Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Η άποψή μου

  • Το σλόγκαν του «πολιτικού κόστους»

    Μια από τις πιο αγαπημένες έννοιες του Κόμματος του Μνημονίου και της Πλεονεξίας, του μετώπου, δηλαδή, των δυνάμεων που έφεραν την Ελλάδα στη σημερινή κρίση, είναι το «Πολιτικό Κόστος».

    Η κοινωνία παροτρύνεται να μην του δημιουργεί πολιτικό κόστος. Ταυτόχρονα, οι πολιτικοί και τα κόμματα καλούνται να ανατρέψουν κατακτήσεις δεκαετιών. Να συμβάλουν σε μια άγρια ανακατανομή εισοδήματος, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το «πολιτικό κόστος».

    Η πρόταση παράκαμψης του πολιτικού κόστους στηρίζεται στη θέση ότι αυτό που σήμερα δεν είναι δημοφιλές αύριο θα γίνει κατανοητό ότι ήταν αναγκαίο. Οτι συχνά οι «μεγάλες» πολιτικές πράξεις πρέπει να πραγματοποιηθούν ακόμα και αν δεν βρίσκουν τη στήριξη της κοινωνίας. Στην ανάγκη ακόμα και ενάντιά της. Η χρήση αυτού του σλόγκαν στη σημερινή Ελλάδα γίνεται όλο και περισσότερο με τρόπο καταχρηστικό. Με τη χρησιμοποίηση, επίσης, πολλαπλών επικοινωνιακών κόλπων. Με αυτά επιδιώκουν να παρουσιάσουν την πλέον σκοτεινή πολιτική επιλογή της μεταχουντικής Ελλάδας ως πολιτική παρθενογένεση που δεν μετράει το κόστος. Την πολιτική υπέρ των λίγων ως πολιτική που δεν πρέπει να προκαλεί το κόστος της αντίθεσης των πολλών. Μια πολιτική «παρά το πολιτικό κόστος» υπονοεί σήμερα μια πολιτική που επιδιώκεται να εφαρμοστεί ενάντια στους πολλούς. Αλλιώς δεν θα έκανε λόγο για πιθανό «πολιτικό κόστος» και επιλογές παρά αυτό το κόστος.

    Πιστεύω ότι το Μέτωπο του Μνημονίου και της Πλεονεξίας επιθυμεί να προωθήσει μια πολιτική ενάντια στη θέληση και τις ανάγκες των περισσοτέρων. Οι οποίοι πιθανώς να του προκαλέσουν πολιτικό κόστος. Με κινητοποιήσεις. Με την πολιτική ατμόσφαιρα που θα δημιουργήσουν. Με την ψήφο τους. Στην ουσία, η θεωρία του μη πολιτικού κόστους δεν επιδιώκει να εφαρμόσει μια κατ' αυτήν αναγκαία πολιτική με τα μέσα και τις μεθόδους της δημοκρατικής νομιμοποίησης. Γι' αυτό, προκειμένου να επιβληθεί, συκοφαντεί εκείνη την πολιτική που λαμβάνει υπόψη τις ανάγκες των πολλών, δηλαδή «το πολιτικό κόστος». Ανάγει τον κυρίαρχο λαό σε ανεύθυνο που -υποτίθεται- δεν γνωρίζει το πραγματικό συμφέρον της κυριαρχίας του. Πρόκειται για ένα σχήμα-άλλοθι δικαιολόγησης της παραβίασης της δημοκρατικής λειτουργίας της κοινωνίας. Υποστηρίζει στην ουσία ότι η δημοκρατία «προκαλεί πολιτικό κόστος». Οτι λειτουργεί εις βάρος των αναγκών της χώρας και γι' αυτό δεν πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η θέληση των πολλών. Οτι μια «πρωτοπορία» σκληρών συμφερόντων δικαιούται να παρακάμπτει τη θέληση της πλειοψηφίας.

