίζει ησυχία και ξεκουράζει το μυαλό και την ψυχή. Γιατί η αποδοχή φέρνει γαλήνη. Η αμφισβήτηση φέρνει ταραχή και η πολλή ταραχή δεν κάνει καλό στην υγεία. Ούτε στην επιδερμίδα ούτε στην παχυδερμία. Ο άνθρωπος βέβαια χρειάζεται από κάπου να πιαστεί και πιο πολύ έχει ανάγκη να ξέρει ότι κι άλλοι πιάνονται από το ίδιο κλαδί, ότι δεν είναι μόνος, ότι έστω και χωρίς ν' αντιλαμβάνεται το πόσοι, το γνωρίζει και θέλει να το γνωρίζει ότι εκεί έξω, πέρα απ' αυτόν, υπάρχουν κι άλλοι που νιώθουν το ίδιο. Και πάνω σε αυτή τη μοιρασμένη πίστη, ή μάλλον πάνω σ' αυτή τη συλλογική ανάγκη για πίστη, στηρίζεται η αποτελεσματικότητα του μηχανισμού του θεάματος, είτε πρόκειται για τα επικοινωνιακά παιχνίδια των media είτε πρόκειται για τη δημιουργική δύναμη του κινηματογράφου. Και στον κινηματογράφο συνεχίζουν να συμβαίνουν κάποια θαύματα, όπως με την πρόσφατη ταινία του Χιλιανού Πάμπλο Λαρέν με θέμα το δημοψήφισμα, το οποίο αναγκάστηκε να παραχωρήσει ύστερα από διεθνή πίεση για νομιμοποίηση του καθεστώτος του ο Πινοσέτ, το 1988, και με τίτλο ΝΟ. Η ταινία εστιάζει αριστουργηματικά στην ίντριγκα που στήνεται πίσω από τις επικοινωνιακές τακτικές της καμπάνιας του καθεστώτος και μ' ένα μόνο πλάνο καταφέρνει να πει τα πάντα, όταν στο πλαίσιο εορταστικών εκδηλώσεων προς τιμήν του Πινοσέτ, σε μια χορωδία ιθαγενών απ' την οποία ένα μικρό κορίτσι ξεπροβάλλει και τραγουδάει τον ύμνο και όλα φαίνονται υπέροχα κι αρμονικά φτιαγμένα σε μια συμπαγή ομοψυχία, η κάμερα κάνει ξαφνικά ένα ζουμ κι αυτό το ζουμ αποκαλύπτει το δάκρυ που κυλάει στο μάγουλο του κοριτσιού, που τραγουδάει μ' εμφανή εσωτερική ένταση λίγο πιο μπροστά απ' τον Πινοσέτ. Η κάμερα έδειξε μ' ένα ζουμ αυτό που ήθελαν να κρύψουν οι πάντες.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Σχετικά θέματα: Κινηματογράφος
«Ενας άνθρωπος δολοφονήθηκε μπροστά μου!»
Η «Χιονάτη», ερωτικό γράμμα στο ευρωπαϊκό σινεμά
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Κινηματογράφος
«Ενας άνθρωπος δολοφονήθηκε μπροστά μου!»
Εσωτερική ένταση
Η «Χιονάτη», ερωτικό γράμμα στο ευρωπαϊκό σινεμά
Θέατρο
Δεν έχουμε στην Ελλάδα έναν Μπολιβάρ
Βιβλίο
Κρυμμένος και ατελής
Μεταξύ φωτός και σκότους
Ο Καβάφης του Δημήτρη Γέρου
«Η ένωσις είναι η φυσική λύσις»
Επίσκεψη από τον Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο*
Βιβλιοθήκες
Το γιουσουρούμ θα γίνει παλάτι παραθαλάσσιο
Άλλες ειδήσεις
Η επιστήμη συναντά την τέχνη