Έντυπη Έκδοση

«Ηρωές μας είναι οι φωτεινές ψυχές»

Ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας σε ένα παιχνίδι ερωταποκρίσεων όπου η Ρίτα, ο Μάρκος και η Αννα συναντούν τον Δομάζο, τον Φρόιντ και τον Μπρεχτ

«Απρίλη Ψεύτη», «Η μοναξιά του σχοινοβάτη», «Της αγάπης μαχαιριά», «Τρύπιες σημαίες». Είναι οι δίσκοι του Χάρη και του Πάνου Κατσιμίχα που θα προσφέρει η «Κ.Ε.» τις επόμενες τέσσερις Κυριακές.

Και μόνο τους τίτλους να διαβάσεις, οι ήρωες των τραγουδιών τους αναδύονται και πάλι ολοζώντανοι μπροστά σου, περιβαλλόμενοι από τα λυρικά, ηλεκτρονικά θραύσματα μια έκρηξης ζωής και δημιουργικότητας, που διάρκεσε.

Υπομονετικά παράφοροι στην τέχνη τους, οι Κατσιμιχαίοι είχαν το σπάνιο ταλέντο να γειώσουν την ποίηση και να απογειώσουν την καθημερινότητά τους. Χαρούμενος που τους ξαναβρήκα μαζί, όπως παλιά, τους ζήτησα να συμπληρώσουν μερικές προτάσεις κατά το δοκούν. και ανταποκρίθηκαν με τη σοβαρότητα που αρμόζει στο χιούμορ, και αντιστρόφως.

-Πολλά από τα τραγούδια μας ξεκίνησαν από τις νυχτερινές βόλτες που κάναμε οι δυο μας στην παλιά μας γειτονιά. Οταν τις θυμάμαι...

Πάνος: Συγκινούμαι από την τρέλα, την ανιδιοτέλεια και την αθωότητα που είχαμε εκείνη την εποχή.

Χάρης: Πού να ξέραμε, οι δύστυχοι, ότι αυτές οι νυχτερινές βόλτες θα μας οδηγούσαν στη σκατίλα της ελληνικής δισκογραφίας (έτσι όπως τη ζήσαμε... εμείς τουλάχιστον).

-Αν έχουν κάτι κοινό οι ήρωες των τραγουδιών μας, είναι ότι....

Πάνος: Είναι όλοι ατελείς, αλλά ανθρώπινοι. Φιγούρες της διπλανής πόρτας, ο Μάρκος και η Αννα, ο Φάνης, «οι φίλοι με τα μαύρα ρούχα» από τη «Μοναξιά του Σχοινοβάτη» και άλλοι, πολλοί...

Χάρης: Λούμπεν, απολίτικοι, σχεδόν αγράμματοι, φωτεινές ψυχές όμως, αναγκασμένες να ζουν στη «σκοτεινή, άγρια πλευρά της ζωής» όπως λέει και ο Λου Ριντ.

-Οταν ακούω τη φωνή μου στους πρώτους δίσκους... Κι έπειτα στους τελευταίους...

Πάνος: Οταν ακούω τη φωνή μου σε πρόσφατες ηχογραφήσεις, με απασχολεί κυρίως αν ερμήνευσα το στίχο με τον τρόπο που έπρεπε, αν οι νότες μου ήταν σωστές, αν η άρθρωσή μου ήταν καθαρή και διαυγής τέτοια πράγματα, κυρίως τεχνικής φύσεως. Οταν όμως ακούω τη φωνή μου 25 χρόνια πριν, σε παλιές ηχογραφήσεις, δεν ασχολούμαι καθόλου με αυτά. Τότε μπαίνω σε άλλο ταξίδι. Αισθάνομαι ακριβώς όπως όταν κοιτάζω παλιές φωτογραφίες από το λύκειο ή το πανεπιστήμιο και θυμάμαι πρόσωπα, καταστάσεις και ιστορίες, που θα είχαν χαθεί στο βάθος του χρόνου, αν δεν υπήρχε αυτή ακριβώς η φωνή, να μου τα θυμίζει.

Χάρης: Εγώ, έτσι και αλλιώς, δεν είχα ποτέ φωνή, οπότε αισθάνομαι πάντα το ίδιο: Απελπισία!

-Μια στιγμή στην κοινή μας πορεία που δεν θα ξεχάσω, είναι όταν...

Πάνος: Ενα χιονισμένο απόγευμα του 1978 στο (τότε) Δυτικό Βερολίνο, καθίσαμε με τον Χάρη απέναντι, βάλαμε ανάμεσά μας ένα μαγνητοφωνάκι και το κείμενο των «Καλικάντζαρων», και μέσα σε δύο ώρες μαγνητοφωνήσαμε απνευστί ολόκληρο το παραμύθι στην τελική του μορφή.

