Ελευθεροτυπία - 30/05/2009
Έντυπη Έκδοση
Ελευθεροτυπία, Σάββατο 30 Μαΐου 2009
Είσοδος υπηρεσίας
-
Παράνοια
Μολονότι το ντιμπέιτ της Πέμπτης δεν άφηνε πολλά περιθώρια για ευφυολογήματα, ο Γιώργος Παπανδρέου πρόσθεσε μια ρομαντική πινελιά σε οικολογικό μήκος κύματος, συνδέοντας, εν είδει καλού οιωνού ας πούμε, το πράσινο της φύσης με το πράσινο του εμβλήματος του ΠΑΣΟΚ.Δύο ώρες αργότερα, η Φεβρωνία Πατριανάκου στιγμάτισε αυτόν τον παραλληλισμό διατυπώνοντας την άποψη ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον χρησιμοποίησε ως επιχείρημα, ελλείψει καλύτερου! Ο Παύλος Τσίμας, που προήδρευσε της συζήτησης στο Mega, έσπευσε να αντιτείνει, σχεδόν αμήχανος, ότι κατά πάσα πιθανότητα επρόκειτο απλώς για σχήμα λόγου, όμως η Φεβρωνία επέμεινε ότι ο κ. Παπανδρέου κυριολεκτούσε. Για να το πούμε μια κι έξω, η εκπρόσωπος Τύπου ισχυρίστηκε ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αποπειράθηκε στα σοβαρά να κερδίσει οικολογικές συμπάθειες διά της υπενθύμισης του ότι η σημαία του κόμματός του ήταν πράσινη!
ΤΟ παραπάνω σουρεαλιστικό στιγμιότυπο δείχνει ολοκάθαρα ότι η «τρελή» υποδοχή του συνθήματος Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα δεν πρέπει να θεωρείται αστοχία της στιγμής αλλά ήταν, φαίνεται, το εναρκτήριο λάκτισμα μιας καινούργιας στρατηγικής που κερδίζει έδαφος μεταξύ νεοδημοκρατών αξιωματούχων και η οποία συνίσταται στο δικαίωμα να εκλαμβάνεις οτιδήποτε δηλώνεται από πλευράς αντιπάλων κατά λέξιν, όπως κάνουν φέρ' ειπείν οι φανατικοί προτεστάντες με τη Βίβλο. Ετσι, στο εξής, απαγορεύεται και το χαριτολόγημα, η δε παράνοια γίνεται κομματικό δόγμα επισήμως και με τη βούλα.
ΥΠ' ευθύνη του δικομματισμού, αυτή η τάση αρχίζει να βηματοδοτεί το σύνολο των εξελίξεων στον πολιτικοτηλεοπτικό χάρτη. Εδώ επιδιώκεται, χωρίς αμφιβολία, η εξοικείωση του ψηφοφόρου με την παιδαριώδη όσο και θανάσιμη ασυναρτησία ενός κόσμου θεμελιωμένου στη ζωώδη αδιαφορία για τις συνέπειες λεγομένων και πράξεων, στο προσκήνιο του οποίου θα διαπρέπουν εκείνοι που ειδικεύονται στο να λένε το άσπρο μαύρο όσο το δυνατόν πιο ξεδιάντροπα, ξανά και ξανά, ακριβώς ώστε η παθητικότητα και η αυτοεγκατάλειψη του πολίτη να γιγαντώνεται και να μεγαλουργεί ως συνέταιρος της εκάστοτε κυβέρνησης.
ΕΙΝΑΙ τέτοια η πλήξη που δηλητηριάζει την εμπειρία της αμοιβαιότητας ανάμεσα σε πολιτικούς και ψηφοφόρους, ώστε απτές αλλά ασύμφορες αλήθειες σαν εκείνη που, προς τιμήν του, υπογράμμισε στο ντιμπέιτ ο Αλαβάνος, παραδεχόμενος ότι για να υπερασπιστείς το οικολογικό όραμα πρέπει ενίοτε να στραφείς κατά της κοινής γνώμης, αντηχούν σαν κανονιοβολισμοί σε νεκροταφείο.