    Το κόμμα του Μνημονίου και της Πλεονεξίας κάνει κατάχρηση του θεωρήματος «του μη υπολογισμού του κόστους». Στην πραγματικότητα εμφανίζει τα στενά συμφέροντα που εκφράζει, την άμεση κερδοφορία και την άμεση λεηλασία του δημοσίου, την κατάργηση των δικαιωμάτων της πλειοψηφίας, ως σιδερένια αναγκαιότητα για τον τόπο. Το κόμμα του Μνημονίου πράγματι δεν ενδιαφέρεται για το «πολιτικό κόστος» στις σημερινές συνθήκες. Τις θεωρεί αυτές τις συνθήκες μοναδική ευκαιρία λεηλασίας της κοινωνίας. Δεν ενδιαφέρεται, επίσης, διότι το εκλογικό κόστος θα το έχουν «οι χρήσιμοι ηλίθιοι» και όχι τα ίδια τα συμφέροντα. Επιπλέον, εάν αποδιοργανωθεί το ΠΑΣΟΚ ή και αποσυντεθεί, που δείχνει πιθανό, όχι μόνο δεν θα έχει πρόβλημα το κόμμα του Μνημονίου αλλά θα έχει απαλλαγεί από ένα λαϊκό κίνημα, ενώ η ηγεσία του θα έχει προσχωρήσει στη λογική του κόμματος του Μνημονίου και της Πλεονεξίας.

  • Μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης

    Η ανακοίνωση του ελλείμματος και του χρέους το 2010 στο 10,5% και 142,8% του ΑΕΠ αντιστοίχως (έναντι 15,4% και 127,1% το 2009) δείχνει τη δύσκολη κατάσταση της χώρας μας ένα χρόνο μετά την εφαρμογή του μνημονίου, πράγμα που αντανακλάται και στο πρωτοφανές ύψος του επιτοκίου δανεισμού (15,3%).

    Η προσπάθεια που καταβλήθηκε για τη μείωση του ελλείμματος το 2010 είναι μοναδική για ευρωπαϊκή χώρα. Ομως αυτή η θυσία των ελλήνων πολιτών (μείωση εισοδημάτων και αύξηση ανεργίας) δεν βοήθησε καθόλου στον περιορισμό του χρέους, λόγω κυρίως της ύφεσης (-4,5%) και των νέων δανείων. Σύμφωνα με τις προβλέψεις, το έλλειμμα θα συνεχίσει να μειώνεται τα επόμενα χρόνια, ενώ το χρέος θα συνεχίσει να αυξάνεται μέχρι να υπάρξουν σημαντικά πρωτογενή πλεονάσματα και να αναστραφεί η τάση συρρίκνωσης της ελληνικής οικονομίας. Οι προβλέψεις, όμως, δεν είναι ασφαλείς για τη χρονική στιγμή που θα συμβεί αυτό, γιατί εξαρτάται από την αναπτυξιακή δυναμική της χώρας.

    Μέχρι την πολυπόθητη χρονική στιγμή της αναστροφής της σημερινής κατάστασης, η ελληνική οικονομία θα βρίσκεται μεταξύ Σκύλλας (ύφεσης) και Χάρυβδης (ελλείμματος και χρέους ), με άγνωστη εξέλιξη στο μέτωπο της κοινωνικής δυσαρέσκειας και των πολιτικών συνεπειών της.

    Η συνεχιζόμενη προσπάθεια περικοπής δαπανών και αύξησης των εσόδων (με πολύ μεγάλη δυσκολία στο μέτωπο της φοροδιαφυγής και των διαρθρωτικών αλλαγών) τα επόμενα χρόνια στερεί πόρους από την οικονομία και, καθώς οι επενδύσεις αργούν να φανούν, η ύφεση μπορεί να συνεχιστεί, με μικρότερους ίσως ρυθμούς, αλλά αρκετούς για να αυξάνεται το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ και να διατηρούνται τα επιτόκια δανεισμού στα ύψη. Η πορεία της χώρας μας ανάμεσα στις συμπληγάδες φαίνεται μακρά και εξαιρετικά επώδυνη.

    Το μέγα ερώτημα είναι τι κάνει και τι μπορεί να κάνει η Ε.Ε. μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, όταν μια δημοκρατική κυβέρνηση φθάνει στα όρια των δυνατοτήτων της. Η ιδέα για αξιοποίηση της περιουσίας και για αποκρατικοποιήσεις σε ύψος 50 δισ. μέχρι το 2015, μπορεί να είναι μια λύση, με πολλούς όμως περιορισμούς. Τόσο οι διαδικασίες αξιοποίησης της περιουσίας όσο και οι ιδιωτικοποιήσεις δεν είναι ούτε πολιτικά ανώδυνες, ούτε διοικητικά εύκολες, ιδίως με τη γνωστή αποτελεσματικότητα της ελληνικής διοικητικής μηχανής.

