Έντυπη Έκδοση

Συνταγές επιβίωσης για αλλιώτικα παιδιά

Είναι σαφής η σύμβασή μας με τη «Βιβλιοθήκη»: Το κείμενό μας θα δημοσιεύεται στο τελευταίο φύλλο κάθε μήνα, με ημερομηνία παράδοσης τουλάχιστον είκοσι μέρες πριν.

Βεβαίως, καταλαβαίνετε ότι, πέρα από την υποχρέωση να παρακολουθούμε την επικαιρότητα, έχουμε και την ανάγκη να την προβλέπουμε, καθώς και μια συγκρατημένη ματαιοδοξία να την επιβάλλουμε.

Γι' αυτό θεσπίσαμε την 20ή Νοεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού: για να προλάβουμε την 25η Δεκεμβρίου, την οικουμενική ημέρα γέννησης του θείου βρέφους. Χάρη σε αυτά τα δικαιώματα ο μικρός Ιησούς απέφυγε τον σφαγιασμό του από τον Ηρώδη, ώστε να σταυρωθεί ενήλικος κατά τας γραφάς, δηλαδή με το απαραίτητο ανάστημα για να σηκώσει τον σταυρό και το μαρτύριό του και την απόλυτη πεποίθηση της άρσης των αμαρτιών του κόσμου.

Ωστόσο, πριν διολισθήσουμε στον συνειρμό «αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα», καλόν είναι να αναφέρουμε τα δικαιώματα αυτά, τα οποία είναι δέκα, όσες και οι εντολές. Ιδού, λοιπόν, πώς τα παρουσιάζει η UNICEF, ορίζοντας τη Χάρτα των Δικαιωμάτων του Παιδιού:

1. Δικαιούμαι να έρθω στη ζωή. Δικαιούμαι να υπάρξω.

2. Δικαιούμαι να μεγαλώσω σε έναν κόσμο χωρίς βία και φτώχεια.

3. Δικαιούμαι να ζήσω σε έναν κόσμο που σέβεται και προστατεύει το φυσικό περιβάλλον.

4. Δικαιούμαι να έχω ελεύθερη πρόσβαση στον μαγικό κόσμο της γνώσης.

5. Δικαιούμαι να έχω ελεύθερο χρόνο και χώρο για να παίζω.

6. Δικαιούμαι να μάθω τι είναι καλό για την ψυχική και τη σωματική μου υγεία.

7. Δικαιούμαι να περνάω αρκετό χρόνο με τους γονείς μου.

8. Δικαιούμαι να ζήσω με αθωότητα και ανεμελιά τα παιδικά μου χρόνια.

9. Δικαιούμαι να ζήσω σε μια κοινωνία που προστατεύει τα προσωπικά μου δεδομένα.

10. Δικαιούμαι έναν κόσμο ανθρώπινο, δίκαιο και ειρηνικό. Εναν κόσμο στον οποίο θα μεγαλώσω αύριο τα δικά μου παιδιά.

Ως γονείς των τελευταίων δεκαετιών -και μάλιστα μετά το 1992, που η προαναφερθείσα Χάρτα αναγνωρίστηκε και από την Ελλάδα- στο πλαίσιο των δικαιωμάτων αυτών προσπαθήσαμε να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας. Ωστόσο, δεν μπορέσαμε να αποφύγουμε την αντίφαση: ενώ βλέπαμε πως, με τα κακογραμμένα εγχειρίδια της εκάστοτε κομματικής ιδιοφυΐας και την παθητική διδασκαλία, ο κόσμος της γνώσης έχανε τη μαγεία του, παροτρύναμε τα παιδιά μας στην παπαγαλία και, για τη διάσωση της ιεραρχίας, στον σεβασμό του δασκάλου. Μα ποίου δασκάλου; Του ημιμαθούς θεματοφύλακα της επετηρίδας, που θεωρούσε τις ασυνταξίες στο βιβλίο της γλώσσας ως εισαγωγή στη λογοτεχνία;

Κι όταν τα παιδιά μας, υγιώς φερόμενα, έδειξαν αποστροφή για τα μαθήματα, εμείς συμμορφωθήκαμε προς τας υποδείξεις και, αντί να απαιτήσουμε την εκ βάθρων αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος, αρχίσαμε να τα τρέχουμε σε διάφορα κέντρα που θεραπεύουν μαθησιακές δυσκολίες.

