Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Τα Σαββατιάτικα

  • Δάφνη, σπαγγέτι και λουκάνικα

    Η 28η Οκτωβρίου είναι η αγαπημένη μου γιορτή γιατί πολεμήσαμε αυθορμήτως κάτι παλιούς Ευρωπαίους που ήθελαν να σκλαβώσουν τη δραχμή μας και να την κάνουν λιρέτα.

    Ανέκαθεν με γέμιζε υπερηφάνεια αυτή η δροσερή επέτειος και για πάρα πολλά χρόνια ήμουν υπερβέβαιος πως όποιος άκουγε τα δραματικά ή μπριόζικα τραγούδια της Βέμπο καταλάβαινε ότι οι Ελληνες ήταν έτοιμοι να θυσιάσουν τα πάντα για την τιμή της πατρίδας.

    Μεγάλωσα, λοιπόν, μέσα σε ατμόσφαιρα πατριωτικής χλιδής, έστω κι αν με μπέρδευε η μετανοημένη Γερμανία που από τύψεις απορροφούσε χιλιάδες Ελληνες μετανάστες για να τους βελτιώσει τη ζωή με μάρκα και αγνή «Nivea». Κανείς όμως δεν μου εξηγούσε πώς μια χώρα καταστραμμένη είχε τόση δύναμη ώστε να φιλοξενεί άλλους καταστραμμένους που, λίγα μόλις χρόνια πριν, ήθελαν να την καταστρέψουν αφού τους κατάστρεψε με τον πόλεμο. Αντιθέτως, στην Ιταλία -που είχε εισπράξει και τη μεγαλύτερη ειρωνική επίθεση της αλησμόνητης Σοφίας- δεν ήθελε κανένας να μεταναστεύσει. Μόνο κατά τη δεκαετία του '60, όταν ακούστηκαν προς τα έξω τα τραγούδια της Ρίτα Παβόνε και του Μαντούνιο, δείξαμε ενδιαφέρον και σπεύσαμε ως φοιτητές να σπουδάσουμε Ιατρική και Αρχιτεκτονική, κυρίως.

    Πολλοί σημερινοί διαπρεπείς από την Ιταλία ξεκίνησαν, μελετώντας τα ημιτόνια του εσπρέσο και τη σωστή χρήση του λαδιού και του σκόρδου στις μακαρονάδες. Ομως η Ιστορία είναι πάντα Ιστορία και φροντίζει να μας επαναφέρει στην τάξη, άνευ σκόρδου, μόνο με την υπενθύμιση της πικρόγευστης δάφνης. Γι' αυτό θα πρέπει ως Ελληνες, που αν μη τι άλλο οι πατεράδες μας έπιασαν τα όπλα και υπέστησαν του κόσμου τις κακουχίες, την 28η Οκτωβρίου να χαστουκίζουμε όσους Ιταλούς και Γερμανούς συναντάμε στο δρόμο μας. Να είστε σίγουροι πως τα χαστούκια θα πιάσουν τόπο, γιατί θα δείξουν πως σεβόμαστε τη σχετικά πρόσφατη ιστορία μας.

    Η τραγική αλήθεια όμως είναι πως αυτοί οι παλιοί ένδοξοι, κατά κάποιο τρόπο, εχθροί μας ΔΕΝ κυκλοφορούν μεταξύ μας και μπορώ να πω ότι δεν είναι και τόσο ευδιάκριτοι. Από τον παλιό Αξονα μόνο Γιαπωνέζους και υποτελείς Βουλγάρες θα συναντήσεις. Το θέμα σηκώνει συζήτηση, γιατί οι μεν Βούλγαροι είναι μεταλλαγμένοι Ευρωπαίοι και συνεργαζόμαστε μαζί τους ακόμη ΚΑΙ σεξουαλικά, οι δε Γιαπωνέζοι θεωρούνται καλοί τουρίστες, καλοί μοντελίστ, καλοί αρχιτέκτονες και καλοί συγγραφείς. Και μόνο που η Ογκάουα -εκδίδεται από τις εκδόσεις «Αγρα»- είναι συμπατριώτισσά τους, μου κόβονται τα χέρια. Επίσης έχω και τη λύπηση για την ατομική βόμβα που τους πέταξαν οι Αμερικανοί λίγο καιρό πριν γεννηθώ, ασχέτως αν δεν είμαι θαυμαστής του φιλμ «Χιροσίμα αγάπη μου». Ολες λοιπόν αυτές οι περιπτώσεις που αναφέρω, με αναχαιτίζουν ως προς την επιθυμία των χαστουκιών και κλείνομαι στο καβούκι μου με αρκετή ποσότητα μελαγχολίας.