    Η ιδέα της αναδιάρθρωσης του χρέους με «κούρεμα» μπορεί να είναι επιζήμια για τις ελληνικές τράπεζες και για τα ελληνικά ασφαλιστικά, εκτός από τις συνέπειες που θα έχει για την αξιοπιστία της χώρας μας και για την ευχέρεια δανεισμού της στο μέλλον.

    Η ιδέα της επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής και μείωσης του επιτοκίου για το σύνολο των δανείων μοιάζει περισσότερο εφαρμόσιμη, αλλά δεν απαλλάσσει τη χώρα μας από το συνολικό βάρος του χρέους για τις επόμενες γενιές. Εξάλλου, οι ρυθμίσεις που αποφασίσθηκαν από την Ε.Ε., για υποχρεωτική μείωση του χρέους κατά 5% το χρόνο, στις χώρες της ευρωζώνης, στις οποίες ξεπερνά το 60%, δημιουργεί στη χώρα μας νέες δυσκολίες σε βάθος 20ετίας.

    Δυστυχώς, εκείνο που δεν συζητείται σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι η έκφραση πραγματικής ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, δηλ. η αγορά του χρέους από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όπως γίνεται σε πολλές περιπτώσεις χωρών, ή, τουλάχιστον, η έκδοση ευρωομολόγων, ώστε να μοιρασθεί το κόστος δανεισμού της Ελλάδας σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης.

  • Σχολική βία και εκπαιδευτικά αδιέξοδα

    Τον τελευταίο καιρό αρκετά δημοσιεύματα αλλά και τηλεοπτικές εκπομπές καταπιάνονται με το παλιό αλλά πάντα επίκαιρο θέμα της σχολικής βίας.

    Σύμφωνα με στοιχεία του ΕΚΚΕ (βλ. «Ελευθεροτυπία», 26/4/2011), 63% των μαθητών του Δημοτικού, 51% του Γυμνασίου και 36% του Λυκείου δηλώνουν ότι έχουν υποστεί κάποια μορφή βίας (κυρίως λεκτική). Οι παραβατικές συμπεριφορές εντός σχολείου -είτε οφείλονται σε οικογενειακά είτε σε ατομικά προβλήματα, είτε στρέφονται εναντίον των άλλων είτε εναντίον του εαυτού- είναι μια κοινωνική μορφή έκφρασης που δηλώνει πως κάτι δεν πάει καλά. Εχουμε δε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι η οικονομική κρίση θα εντείνει το πρόβλημα, ενώ η δημιουργία τεράστιων σχολικών μονάδων θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο τη διαχείρισή του. Αυτή τη διαχείριση εναποθέτουν γονείς και πολιτεία στον εκπαιδευτικό.

    Υπάρχει όμως μια απόλυτη σιωπή σχετικά με τις πραγματικές συνθήκες της καθημερινής εργασίας του εκπαιδευτικού, το στρες που πλήττει το επάγγελμα, την ουσιαστική και συμβολική απαξίωση του ρόλου του.

    Πώς, αλήθεια, ο εκπαιδευτικός να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τα αδιέξοδα του σχολικού θεσμού και ιδιαίτερα την πολυπλοκότητα της σχολικής βίας, όταν ο ίδιος νιώθει οικονομικά περιθωριοποιημένος και κοινωνικά απαξιωμένος; Πώς, εκτός από το διδακτικό του έργο, να διαμορφώνει ολοκληρωμένους ανθρώπους, όταν οι κανόνες και η κυρίαρχη ιδεολογία της ελεύθερης αγοράς πριμοδοτούν τον ευέλικτο, κατακερματισμένο και απασχολήσιμο άνθρωπο της νέας εποχής; Ευελπιστεί κανείς ότι οι χρόνιες πληγές του ελληνικού σχολείου, η φτώχεια και η μιζέρια, το αίσθημα του κενού και του μάταιου, η αναρμοδιότητα και η αδυναμία διαχείρισης των εντάσεων, η έλλειψη νοήματος, μπορεί να θεραπευτούν σε εποχές συνολικής απορύθμισης της κοινωνίας, ρήξης του κοινωνικού ιστού και αποδόμησης των συλλογικών αναπαραστάσεων για τον ρόλο του σχολείου ως ύψιστου δημόσιου αγαθού;

