Έντυπη Έκδοση

«Καλύτερα στη ζούγκλα»

Βραβευμένος με τον Χρυσό Φοίνικα των Κανών, ο Α. Γουιρασεθακούλ μας καλεί σ' ένα ταξίδι στη φύση και την παιδική ηλικία

Στο Φεστιβάλ των Κανών του 2002, η βραβευμένη εκπληκτική ταινία «Blissfully Yours» μας αποκάλυψε τον άγνωστο ταϊλανδό σκηνοθέτη, Απιτσατπόνγκ Γουιρασεθακούλ. Ακολούθησαν τα επίσης βραβευμένα «Tropical Malady» και «Σύνδρομα και ένας αιώνας», ταινίες που εκφράζουν έναν κινηματογράφο ευφορίας, μια βουδιστική φιλοσοφία της ζωής, όπου το καλό και η ομορφιά κυριαρχούν.

Ο ταϊλανδός σκηνοθέτης, Απιτσατπόνγκ Γουιρασεθακούλ κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας με την οποία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα. Ο ταϊλανδός σκηνοθέτης, Απιτσατπόνγκ Γουιρασεθακούλ κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας με την οποία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα. Την ίδια στάση για τη ζωή και την πνευματικότητα συναντάμε και στη νέα του ταινία, «Ο θείος Μπονμί που μπορεί να θυμηθεί τις προηγούμενες ζωές του», που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα φέτος στις Κάνες. Μια ταινία για έναν ετοιμοθάνατο που ξεκινάει ένα ταξίδι στη ζούγκλα παρέα με πνεύματα και φαντάσματα αγαπημένων προσώπων αλλά και παράξενων ζώων -ένα ταξίδι όπου κυριαρχούν η φαντασία, το όνειρο και η μαγεία. Συναντήσαμε τον 39χρονο Γουιρασεθακούλ την προτελευταία μέρα του φεστιβάλ.

- Απ' ό,τι έμαθα είχατε δυσκολίες εξαιτίας των επεισοδίων ώσπου να φύγετε από την πατρίδα σας...

«Ναι. Πέρασα από διάφορες πρεσβείες, την αγγλική, τη γαλλική, μετά την ισπανική, όμως όλες έκλειναν, είχαν εκκενώσει τα γραφεία τους. Τα πράγματα είχαν γίνει πολύ επικίνδυνα. Τελικά με στείλανε στην ιταλική πρεσβεία. Ευτυχώς εκεί ακόμη ήταν ανοιχτά και μου έδωσαν βίζα. Φεύγοντας, μπορούσα να δω τον καπνό στο κέντρο της πόλης. Αλλά, μόλις έφτασα σπίτι, η κυβέρνηση ανακοίνωσε κατ' οίκον περιορισμό. Γι' αυτό έφτιαξα γρήγορα τη βαλίτσα μου κι έτρεξα στο ξενοδοχείο κοντά στο αεροδρόμιο για να είμαι σίγουρος ότι θα έπαιρνα το αεροπλάνο».

Η γοητεία της μνήμης

- Η ταινία σας βασίζεται σε μια μικρού μήκους ταινία...

«Στην πραγματικότητα αποτελεί τμήμα μιας εγκατάστασης, που περιλαμβάνει κι ένα βιβλίο με φωτογραφίες και μια ταινία μικρού μήκους. Βασικά πρόκειται για τις αναμνήσεις μου από τη βορειοανατολική Ινδονησία, όπου μεγάλωσα. Αρχικά η ταινία ήταν εμπνευσμένη από ένα μικρό βιβλίο που μου έδωσε ένας μοναχός σχετικά μ' έναν τύπο που υποστήριζε ότι μπορούσε να θυμηθεί τις προηγούμενες ζωές του. Πάντα με γοήτευε το θέμα της μνήμης. Γι' αυτό, αρχικά το 2008, έκανα μια εγκατάσταση με επίκεντρο τον θείο Μπονμί που θυμόταν ότι είχε γεννηθεί πολλές φορές».

- Ποια είναι η σχέση των προσωπικών σας αναμνήσεων με την ταινία;

«Γύρισα μια αρκετά πιστή διασκευή του βιβλίου. Αλλά ανέπτυξα περισσότερο τη μυθοπλαστική πλευρά και πρόσθεσα δικές μου εμπειρίες. Μου αρέσει άλλωστε να δοκιμάζω, να βάζω τα πρόσωπα σε διαφορετικό κινηματογραφικό στιλ, βασισμένο στις ταινίες που έβλεπα μικρός: δράματα της τηλεόρασης, δράματα εποχής. Στο τέλος, η ταινία είχε σχέση μ' αυτή την παλιά ζωή μου, τις αναμνήσεις μου από τον κινηματογράφο. Και οι δυο τακτικοί μου ηθοποιοί, που παίζουν και εδώ, λειτουργούν σαν μάρτυρες εκείνης της περιόδου, ακόμη και της ζούγκλας, σε σκηνές γυρισμένες την ημέρα με φίλτρα ώστε να φαίνονται νυχτερινές».