    Αν και εντός μου νιώθω ενεργά απαισιόδοξος, η 28η Οκτωβρίου μού βγάζει κάτι θετικό. Εστω και αμήχανα. Φέτος η Γερμανία διαθέτει πολλά ενδιαφέροντα προσόντα για να ξαναμισηθεί. Απ' ό,τι λένε, αυτή είναι που βοήθησε τον ήδη ζαβό χαρακτήρα μας να εκτραχηλιστεί και να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε. Τόσο που σκέφτομαι σοβαρά μήπως ο Χίτλερ είχε δίκιο, όπως και παλαιότεροι συνάδελφοί του, που θεωρούσε τους Γερμανούς την καλύτερη και αποδοτικότερη κοπριά της Ευρώπης ή και του κόσμου ολόκληρου. Με τέτοιο σκεπτικό εξάλλου έκαναν ό,τι έκαναν και κάνουν, ασχέτως αν η κυρία Αγγελική Μέρκελ φιλά σταυρωτά τον εβραϊκής καταγωγής Σαρκοζί.

    Η πολιτική μπορεί να μην έχει πατρίδα, όπως δείχνει η βρωμοκατάσταση, όμως έχει πατριώτες που φροντίζουν άριστα την κωλάρα τους σε βάρος πλείστων άλλων ρομαντικών.

    Ως Ελληνες, όμως, πρέπει να θυμόμαστε ότι η 28η Οκτωβρίου δεν έγινε για να έχουμε αργία και οικογενειακή έξοδο προς ευαγή σουβλατζίδικα, αλλά ότι οι πρόγονοί μας εξάντλησαν όλες τους τις δυνάμεις για να τιμωρηθούν όσοι επιβουλεύονταν τον «γραφικό μινιμαλισμό μας», που βεβαίως τότε είχε άλλη αξία.

    Η αξία προερχόταν από τη στιβαρή πεποίθηση περί ελευθερίας και περηφάνιας. Αργότερα όλη αυτή η περιπέτεια του Οκτώβρη επιβεβαιώθηκε με ποιήματα, παρελάσεις, συγκινητικές αφηγήσεις μαρτύρων, αλλά και αφελείς πλην συγκινητικές σχολικές εκδηλώσεις. Εκεί δάσκαλοι και μαθητές, σε χρώματα μπλε και λευκό, δίναμε τον καλύτερο εαυτό μας, δακρύζαμε κιόλας και ξορκίζαμε τους κακούς Ευρωπαίους, δηλαδή τους παλιούς Γερμανούς (Ναζί...) και Ιταλούς (Φασίστες...) με όρκους αιώνιας πίστης στα ιδανικά της Ελλαδίτσας μας. Οπως: φιλότιμο, παλικαριά, λεβεντιά, πλούσια τριχοφυΐα, λατρεία στον Χριστό και στην οικογένειά του και... ντομπροσύνη.

    Ηταν η συμπαθής εποχή που καμιά ηλεκτρική συσκευή δεν κοσμούσε τις κουζίνες μας εκτός από τίποτα περίεργες «φουφούδες». Ηταν η συμπαθής εποχή που φοβόμασταν υποχρεωτικά τον κομμουνισμό. Οτι θα κατεβεί μέσω Βαλκανίων να κάνει τις εκκλησίες μας νοσοκομεία, γηροκομεία ή και σχολεία! ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ να μας λείψουν οι Μητροπόλεις για να έχουμε βρωμοσχολεία και τα σχετικά!!!

    Ηταν η συμπαθής εποχή που πιστεύαμε τα λόγια του ραδιοφώνου, της εφημερίδας, του παπά και του διάκου, έχοντας μόνο την ψυχή μας βασικό περιουσιακό στοιχείο. Οι εχθροί είχαν ταπεινωθεί, δικαστεί και... αποκατασταθεί με προϋποθέσεις. Οι ψείρες είχαν εξαφανιστεί. Η εθνική περηφάνια μασούσε δάφνες και κλάδους ελαίας μαζί με τις ελιές. Τι άλλο θέλαμε; Τώρα απλώς έμεινε η αίσθηση και η νοσταλγία του ρετρό και ήδη αποδείχτηκε ότι έζησαν αυτοί καλά και θα ζήσουν ακόμη καλύτερα.

    Οσο για τα υπόλοιπα και έχοντας υπ' όψιν μου το τραγούδι που έλεγε «Μέσα στο Αργυρόκαστρο εμπήκε το χακί και σημαία κυματίζει κ.λπ.» ρωτήστε τον Νίκο Κούνδουρο να σας πει αν αυτοί που τον λήστεψαν και τον έστειλαν στο νοσοκομείο ήταν από το Αργυρόκαστρο, την Κορυτσά ή το Τεπελένι. Αυτό, παρεμπιπτόντως. Και του χρόνου. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Στάθης Σταμουλακάτος
Ο «Μαχαιροβγάλτης» δεν θα 'ξερε ποιος κυβερνά τη χώρα
Κριτική θεάτρου
Η μεγαλύτερη φιλοφρόνηση στο θέατρο
Συνέντευξη: Στάθης Λιβαθινός
Είμαστε όλοι παιδιά που μεγαλώνουν δύσκολα
Μουσείο Μπενάκη
Εργα τέχνης από χάρτινες τσάντες
Βιβλίο
Ο Εμφύλιος στοιχειώνει το μυθιστόρημα
Ποιοι θέλουν να καταστρέψουν τον Παρθενώνα;
Εικαστικά
Κόμικς από την ύλη των ονείρων του
Κομικςοδρόμιο
Οι νέοι «γονείς» του Spirou