    Ο σχολικός θεσμός και οι άνθρωποι που εργάζονται σε αυτόν βρίσκονται σήμερα παγιδευμένοι σε πολλαπλές κοινωνικές αντιφάσεις: μετάδοση ανθρωπιστικών αρχών και προσαρμογή στην αγριότητα της οικονομικής αγοράς, ισότητα όλων και επιλεκτική προαγωγή των άριστων, έξαρση ρατσιστικών αντιλήψεων και ένταξη των παιδιών των μεταναστών, άσκηση αυστηρής εξουσίας και συναινετικός διάλογος κ.λπ. Ισως γι' αυτό οι εκπαιδευτικοί δηλώνουν αδυναμία να αντιμετωπίσουν φαινόμενα σχολικής βίας. Δεν έχουν ούτε τα πραγματικά ούτε τα συμβολικά ερείσματα για να το πράξουν.

    Μπροστά σε αυτά τα ουσιαστικά αδιέξοδα, τα οποία δεν επιδέχονται μαγικές λύσεις αλλά απαιτούν μακροχρόνιες και καλά σχεδιασμένες παρεμβάσεις, εμφανίζονται κάποιες ιδέες για αστυνομικού τύπου μέτρα ελέγχου και επιτήρησης στα σχολεία (σεκιούριτι, χρήση καμερών).

    Τέτοιου τύπου λύσεις, όμως, εκτός του ότι δεν απαντούν στην κρίση αξιών και την απουσία νοήματος στο σχολείο, μπορεί να προκαλέσουν τη γενικευμένη οργή της ελληνικής νεολαίας η οποία έχει πικρές αναμνήσεις από την ωμή αστυνομική βία (δολοφονία Γρηγορόπουλου). Η νεολαία κουβαλάει τρομερά αδιέξοδα, τα οποία δεν μπορεί αιωνίως να βιώνει ως προσωπικά προβλήματα. Τότε είναι που, αναζητώντας συλλογική έκφραση, μπορεί να στρέφεται σε αγριότερες και μαζικότερες μορφές βίας εναντίον του ίδιου του σχολικού θεσμού (φθορές, βανδαλισμοί κ.λπ.).

    Οι νέοι δεν χρειάζονται εκφοβιστικά μέτρα, αλλά αξίες που να προκύπτουν από την πραγματική σχολική ζωή, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο σε εποχή βίαιης ρήξης των κοινωνικών δεσμών. Απαιτείται επομένως μακροχρόνιος και συντονισμένος σχεδιασμός που να αφορά τους μαθητές αλλά και τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς. Οι τελευταίοι χρειάζονται ισχυρά υποστηρικτικά δίκτυα και ιδιαίτερη επιμόρφωση στην πρόληψη φαινομένων βίας στο σχολείο. Πάνω από όλα όμως χρειάζονται κοινωνική αναγνώριση, υπερηφάνεια και συλλογικότητα, στοιχεία απαραίτητα για να διαμορφωθεί μια νέα κοινωνική δυναμική για το καλό όλων: των μαθητών, των εκπαιδευτικών και του ίδιου του σχολείου.

  • Αριστερή πολυδιάσπαση και ατομισμός

    Χρόνια τώρα, όπως πολλοί άλλοι αριστεροί, πασχίζω να ανακαλύψω τις αιτίες της μάστιγας της πολυδιάσπασης της αριστεράς.

    Δύσκολο και πολύ σοβαρό εγχείρημα, γι' αυτό και όσα παραθέτω εδώ πρέπει να αντιμετωπιστούν σαν σκόρπιες σκέψεις που χρήζουν περαιτέρω συλλογικής επεξεργασίας.