Χάρης: Οι νύχτες που γράφαμε τα «Ζεστά Ποτά», με τον Σπάθα, τον Αντύπα και τον Γκολφίδη, θα μου μείνουν αξέχαστες.

Τίποτα δεν έχει αλλάξει...

-Και μια στιγμή που προτιμώ να μη θυμάμαι...

Πάνος: Ημουν έτοιμος να φύγω για το Λυκαβηττό, όπου παίζαμε σαπόρτ στον Μπομπ Ντίλαν, στις 22 και 23 Ιουνίου του 1993. Την ώρα που έβγαινα, χτυπάει το τηλέφωνο και ακούω τον Χάρη να μου λέει: «Είμαι στο Κρατικό της Νίκαιας με διάσειση. Εφαγα τρεις τούμπες με ένα ταξί και σώθηκα τελείως κατά τύχη!».

Εφυγα με την καρδιά μαύρη. Ευτυχώς, χάρη στον κόσμο που με εμψύχωσε, μπόρεσα να τραγουδήσω μόνος μου, εκείνο και το επόμενο βράδυ.

Χάρης:Είναι η μέρα που τραγουδούσα στο στούντιο το τραγούδι του Δημήτρη Λάγιου, ξέροντας ότι ο συνθέτης είχε πεθάνει λίγες ώρες πριν.

-Το χειρότερο κομπλιμέντο που έχω ακούσει...

Πάνος: Είναι: «Το "Ρίτα Ριτάκι", είναι το καλύτερο τραγούδι που έχετε γράψει. Το λατρεύω, κύριε Κατσιμίχα μου». Κι εγώ το λατρεύω, αλλά προτιμώ το «Υπόγειο» και καμιά εικοσαριά άλλα, πολύ περισσότερο.

Χάρης: Είναι μια φορά που είχε έρθει ένας τύπος, γύρω στα 60, καράφλας, με τα υπόλοιπα λιγοστά μαλλιά του κατάλευκα και μου είπε: «Κύριε Κατσιμίχα μου, σας θαυμάζω και σας αγαπώ. Μεγάλωσα με τα τραγούδια σας!». Θυμάμαι ότι είχα σκεφτεί: «Μα βρε παιδί μου, το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι;».

-Θα μπορούσαμε να ξαναβγούμε στη σκηνή μαζί;

Πάνος: Οταν σκέφτομαι την εκδοχή αυτή, απλούστατα, ανάβει μόνος του ο αυτόματος πιλότος και είμαι έτοιμος. Τούρμπο γίνομαι. «Σα να μην πέρασε μια μέρα», που λέει κι ο Δημητριάδης.

Χάρης: Ποιος αυτόματος πιλότος; Οταν έρθει η ώρα, μαζί θα το πάμε πάλι. Σ' έχω αποθυμήσει, ρε μπαγάσα, να σε βλέπω δίπλα μου πάνω στη σκηνή. Οχι μόνο πριβέ.

- Αλλαξαν, βέβαια, πολλά από τα χρόνια του '80 και του '90...

Πάνος: Δεν πειράζει. «Τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά, μένει όμως ακόμα ένα πείσμα που δεν είναι συνήθεια μοναχά». Τα τραγούδια περιέχουν όλες τις απαντήσεις, και μάλιστα στα πιο δύσκολα ερωτήματα.

Χάρης: Με κάλυψε ο συνάδελφος.

-Οταν ακούω κάτι τηλεοπτικούς να ειρωνεύονται τη «μιζέρια του έντεχνου»...

Πάνος: Δεν ασχολούμαι καθόλου. Απαξιώ να ασχοληθώ με ανθρώπους που δεν ξέρουν ούτε πού γράφεται το Ντο, στο πεντάγραμμο. Ξέρεις τι κάνω μ' αυτούς; Βάζω το «Exile on Main Street», των Rolling Stones, το ακούω τρεις φορές στο καπάκι και ξεμπερδεύω.

Χάρης: Συμφωνώ και επαυξάνω!

-Οι δισκογραφικές εταιρείες σβήνουν, αλλά το Ιντερνετ έχει ανάψει. Το μέλλον της δισκογραφίας...

