Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Κριτική Θεάτρου

  • Ερωτικό ροντέο εσωτερικού χώρου

    «Fool for love» του Σαμ Σέπαρντ στο θέατρο «Κάππα» Μια καινούργια εποχή εγκαινιάζεται από φέτος για το θέατρο «Κάππα», με θέατρο λόγου, μονολόγους, μιούζικαλ, φιλοξενίες εξωτερικών παραγωγών, μουσικές βραδιές, παιδικό θέατρο.

    Αλκης Κούρκουλος και Χριστίνα Αλεξανιάν... Αλκης Κούρκουλος και Χριστίνα Αλεξανιάν... Τη φιλόδοξη «νέα αντίληψη καλλιτεχνικής συνύπαρξης» υπογράφουν ο Αλκης Κούρκουλος και ο Θέμης Μουμουλίδης, προγραμματίζοντας για το 2010-2011 περισσότερες από είκοσι παραγωγές, τρεις έως τέσσερις εβδομαδιαίως, οι μισές εκ των οποίων θεατρικές. Η επανενεργοποίηση ενός κλειστού θεάτρου, μάλιστα σε χρόνια δίσεκτα, είναι οπωσδήποτε ένα χαρμόσυνο γεγονός, του οποίου όμως ο λόγος ύπαρξης μέλλει να κριθεί από το καλλιτεχνικό βάρος της πορείας του.

    Είναι κρίμα που για τον θιασάρχη και πρωταγωνιστή Αλκη Κούρκουλο το εγχείρημα ξεκινά με λάθος επιλογές. Ενα μέτριο έργο που σπάνια πλέον ανασύρεται από το χρονοντούλαπο της θεατρικής ιστορίας, ενός ημι-ξεχασμένου Αμερικανού συγγραφέα με προσκόλληση στο νόστο της παλιάς αμερικανικής Δύσης και των σκληροτράχηλων καουμπόι που δοκιμάζονται ποικιλοτρόπως στις μάρλμπορο πεδιάδες της. Και το «Fool for love» (1983) τοποθετείται στο θεατρικά ανοίκειο έδαφος του Far West των μάτσο-καουμπόι και των άθλιων ερημικών μοτέλ, γνωστών κυρίως από ταινίες του Χόλιγουντ. Η σοβαρότερη αδυναμία του έγκειται, ωστόσο, στη φιλοδοξία του συγγραφέα να σκαρφαλώσει τους ήρωές του πάνω σε μυθολογικά δεκανίκια, φορτώνοντας στα αυτοκαταστροφικά πάθη τους την πίεση μιας αρχαιοπρεπούς μοίρας.

    Ο Εντι και η Μέι εμπλέκονται από την εφηβεία τους σε έναν παράφορο έρωτα μη γνωρίζοντας ότι είναι ετεροθαλή αδέλφια, παιδιά ενός δίγαμου πατέρα. Χωρισμοί και απελπισμένες επιστροφές, αποστροφή και πάθος, βίαιες σκηνές ζηλοτυπίας και τραύματα του παρελθόντος ορίζουν τη μανιώδη σχέση τους. Γλώσσα απλοϊκή μέχρις αγλωσσίας, ωμότητα που ουρλιάζει μονόχορδα, όπως η αμετακίνητη ιδιοσυστασία των δύο μονομάχων και η χορογραφία της σωματικής συνδιαλλαγής τους.

    Σήμερα το έργο αποτελεί περισσότερο λύση ρεπερτοριακής αμηχανίας, που μπορεί να αντέξει μια αναβίωση μόνο ως ερωτικό ροντέο εσωτερικού χώρου σε ζοφερό αιμομικτικό φόντο, δικαιωμένο από ερμηνείες βιρτουόζων που μπορούν να εκβιάζουν μια υπέρβαση από τη δραματουργική άπνοιά του. Αυτή δεν είναι η περίπτωση στο θέατρο «Κάππα». Στη σκηνοθεσία της Αθανασίας Καραγιαννοπούλου, σκηνικό, κοστούμια (Γιώργος Πάτσας), συμπεριφορές διεκπεραιώνουν τον ρόλο τους στερεότυπα, επιδερμικά, δίχως το σκίρτημα κάποιας έμπνευσης, σαν να πρόκειται για καθήκον και όχι -στο κάτω κάτω- για μια ευκαιρία για θεατρικό παιχνίδι.

    Καραμπίνα, λάσο, σπιρούνια, όλος ο εξοπλισμός του καουμπόι δεν αρκεί για να αποσπαστεί από ένα λεπτοφυές, ευγενικό αγόρι -που είναι ο Αλκης Κούρκουλος- η ιδρωμένη, τραχιά βαρβατίλα ενός εξαγριωμένου αγελαδάρη, που από τα κοπάδια και τα απέραντα βοσκοτόπια βρέθηκε να παλεύει έναν άρρωστο έρωτα μέσα σε ένα μίζερο δωμάτιο με ξέστρωτο κρεβάτι. Μια κατάντια της ένδοξης Αγριας Δύσης. Δίπλα του, η συμπαθής, χαμηλότονη Χριστίνα Αλεξανιάν των ελληνικών σίριαλ, προσπαθεί να υποδυθεί μια αφηνιασμένη γυναίκα στα όρια της παράκρουσης, με πόζες και τσιρίδες, τίναγμα της μακριάς χαίτης της και ορμητικά καβαλήματα του Εντι.

    Κάντρι μιούζικ, Νίνα Σιμόν, τεκίλα και τριγύρω αόρατα ορατός ο άστατος πατέρας (Κώστας Τριανταφυλλόπουλος) να παρακολουθεί πίσω από τις γρίλιες τα καμώματα των παιδιών του ή συμμετέχοντας στον οικογενειακό καβγά περί αθώων και ενόχων. Και μέσα σ' όλα, το άβουλο φλερτ της Μέι (Τάσος Γιαννόπουλος), σε ρόλο θεατή του έρωτα των άλλων.

    Οι «τρελοί από έρωτα» μουγκρίζουν, σκούζουν αλληλοεξάρτηση, ελλείψει άλλης φλόγας εσωτερικής ζωής. Δεν βρέθηκε κανείς να προστατέψει το νέο θέατρο στα πρώτα του βήματα από μάταιες επιλογές έργου και διανομής; Ούτε η, κατά τα άλλα, ταλαντούχα σκηνοθέτις, που συνοδεύει παθητικά αυτό το κυριολεκτικά εκτός τόπου και χρόνου γουέστερν δωματίου σε μια Αθήνα του 2010. Θλιβερή σπατάλη χρήματος. Είθε οι επόμενοι θεατρικοί προγραμματισμοί να είναι πιο τυχεροί.*

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Προσωπικές κρίσεις για ένα θέατρο της κρίσης
Επίγονοι του Σοφοκλή και βελγική πρωτοπορία
Κομικ(ς)οδρόμιο
Ο ελεύθερος σκοπευτής του Jacques Tardi
Ντον Ρικλς: Ο κωμικός και το δισδιάστατο άλτερ-έγκο του
Μουσική
Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 2010
Τριάντα χρόνια τουρτούρισμα
Συνέντευξη: Γιώργος Νταλάρας
Το όνομά μου, όχι η ψυχή μου, συνδέεται με την κυβέρνηση
Τι περιμένουμε από το 2011
Ηρθε ο νέος με τα δώρα