Έντυπη Έκδοση

Βιβλίο

Σάββατο

  • Το θαύμα του Θανάση Μωραΐτη

    Πάει καιρός, στο τραπέζι που γράφω, η μουσική που με συνοδεύει είναι το διπλό CD του Θανάση Μωραΐτη - Εικόνες για τη θλίψη των ξανθών κοριτσιών και της Ελένης, στην ΕΜΙ Classics.

    Οι πιο πολλοί νομίζουν πως οι συγγραφείς, οι ποιητές δεν ακούνε μουσική, παρά μόνο γράφουν και διαβάζουν! Τίποτε άλλο. Ούτε ο Καντ, φαντάζομαι. Ή μόνον αυτός ζούσε έτσι. Τι ψέμα! Ο Σοφοκλής, στον Οιδίποδα Τύραννο, μιλάει για τη Σφίγγα με τη φράση - η άγρια τραγουδίστρια. Τη φαντάζομαι να λέει τον χρησμό της αγριεμένη. Με μέλος. Για να γίνεται περισσότερο αντιληπτή. Ιερή.

    Η μουσική δεν ορίζεται. Ακροάται. Βυθίζει. Ανυψώνει. Εμφανίζει το φαινόμενο της παλίρροιας - της αμπώτιδος. Με παράλληλες, ταυτόσημες ή αλληλοδιαδεχόμενες καταστάσεις.

    Ο Παζολίνι ορίζει τη μουσική -σ' ένα ποίημά του- ασαφή. Κάτω από την ουρανό της ασάφειας, του δολοφονημένου ποιητή, θα σας περιγράψω τι αισθάνομαι όταν ακούω αυτή τη σύνθεση, που ο σοβαρός αυτός άνθρωπος, ο Θανάσης Μωραΐτης, συνέθεσε.

    Ο Καρυωτάκης, στο πρώτο CD, φτάνει στ' αυτιά μας, αφού η μουσική προετοιμασία του συνθέτη μάς καθαρίσει από κάθε άλλη ακρόαση μουσικής, ήχων, φωνής. Τα ποιήματα του 1919, 1921 που διαλέγει ο Μωραΐτης, φέρνουν στην μνήμη στίχους των Λένον, Πολ Μακ Κάρντεϊ, Κοέν, Τζόνι Μίτσελ, Τζόαν Μπαέζ, Ντίλαν... Τοπία φύσεως και ψυχής. Η Ελεγεία του συνθέτη στο ποίημα «Ανοιξη», 10.36', μοιάζει μια όαση, ένα περπάτημα σε τοπίο που κινηματογραφεί για τον ποιητή ο Ταρκόφσκι. Μοιραίο το κοίταγμα. Μοιραία η γνώση. Ενα πένθος πάνω από την όψη των πραγμάτων, τα αυτοπορτρέτα του ποιητή. Κι έπειτα, αφού μας προετοιμάσει όπως οι Αιγύπτιοι ιερείς, μας αφήνει στον σκοτεινό κήπο των ποιημάτων. Σαν να μας δείχνει τη Μαύρη Θάλασσα. Ο ζωογόνος ζόφος του Καρυωτάκη συμπλέει αρμονικά και αναδεικνύεται μοναδικά μέσα από τα άσματα που η Σόνια Θεοδωρίδου αρχίζει να ξεδιπλώνει στο σκοτάδι του νου μας, της ακοής μας. Σπαράζει και αφήνει τη φωνή της να μας κάψει. Στα άλλα δύο έργα που ακολουθούν, μολονότι αναγράφεται ότι γράφτηκαν το 2009, και ο Καρυωτάκης το 2001, είναι στον απόηχο του πρώτου μέρους, σαν να συμπληρώνουν, λυρικά, το φορτίο του ποιητή.

    Στο δεύτερο CD, Το Κονσέρτο του Αμστερνταμ, για κιθάρα και ορχήστρα εγχόρδων, με τα τρία μέρη του, ομοιάζει σαν μια είσοδο ανθρώπων του Λόρκα, της Τέχνης από τη βόρεια Αφρική, την Ανατολή στις Κάτω Χώρες, στην πολιτισμένη Ολλανδία. Στο φημισμένο λιμάνι του Αμστερνταμ. Του Ζακ Μπρελ. Στην αυστηρή εκτέλεση του Ντέιβιντ Μπάουι.

    Τα άλλα δύο έργα του δεύτερου CD συνομιλούν με τη Θάλασσα. Και τα Φαγιούμ. Σαν μια επαναφορά στην ταυτότητα. Την όποια ταυτότητα. Το σαντούρι ερωτοτροπεί, ενώνεται με το τσέμπαλο, το βιολοντσέλο ή το κοντραμπάσο. Το κανονάκι, την πολίτικη λύρα, το ντέι. Ευτύχησε ο Θανάσης Μωραΐτης, κι εμείς μαζί του, έχοντας τέτοιους συνεργάτες. Το αποτέλεσμα είναι αριστουργηματικό και του οφείλουμε τα πάντα.

    Οι Μούσες ήταν μαζί του.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Μια ολομερής θεώρηση
Τέσσερα αστέρια για παιδιά
Στην ξενιτιά της δημιουργικής μοναξιάς
Λογοτεχνικές ανταποκρίσεις με υπογραφή Χέμινγουεϊ
Ενας θυμωμένος άνθρωπος
Γαρίφαλα της νύχτας, δάκρυα της πόλης
Η κοινωνία της βίας
Στρατηγικές επιβολής, τακτικές εκτροπής
Προσεγγίσεις σε μια θεωρία του πολιτισμού
Η επιστροφή στη Φύση ως τρόπος καταπολέμησης της ύφεσης μέσω Γερμανίας
Οψεις της ανάγνωσης
Ο,τι δεν «πικραίνει» το μάτι
Από τις 4:00 στις 6:00
Ενας τραγουδιστής για τη θλίψη και τα όνειρα
Άλλες ειδήσεις
«Νανά»
Συνταγές επιβίωσης για δύσκολους καιρούς