Πάνος: Ούτε στα πιο τρελά όνειρά μου δεν είχα δει αυτό που συμβαίνει σήμερα. Νιώθω μια άγρια χαρά που οι δισκογραφικές μπατιρίσανε και κλείσανε ή κλείνουν οσονούπω. Ετσι κι αλλιώς, τα ποσοστά που παίρναμε εμείς οι δημιουργοί ψίχουλα ήταν. Καλύτερα να με κλέβουνε ανωνύμως μέσω του Ιντερνετ όλοι, παρά να με κλέβουνε επωνύμως κάποια ή κάποιες εταιρείες.

Χάρης: Η μουσική δεν θα πάψει ποτέ να υπάρχει. Πάντα θα γράφεται και πάντα θα βρίσκει τον τρόπο να φτάνει στους ανθρώπους (ηλεκτρονικά ή όχι...)

«Ελπίζω ο ΣΥΝ να βρει το δρόμο του»

-Ζαχόπουλος, Παυλίδης, Βατοπέδι, Siemens: Οταν ακούω αυτά τα ονόματα και τόσα άλλα...

Πάνος: Σκέφτομαι... Γιατί, αφού σε όλη μου τη ζωή υπήρξα ο «καλός στρατιώτης Σβέικ», δεν πρόκειται ποτέ να πάρω σύνταξη (ας πούμε), από αυτό το κατ' ευφημισμόν κράτος, στο οποίο είχα την ατυχία να γεννηθώ;

Χάρης: Με τυλίγει δυσοσμία, ό,τι υπήρξε αποδοτικό για αυτούς είναι αφόρητο για μένα.

-Η πτώση του Συνασπισμού στις ευρωεκλογές και ό,τι ακολούθησε, μου θύμισε το ρητό...

Πάνος: Το πρώτο που σκέφτομαι είναι «όπου λαλούν πολλοί κοκόροι...». Ομως, δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Ο Συνασπισμός είναι για την ελληνική πολιτική ζωή ένα όχι και τόσο συνηθισμένο κόμμα. Αποτελείται από πολλές συνιστώσες και περιέχει πολλές τάσεις. Είναι φυσικό, λοιπόν, να δυσκολεύεται να βρει ένα ενιαίο πρόσωπο απέναντι σε όλα τα ζητήματα. Ελπίζω τελικά να μπορέσει να βρει το δρόμο του.

Χάρης: Αν και ξέρω ότι οι μαρξιστές δεν τον δέχονται, εγώ σκέφτομαι κάτι που είχε πει ο Φρόιντ: «Είναι πολύ πιο δύσκολο να διαχειριστείς την επιτυχία παρά την αποτυχία». Αυτό νομίζω ότι συνέβη στον Συνασπισμό. Σοκαρίστηκαν από την απότομη άνοδο. Ξαφνιάστηκαν... και άρχισαν να κάνουν σπασμωδικές κινήσεις, με τα γνωστά αποτελέσματα. Θα βρουν, όμως, άκρη. Το πιστεύω!

-Οταν ακούω τον Καρατζαφέρη να ζητά να τον υποστηρίξουμε, μαζί με τη Ν.Δ., για να μην ξαναέρθει το ΠΑΣΟΚ, νιώθω...

Πάνος: Αυτά που λέει ο Καρατζαφέρης αφορούν το ίδιο και τους Νεοδημοκράτες (ή, μάλλον, αποκλειστικά αυτούς!). Εξάλλου, δεν υπήρξα ποτέ κάτοικος της πολυκατοικίας από την οποία έφυγε για να φτιάξει τη δική του μονοκατοικία, όπως αποκαλεί το κόμμα του. Δεν υπήρξα ποτέ κάτοικος καμίας πολυκατοικίας, είμαι πολιτικά άστεγος, «κοιμάμαι στο παγκάκι».

Χάρης: Εγώ, πάλι, νιώθω δέος για τον Γιώργο! Είναι φοβερός τύπος. Τον έχεις δει με το περιστέρι στην κουρούπα; Τι λες τώρα.

-Ως πρώην μετανάστης στη Γερμανία, ξέρω ότι η λύση σ' αυτό το πρόβλημα δεν είναι εύκολη...

Πάνος: Αν δεν διαχειριστούμε το θέμα των μεταναστών με τον τρόπο και τη σοβαρότητα που το αντιμετώπισαν οι Γερμανοί αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, θα έχουμε πολύ άγρια προβλήματα στο μέλλον.