Κι όταν εκεί, καταρρακωμένοι από την ενοχή του ελλειμματικού γονέα, τολμήσαμε να εκφράσουμε την απορία μας, η ειδική θεραπεύτρια μας απάντησε με το ύφος της φράου Τάδε, που σε ένα υποθετικό ίδρυμα προμηθειών γερμανικών εταιρειών θα έδινε αριθμούς λαδωμένου πρωτοκόλλου, «Δε θέλετε να με ακούσετε. Μας έρχονται πολλά παιδιά εδώ. Δεν έχουμε χρόνο. Να πάτε σε ειδικούς έξω που θα σας πω», εμείς υπακούσαμε.

Δανειστήκαμε από κάρτες και τράπεζες για να πληρώνουμε επί σειρά ετών ιδιώτες λογοθεραπευτές και παιδοψυχολόγους, αλλά και για δικές μας συνεδρίες με ψυχολόγους ή και κοινωνιολόγους, ώσπου το γονικό έλλειμμα συμπληρώθηκε από το αντίστοιχο οικονομικό.

Δεν πειράζει, είπαμε, χαλάλι τους, καθώς τα παιδιά μας άρχισαν σιγά σιγά να προσαρμόζονται στις απαιτήσεις του εκπαιδευτικού συστήματος, μπαίνοντας παράλληλα στην εφηβεία.

Ακριβώς, τότε, η κατάχρηση της παρανοϊκής εξουσίας έβγαλε από τη ζωή έναν έφηβο κι εμείς, ως γονείς, εμφανίσαμε και άλλο έλλειμμα: της μνήμης. Ξεχάσαμε ότι όλα τα παιδιά είναι παιδιά μας, ξεχάσαμε ότι κάθε γενιά χρειάζεται τον δικό της ήρωα για να ορίσει τα ιδανικά της κι αφήσαμε τους εφήβους μας να διαδηλώνουν μόνοι τους στους δρόμους. Γιατί; Για να νιώθουν από μέρους μας και έλλειμμα σθένους; Δεν αρκεί η εν καιρώ ειρήνης και δημοκρατίας δολοφονία ενός παιδιού για να αφυπνίσει όλους τους γονείς;

Λίγο πριν αρχίσει η πορεία για τη φετινή επέτειο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, είδαμε μια ομάδα εξαγριωμένων νεαρών, έχοντας καλυμμένα τα πρόσωπά τους, να ορμάνε με σίδερα και ξύλα για να σπάσουν μάρμαρα και τζάμια του κτιρίου της Ακαδημίας. Τρέξαμε να τους αναχαιτίσουμε, λέγοντάς τους: «Τι κάνετε; Αυτά τα κτίρια δεν έγιναν με κρατικό χρήμα. Ούτε τα έφτιαξε κανένας βασιλιάς ή φεουδάρχης. Ευεργέτες τα φτιάξανε για να έχει η Ελλάδα σύγχρονο πρόσωπο». «Γαμώ τ' αρχαία σας» φώναξε ένας νεαρός που προσπαθούσε να σπάσει μάρμαρα. «Καινούργιο κράτος είμαστε» αντιτείναμε στην κοπέλα, κοιτάζοντάς την στα μάτια, που δεν τα κάλυπτε το μαντήλι -μάτια μαύρα σαν σβησμένα και υγροποιημένα κάρβουνα από τον φανατισμό- η οποία, κραδαίνοντας ένα δοκάρι εναντίον μας, επαναλάμβανε με αυξανόμενη βία: «Φύγε!».1

Το πολιτικό έλλειμμα που νιώσαμε φεύγοντας μας έφερε περισσότερα δάκρυα απ' ό,τι τα δακρυγόνα που έσκασαν πλάι μας και μας τύλιξαν με καπνούς.

Ομως αυτό είναι ένα έλλειμμα που το έχει και το κράτος. Και πώς θα επιβιώσει ένα κράτος, το οποίο, παράλληλα με το πολιτικό, εμφανίζει κι ένα τεράστιο οικονομικό έλλειμμα;

Πολύ απλός ο τρόπος, φτάνει να τον εφαρμόσει: Δελεάζει με μπόνους μερικών βαθμών μαθητές Γυμνασίων και Λυκείων, όπως και φοιτητές, κι όταν αυτοί συγκεντρωθούν στις τάξεις τους, με τους καθηγητές τους μαζί για να μη δημιουργηθούν υποψίες, μετατρέπει τις αίθουσες σε θαλάμους αερίων.