    Πέρα λοιπόν από τα τετριμμένα αλλά και σ' έναν βαθμό σωστά, ότι αυτή η πολυδιάσπαση αντανακλά την κοινωνική διαστρωμάτωση, ή ακόμη ότι αποτελεί συνέχεια ιστορικών διασπάσεων και μάλιστα βαμμένων με αίμα, κάτι που απλώς μεταθέτει χρονικά το ζήτημα, πέραν του ότι η αριστερά που δεν συμμετέχει σε κυβερνητικά σχήματα διασπάται πιο εύκολα από τα κυβερνητικά κόμματα, διότι δεν έχει το συνεκτικό υπόβαθρο των κρατικών συμφερόντων για να την κρατήσουν ενωμένη, πιστεύω πως σημαντικό ρόλο παίζει και η διάβρωση των πόρων και της αριστεράς από το μικρόβιο του ατομισμού.

    Αυτό έχει ως συνέπεια, από τη μια στους διάφορους αριστερούς πολιτικούς σχηματισμούς να εκδηλώνεται η ενυπάρχουσα στο κάθε άτομο κοινωνικότητα και ταυτόχρονα να εκφράζεται σε έναν βαθμό η αναγκαία για την αντίδραση στον επιμέρους εργοδότη και στο σύστημα, αλληλεγγύη και συλλογικότητα, από την άλλη, όμως, αυτά συντελούνται όχι από ολοκληρωμένες κοινωνικές προσωπικότητες, αλλά από λίγο-πολύ κατακερματισμένες και αποξενωμένες ατομικότητες, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό διαποτίζονται από τον εγωιστικό ατομισμό.

    Ταυτόχρονα επειδή οι παραδοσιακοί κυρίως αριστεροί κομματικοί μηχανισμοί, οι οποίοι δημιουργήθηκαν κατ' εικόνα και ομοίωση του εκφυλισμένου σοβιετικού πρότυπου, μετατράπηκαν σε γραφειοκρατικά ιερατεία, λειτουργούν μάλλον με κεντρικό άξονα την αυτοσυντήρησή τους.

    Ετσι, οδηγούμαστε σε μια λογική κάθε ηγετίσκος και το μαγαζάκι του, κάθε «προσωπικότητα» και μια τάση.

    Και το δράμα είναι ότι όσο εντείνονται τα αντιλαϊκά μέτρα τόσο ορισμένες αριστερές δυνάμεις κλείνονται στον εαυτό τους, τόσο δημιουργούνται και νέες αριστερές οργανώσεις, αντί να συσπειρώνονται σε μια αντικαπιταλιστική αντιιμπεριαλιστική βάση όσες ήδη υπάρχουν, λες και ακολουθείται μια αντίστροφη λογική από την καθ' όλα ορθολογική, η ισχύς, αν όχι εν τη ενώσει, κάτι που φαντάζει αδύνατον, τουλάχιστον εν τη κοινή δράση.

    Και επειδή ο ηγετικός ρόλος του «αφεντικού» ή της ηγετικής ομάδας εξαρτάται από τη διατήρηση του κάθε μαγαζιού, αυτό το τελευταίο μετατρέπεται σε αυτοσκοπό και αναζητούνται αγωνιωδώς εκείνα που χωρίζουν, ή ακόμη διαμορφώνονται τεχνηέντως τέτοια, ακόμη και εκεί που δεν υπάρχουν, φτάνει να δικαιολογηθεί η αυτόνομη ύπαρξη της κάθε σέχτας. Ακόμη χειρότερα, αντί της κριτικής σκέψης κι ενός πολιτισμού διαλόγου καλλιεργείται ο κομματικός φανατισμός και ανάγεται σε κριτήριο κομματικότητας η χυδαία αντιμετώπιση του όποιου διαφωνούντος και ο κομματικός χουλιγκανισμός.

    Ετσι, η αριστερά λειτουργεί κάπως όπως την περιέγραφε ο Τσίρκας στη «Λέσχη»: «Τόσοι άνθρωποι, ναυάγια της καταιγίδας που σαρώνει τον κόσμο, κι αντίς η δυστυχία να τους σμίγει, τους χωρίζει. Λες κι ο καθένας τους φοβάται μην κολλήσει από τον άλλον αρρώστια πιο βαριά απ' αυτή που τον λιώνει».