- Αγαπήσατε ξένες ταινίες ή ταϊλανδέζικες;

«Ταϊλανδέζικες, της δεκαετίας του '70. Εμπνεύστηκα και από τα κόμικ, και από ιστορίες με φαντάσματα. Για μένα η ταινία αυτή είναι παλιομοδίτικη. Ανήκει στο παλιό ταϊλανδέζικο στιλ. Είναι μια πρόκληση. Γιατί, αν θέλεις να μιλήσεις για μια αναγεννημένη ζωή, θέλεις το κοινό να χρησιμοποιήσει τη φαντασία του. Αλλά ταυτόχρονα πρόκειται για αναμνήσεις παιδικές. Συνδυάζεις λοιπόν την αφαίρεση και την απλότητα».

- Στην ταινία σας «Tropical Malady», όπως και σ' αυτήν εδώ, η φύση παίζει μεγάλο ρόλο...

«Διότι, όταν μιλάμε για τη μετενσάρκωση, τον κύκλο αυτό των ανθρώπων, των ζώων και των φυτών, είναι σημαντικό να κάνουμε το κοινό να αισθανθεί την παρουσία ολόκληρου του σύμπαντος γύρω μας, των πουλιών και των φυτών. Αγαπώ πολύ τη φύση, τη ζούγκλα, γιατί είναι κάτι από το οποίο έχουμε δυστυχώς απομακρυνθεί ενώ προοδεύουμε. Εδώ είναι σαν να επιστρέφουμε στο σπίτι, στις ρίζες μας».

- Είναι και μια αναφορά στην καταστροφή του περιβάλλοντος;

«Οχι. Η ζούγκλα στην οποία αναφέρομαι είναι ακόμα ανέγγιχτη από τον πολιτισμό. Μια ζούγκλα παλιότερης εποχής».

- Χρησιμοποιείτε αρκετό χιούμορ στην ταινία...

«Προσπαθώ, παρ' ότι το θέμα της είναι σοβαρό. Αλλά θέλω να είναι προσιτή, γιατί μιλάει και για την παιδική ηλικία. Δεν πιστεύω αυτό που λένε, ότι δηλαδή ξεχνάμε καθώς μεγαλώνουμε. Στην πραγματικότητα όσο γερνάς τόσο περισσότερα θυμάσαι. Οπως ο Μαρσέλ Προυστ, που στο μεγαλύτερο μέρος τού "Αναζητώντας το χαμένο χρόνο" αναφέρεται στην παιδική ηλικία».

- Ποια είναι η σχέση σας με τους χαρακτήρες;

«Οπως είπα, πρέπει να έχω προσωπική σχέση για να γυρίσω μια ταινία. Είναι μια ωραία δικαιολογία για να συναντήσω τα ίδια πρόσωπα και να εργαστώ με τους ίδιους ηθοποιούς. Η διαδρομή τους από μια ηλικία σε άλλη έχει ενδιαφέρον. Ο πρωταγωνιστής μου μάλιστα εδώ είναι ερασιτέχνης. Εργάζεται συγκολλητής σε οικοδομές. Οταν γυρίζεις μια παλιομοδίτικη ταινία είναι καλύτερα να μη χρησιμοποιείς επαγγελματίες».

- Θα γυρίζατε μια πιο ρεαλιστική ταινία, π.χ. γύρω απ' αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη χώρα σας;

«Βέβαια. Γενικά δεν είμαι πολιτικοποιημένος, αλλά τώρα τα κοινωνικά και τα πολιτικά προβλήματα έχουν αρχίσει να διεισδύουν στον προσωπικό μου χώρο. Ο εμφύλιος σε κάνει να σκεφτείς τις απόψεις σου, τις κρίσεις σου, τις ηθικές σου αξίες». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Α. Γουιρασεθακούλ
«Καλύτερα στη ζούγκλα»
Κινηματογράφος
Η ταινία που αγάπησα
Χορός
Ενα βήμα πίσω, δύο μπρος
Θέατρο
Περιοδεία με τους κλασικούς
Μουσική
Ροκ, φλαμένκο και πολιτική
Μια βραδιά με τη Ριάνα
«Ας χορέψουμε τουλάχιστον»
Ολα τα λεφτά στην πίστα...
Play it again Charles!
Το Τροχόσπιτο του Φεστιβάλ Αθηνών
Βαριετέ στο Τροχόσπιτο
Εικαστικά
Ζωγραφίζοντας τη βία
Η ποιήτρια και ο χίπι
Εθνικός Κήπος
Στο βάθος γλυπτά
Διδακτορικό για το «Mall»
Ησυχία, τάξη, κατανάλωση
Συνέντευξη: Δημήτρης Νόλλας
«Η τηλεόραση; Μια φάκα για μικρόνοες»
Βιβλίο
Αμείλικτο προσκύνημα
Ανατομία ενός εγκλήματος