Χάρης: Αν ρωτάτε για τους λαθρομετανάστες, δεν έχω άποψη, γιατί επικρατεί το απόλυτο μπάχαλο. Αν πάλι ρωτάτε για τους ξένους που εργάζονται νόμιμα εδώ, που είναι τίμιοι, δουλευταράδες, πληρώνουν τους φόρους τους και τα λοιπά και τα λοιπά... καλοδεχούμενοι! Κάποιοι άλλοι, που κάνουν «άλλα»... απέλαση, κατ-ευ-θεί-αν! Ακούστε και κάτι που είχε γράψει ο Μπρεχτ, πριν από χρόνια: «Οταν μετά τον πόλεμο θελήσαμε να ξαναχτίσουμε τη χώρα μας, χρειαστήκαμε "φτηνά χέρια". Δεν σκεφτήκαμε, όμως, ότι μαζί με τα χέρια αυτά θα έρχονταν και άνθρωποι». Αυτό πιστεύω κι εγώ. Οτι τους οικονομικούς μετανάστες οφείλουμε να τους τιμούμε και να τους σεβόμαστε, γιατί είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ κι όχι σκέτα «χέρια»!

-Οσο για την απαγόρευση του τσιγάρου αλά ελληνικά...

Πάνος: Αμα μπορούσε η απαγόρευση να μου κόψει το τσίγαρο, θα της ήμουν ευγνώμων. Αν όμως εγώ είμαι... μαλάκας, τι να μου κάνει ο δύστυχος ο νόμος;

Χάρης: Ωχ Παναγίτσα μου! Θα γλιτώσω από τον καρκίνο και θα πάω από βρογχοπνευμονία, γιατί θα καπνίζω χειμώνα καιρό έξω από την καφετέρια με μηδέν βαθμούς.

-Αν και ζούμε το γκρέμισμα των ειδώλων, μου έχουν απομείνει ένα-δύο...

Πάνος: Ο Μίμης Δομάζος και ο Τσε Γκεβάρα. Είμαι καλυμμένος εγώ από είδωλα.

Χάρης: Μπερλουσκόνι! Το απόλυτο αρσενικό! Ο μίστερ Βιάγκρα!

-Οταν βρίσκομαι μπροστά στο λευκό χαρτί...

Πάνος: Νιώθω μία ελαφριά ναυτία. Είμαι διαρκώς σε... ενδιαφέρουσα, και γι' αυτό ζαλίζομαι.

Χάρης: Ετοιμάζομαι να γράψω το επόμενο αριστούργημά μου. Εγώ και ο Ντοστογιέφσκι, ρε παιδί μου...

-Αν μπορούσα να πω ντουέτο ένα τραγούδι με οποιονδήποτε, θα διάλεγα...

Πάνος: Τον Τζέιμς Τέιλορ, φυσικά.

Χάρης: Τον Αδωνι Γεωργιάδη!

Ζεστή... βαθιά φωνή!

-Οταν σκέφτομαι τη στιγμή που δεν θα τραγουδάω πια...

Πάνος: Σκέφτομαι να κάνω μήνυση στο Θεό, που δεν μου έδωσε άλλα 250 χρόνια. Λέτε να το βρω το δίκιο μου;

Χάρης: Θα σε πάω εγώ μια περιοδεία αγόρι μου, σε κάνα-δυο χρόνια από τώρα... 100 συναυλίες θα σου κλείσω. Να δω... δεν θα μπουχτίσεις πια; *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αρχαιολογικό Μουσείο Αγίου Νικολάου
Αρχαία νομίσματα γύρισαν στην Κρήτη
Βιβλίο
Oh! χάπι days
Ο Λέων βρυχάται στο Βυζάντιο
Τα άνθη του καλού
Εικαστικά
Ο Μιρό μετακομίζει
Κινηματογράφος
Δύο μήνες, δέκα φεστιβάλ
Βιομηχανία θανάτου
Κόμικς
Οιδίπους επί Σόχο
Μεταπτυχιακό στη δημιουργική γραφή
Συγγραφείς με μάστερ
Μουσεία & Αρχαιολογικοί χώροι
Πυρασφάλεια: ένα θέμα που καίει
Μπιγκ Μπεν
Για ποιον χτυπά η καμπάνα
Ο νόμος για τον ελληνικό κινηματογράφο
Τοπίο στην ομίχλη
Συνέντευξη Ερίκ Καντονά
Από τα γήπεδα στο σινεμά
Συνέντευξη Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας
«Ηρωές μας είναι οι φωτεινές ψυχές»
Συνέντευξη Χοσέ Καρέρας
«Χωρίς πειθαρχία, καριέρα δεν χτίζεται»
Φεστιβάλ Επιδαύρου
Ματαιώσεις, γιούχα και ανατροπές
Κραυγές και ψίθυροι
Φωτογραφία
Ο δρόμος του Ντούτσε