    Μήπως, όμως, μπροστά σε αυτό που διακυβεύεται σήμερα και που δεν είναι άλλο από ζήτημα ζωής ή θανάτου για το ίδιο το μέλλον της ανθρωπότητας, πρέπει όλοι όσοι είμαστε λιγότερο αποξενωμένοι, όσοι δεν έχουμε κανένα όφελος από τα μοναστήρια, να αντιδράσουμε αυτοκριτικά και υπεύθυνα και να ξεπεράσουμε ατομισμούς, μικρότητες, μικροεγωισμούς, παρελθούσες και πιο πρόσφατες διαφορές, και να αναζητήσουμε έναν κοινό τόπο αντίδρασης στη βαρβαρότητα;

    Μήπως ήλθε η ώρα να καταλάβουμε ότι ακόμη και για να σώσουμε τα παιδιά μας και τα ίδια το τομάρι τους είναι αναγκαία η απαλλαγή μας από την κυριαρχία του ατομισμού και η κοινή δράση;

    Μήπως ήλθε η ώρα να καταλάβουμε ότι, για να πλήξουμε ουσιαστικά το σύστημα, είναι αδύνατον να αντιδρούμε με μπούσουλα τις δικές του κυρίαρχες αξίες ανάμεσα στις οποίες ο ανταγωνισμός και ο ατομισμός αποτελούν ακρογωνιαίους λίθους;

    Μήπως, για να «συντρίψουμε πια των αλύσσων (τα) δεσμά και γιγάντια (να) προβάλλει η νικήτρα λευτεριά» όπως έλεγε ο πατέρας μου Τηλέμαχος σε ένα αντιστασιακό τραγούδι που είχε γράψει, πρέπει να σπάσουμε πρώτα τις μικρές προσωπικές αλυσίδες της ιδιώτευσης που μπορεί και να συγκαλύπτεται από κίβδηλες συλλογικότητες;

    Μήπως ήλθε η ώρα να κατανοήσουμε ότι σε αυτήν τη φάση που περνάμε το κύριο μέλημά μας πρέπει να είναι η δημιουργία ενός νέου Μετώπου, με χαρακτήρα κοινωνικής αντικαπιταλιστικής πια απελευθέρωσης, ενός Κοινωνικού Απελευθρωτικού Μετώπου, μέσα στο οποίο όποια δύναμη της αριστεράς έχει τα κότσια, ας είναι εκείνη που θα αναδειχτεί ηγεμονεύουσα;

    Μήπως ήλθε η ώρα ένα από τα κριτήρια ενίσχυσης, ακόμη και εκλογικής, των αριστερών δυνάμεων να είναι και η στάση τους απέναντι στην κοινή δράση;

    Μήπως ήλθε η ώρα να στείλουμε στα μουσεία της ιστορίας και να απομονώσουμε τις ηγεσίες που εγκληματικά αντιστέκονται με ιδιοτέλεια στην κοινή μας δράση και περισυλλογή, αντί να τις εκλιπαρούμε -φωνή βοώντος εν τη ερήμω- να αλλάξουν τακτική;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Βραχυκυκλωμένη η κυβέρνηση
Το κυβερνητικό όχημα... ρετάρει
Πέφτουν σε λάθη, κάτι έχουν πάθει
Τα τρία μέτωπα της Τίνας
Αλλαγές στο μακροπρόθεσμο σχέδιο
Ενας οδικός χάρτης με αδιέξοδα
Κινούμενη άμμος το έλλειμμα
Επτά SOS για το ECOFIN
Ενας χρόνος μνημόνιο
Εμείς, αυτοί και τα ελλείμματα
Κάθε πορτοφόλι και καημός
Φαύλος κύκλος μέτρων και ύφεσης
Απολύσεις και ανασφάλεια
Το δώρο έγινε... άδωρο
«Κούρεμα» με την... ψιλή
Υποπτοι φοροδιαφυγής
Τα νέα πρόσωπα στη ζωή μας
Υποβρύχια
Παραπέμπεται μεν, αλλά...
Συνέντευξη: Φίλιππος Σαχινίδης
«Λάθος συζήτηση σε λάθος ώρα άνοιξαν Σημίτης-Βάσω»
Νέα Δημοκρατία
Εμφύλιος για μια δήλωση
Εκλογή μουφτήδων
Ισλαμικός νόμος και με το... νόμο
Συνδικαλιστές ΓΕΝΟΠ
Ετοιμοι για το «αντάρτικο»