Αυτόματα γλιτώνει τους μισθούς τόσων εκπαιδευτικών ενώ, μη έχοντας νέους για να βγαίνουν στους δρόμους, μένουν χωρίς δουλειά όλες οι ειδικές δυνάμεις -ματ, δέλτα, ζήτα κ.λπ.- τις οποίες μπορεί να απολύσει και μάλιστα χωρίς αποζημίωση.

Επειδή, όμως, το κράτος διέρχεται περίοδο οικονομικής κρίσης, μπορεί όλες αυτές τις ειδικές δυνάμεις, για τα χρόνια του Μνημονίου κι ώσπου τα νήπια να μπουν στην εφηβεία, να τις στείλει στην Αφρική να σπάνε διαμαντόπετρες με τα γκλομπάκια τους.

Με τόσες στρατιές στην εξόρυξη διαμαντιών, όχι μόνο θα εξοφληθεί το εξωτερικό χρέος της χώρας και το εσωτερικό των πολιτών, αλλά θα μπορέσει η Ελλαδίτσα μας να εξαγοράσει τις βλέψεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και να αγοράσει τα Σκόπια, ώστε να τους δώσει ό,τι όνομα της κάνει κέφι.

Η μόνη υποχρέωση που θα έχει το κράτος απέναντι στις ορθοφάγες αυτές δυνάμεις θα είναι να στήσει στην καρδιά της Αφρικής πέντε-έξι σουβλατζίδικα, τα οποία, για να μη φανούν πολύ εξωτικά ή έργα κάποιου ξένου μάγου ή φύλαρχου στον ντόπιο πληθυσμό και τα κάψει, θα προσθέτουν στο τζατζίκι λίγο φρέσκο κόλιανδρο.

Εν τω μεταξύ, πολλοί γονείς, που δεν θ' αντέξουν τον χαμό των παιδιών τους, θα αυτοκτονήσουν, οπότε θα ελευθερωθούν ισάριθμες θέσεις εργασίας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, τις οποίες θα τρέξουν να καταλάβουν οι πολυπτυχιούχοι της γενιάς των επτακοσίων ευρώ.

Καθώς είναι όλοι άνω των τριάντα χρόνων σήμερα, ώσπου να συνειδητοποιήσουν το λαχείο που τους έχει τύχει και να ξανακερδίσουν τη χαμένη αυτοπεποίθηση ώστε να συνάψουν σχέσεις με σκοπό τον γάμο, οι περισσότερες γυναίκες θα βρεθούν σε ηλικία εξωσωματικής γονιμοποίησης.

Ετσι το λαχείο θα είναι κρατικό. Θα το κερδίζει, δηλαδή, το κράτος, αφού θα έχει την ευκαιρία να παρεμβαίνει γενετικά και τα παιδιά να γεννιούνται προγραμματισμένα να ζήσουν δώδεκα χρόνια παρά μία ημέρα, ας πούμε, ώσπου σιγά σιγά οι γυναίκες να αποβάλουν το αταβιστικό ένστικτο της μητρότητας και η διαιώνιση του είδους να κατοχυρωθεί στην κλωνοποίηση.

Αφήστε που μπορεί το κράτος να παρέμβει κι άλλο και τα παιδιά να γεννιούνται χαζά, σαν Τα χαζά παιδιά2 της Ανα Μαρία Ματούτε3, που κατέκτησε προσφάτως και το βραβείο Θερβάντες.

Ορίστε δύο από τις είκοσι μία ιστορίες:

Α) Ο χρόνος που δεν ήρθε

Το παιδί θα έκλεινε χρόνο. Βγήκε στην πόρτα και κοίταξε την περίμετρο των πραγμάτων, όπου σε καθένα έπεφτε ένα φως εντελώς διαφορετικό. «Θα κλείσω χρόνο, απόψε, στις δέκα η ώρα» είπε. Το φως έγινε πιο ζωηρό, απλώθηκε και γέμισε τη σχισμή του ουρανού. Το παιδί άπλωσε τα χέρια κι άρχισε να περπατάει, άτσαλα. Είχε δεμένο σε κάθε πόδι από ένα σακουλάκι χρυσή άμμο. Ακουσε το τσιριχτό κρώξιμο που έκαναν οι μαυροσταχτούρες. Ανέβαιναν, σαν πιτσιλιές από μελάνι, στο όμορφο εκείνο φως. «Θα κλείσω χρόνο, απόψε, στις δέκα η ώρα». Ομως, το κρώξιμό τους τρύπησε τη σχισμή του φωτός, το χρώμα που ήταν διαφορετικό σε κάθε πράγμα, κι εκείνος ο νέος, χλωρός, τρομαγμένος χρόνος έφυγε. Ξέφυγε μέσα από εκείνη την τρύπα, κι έτσι δεν μπόρεσε να τον κλείσει.

