Έντυπη Έκδοση

ΧΟΡΟΣ

«Σύνταξη θα πάρουμε στα ογδόντα»

«ΠΕΡΥΣΙ πρώτη φορά με ρώτησαν πώς νιώθουν οι χορογράφοι τον καιρό της κρίσης. Τους απάντησα ότι απλώς πλέον δεν νιώθουμε μοναξιά» λέει ο χορογράφος Πέτρος Γάλλιας (πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων), θέλοντας σε μία φράση να συμπεριλάβει την απαξίωση τόσων ετών για την τέχνη και τους ανθρώπους του χορού.

«Μας αντιμετωπίζουν ως ανθρώπους που υπηρετούν μια τέχνη πολυτελείας. Γι' αυτό θεωρούν σχεδόν αυτονόητο να μη μας πληρώνουν και φυσικά να μην κολλάνε ένσημα. Αν εξαιρέσει κανείς τα κρατικά θέατρα, νομίζω κανείς άλλος δεν μας ασφαλίζει».

Στην εποχή βαθιάς οικονομικής κρίσης η επιβίωση των ανθρώπων και των φορέων του χορού είναι προβληματική, αλλά όχι χειρότερα από πριν. Κι αυτό διότι οι χορευτές ουδέποτε αντιμετωπίστηκαν ως το «βαρύ πυροβολικό» του πολιτισμού. «Τα θέατρα μας χρωστάνε δεδουλευμένα μηνών. Κάποτε το αργότερο που μπορούσε κανείς να σε εξοφλήσει ήταν ένας χρόνος. Σήμερα περνάνε 2-3 χρόνια, δεν μας απαντούν στα τηλέφωνα και φυσικά οι αμοιβές κάποτε απλώς μπαίνουν στο χρονοντούλαπο».

Οι θεσμοί, η πολιτική του κράτους και κυρίως οι επιχορηγήσεις και ο τρόπος που αποδίδονται έχουν αποδειχτεί αναποτελεσματικά. Κυρίως, όμως, έχουν καλλιεργήσει εξαρτήσεις: Σήμερα οι χορογράφοι είναι όμηροι των πενιχρών επιχορηγήσεων, οι οποίες έρχονται πάντα καθυστερημένες. Τι σημαίνει αυτό; Οτι οι ομάδες αν θέλουν να παραμείνουν στον δημιουργικό στίβο πρέπει να δανειστούν για να στήσουν τις παραστάσεις τους ή να αφήσουν απλήρωτους για μήνες χορευτές και λοιπούς συντελεστές με την ελπίδα ότι θα τους εξοφλήσουν όταν -και αν- θα πάρουν τα χρήματα που τους αναλογούν από το υπουργείο Πολιτισμού.

Κατ' επέκταση, οι χορευτές «τρώνε» τα απόνερα των προβλημάτων που συσσωρεύονται δεκαετίες. Κυρίως, όμως, υποκύπτουν σε εκβιαστικά διλήμματα: να ρισκάρεις να εργαστείς δωρεάν ελπίζοντας ότι τα χρήματα θα έρθουν αργότερα ή να παραμείνεις ανυποχώρητος με κίνδυνο να μη βρεις για μήνες παράσταση να χορέψεις; Συχνότερα, πάντως, δέχονται να δουλέψουν -έστω και υπό αυτές τις συνθήκες- διότι οι περισσότεροι βιοπορίζονται με άλλους τρόπους.

Ενας από αυτούς είναι η διδασκαλία σε σχολές χορού. Εκεί βέβαια ξεκινά ένας άλλος Γολγοθάς. «Οι σχολές χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: τις ελάχιστες επαγγελματικές και τις εκατοντάδες ερασιτεχνικές. Στις πρώτες οι θέσεις είναι τόσο λίγες που κανείς δεν τολμά να εγκαταλείψει το πόστο του, γιατί οι πιθανότητες να ξαναβρεί δουλειά είναι εξαιρετικά μικρές. Κι ας αμείβονται με 20 ευρώ την ώρα» λέει η Μαρία Τσουβαλά, λέκτορας στο Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, εκπαιδευτικός του χορού και χορογράφος. «Οσο για τις ερασιτεχνικές, εκεί οι συνθήκες είναι απάνθρωπες. Προσλαμβάνουν νέα παιδιά που μόλις έχουν αποφοιτήσει, τα πληρώνουν με 7 ή 8 ευρώ την ώρα και για ένσημα ούτε λόγος. Σκεφτείτε πως έχω συμπληρώσει 37 χρόνια εργασίας και τα 12 ήταν ανασφάλιστα. Δηλαδή επίσημα έχω 23 χρόνια προϋπηρεσίας. Με αυτούς τους ρυθμούς ένας χορογράφος οδηγείται στη σύνταξη μετά τα 80 του»...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Χορός
Σχετικά θέματα: Αφιέρωμα: Οικονομική κρίση και Τέχνες
Επάγγελμα καλλιτέχνης: ζήσε Μάη μου
Συγγραφέας; Ναι, αλλά μόνο για χόμπι
Τους ρίχνουν στο φιλότιμο
Η ανέχεια επί της οθόνης
Μελανά χρώματα...
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Μουσική
Τσόμσκι και Σμυρναίικα
Ο τελευταίος των ρομαντικών
Αφιέρωμα: Οικονομική κρίση και Τέχνες
Επάγγελμα καλλιτέχνης: ζήσε Μάη μου
Συγγραφέας; Ναι, αλλά μόνο για χόμπι
Τους ρίχνουν στο φιλότιμο
«Σύνταξη θα πάρουμε στα ογδόντα»
Η ανέχεια επί της οθόνης
Μελανά χρώματα...
Βιβλίο
Η Αθήνα επί χάρτου
Κινηματογράφος
Οχι πια σεξ. Μόνο καλοί ρόλοι
Λογοτεχνία
«Αρνούμαι την πολυτέλεια της απόγνωσης»
Υπάρχει ελπίδα
Αυτοκριτική μιας χώρας
Εικαστικά
Ο Μιρό υψώνει πλακάτ
Αρχιτεκτονική
Το μουσείο της επανάστασης είναι γιαπί...
Αρχαία μνημεία - Σύγχρονη μόλυνση
Ο πολιτισμός στα σκουπίδια