Β) Το αλλιώτικο παιδί

Εκείνο το παιδάκι ήταν διαφορετικό παιδί. Δεν έμπαινε στο ποτάμι μέχρι τη μέση, ούτε έψαχνε για φωλιές πουλιών, ούτε έκλεβε τα φρούτα του πλούσιου και άσχημου άντρα. Ηταν ένα παιδί που δεν αγαπούσε τα σκυλιά αλλά και δεν τα βασάνιζε, ούτε τα οδηγούσε σε κυνήγι μ' ένα ξύλινο ντουφέκι. Ηταν ένα διαφορετικό παιδί, που δεν έχανε τη ζώνη του, ούτε τρυπούσε τα παπούτσια του, ούτε είχε σημάδια στα γόνατα, ούτε λέρωνε τα δάχτυλά του με μελάνι. Ηταν αλλιώτικο παιδί, χωρίς όνειρα για άλογα, χωρίς φόβο για τη νύχτα, χωρίς περιέργεια, χωρίς ερωτήσεις. Ηταν αλλιώτικο παιδί, άλλο, που κανείς δεν το είδε ποτέ, που εμφανίστηκε στο μάθημα της δεσποινίδας Λεοκάδια, να κάθεται στο τελευταίο θρανίο, μ' ένα μικρό σακάκι από μαβί, ασημοκέντητο βελούδο. Ενα παιδί που όλα τα κοίταζε με άλλο βλέμμα, που δεν έλεγε τίποτα γιατί όλα τα είχε πει. Κι όταν η δεσποινίς Λεοκάδια είδε τα δύο δάχτυλα του δεξιού χεριού του ενωμένα, χωρίς να μπορούν να ξεκολλήσουν, έπεσε στα γόνατα, κλαίγοντας, και είπε: «Ωχου μου! Το παιδάκι της αγίας τράπεζας ήταν λυπημένο κι ήρθε στο μάθημά μου!».

Χαίρετε εν Κυρίω τεχθέντι το ευτυχές νέον έτος!

*****6 Δεκεμβρίου

Δεν γνωρίζω πώς γράφονται τα τραγούδια για τους μήνες

Πώς σκιτσάρεται ένας Δεκέμβρης

Ποια χρώματα τού πάνε, πού συχνάζει

Ισως να βρίσκει μορφή σε ό,τι δημιουργικό συγκεντρώνουμε

Σε αυτό που καταλήγουμε να σεβόμαστε

Ανάμεσα στις αναθυμιάσεις του παρόντος

Με μια συλλογική μορφή που αυτοαναιρείται, αναδημιουργείται, πλάθεται και σκάβεται

Στις εικόνες που δεν είπαμε

Στο απαλό μας χιόνι.

Λευτέρης Παπαδημητρίου

1. Εννοείται πως ήταν μόνη της η υπογράφουσα.

2. Ana Marίa Matute, Los niEos tontos, Μαδρίτη, 1956.

3. (1925) Ισπανίδα συγγραφέας, μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Από τις 4:00 στις 6:00
Τέλος δεν υπάρχει στη μουσική
Φανατικός φίλος της μελωδίας
Κριτική βιβλίου
Αν θες να ζήσεις ...τρεις φορές
Μια ποίηση με ένα είδος ηρωισμού
Λογική και περιεχόμενο στην ανάλυση της κοινωνίας
Με ακουστική χάρη
Βίος και πολιτεία σε ερείπια
Η μαγική βιογραφία του Μπέργκμαν
Ανήσυχες ψυχές στον Αδη
Η εν-σωμάτωση του Αλλου
Ηλεκτρονικές εκδόσεις: θα κυκλοφορούν και... δερματόδετες;
Η πουλημένη και λεηλατημένη «ευτυχία» μιας παθιασμένης...
Ο επιστήθιος φίλος του Νέλσον Μαντέλα
Το κυβιστικό πορτρέτο ενός δημιουργού μετά το «θάνατό» του
Συνέντευξη: Διαμαντής Καράβολας
Το περιοδικό και οι εκδόσεις Φαρφουλάς
Φιλοσοφία
Η «ελληνική μοίρα» του Κώστα Αξελού
Άλλες ειδήσεις
Παρουσίαση βιβλίου
Συνταγές επιβίωσης για αλλιώτικα παιδιά
Χώρα
Του σκοταδιού τη ζάχαρη
Η κόρνα