Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Τα Σαββατιάτικα

  • ...Για μιας πεντάρας βασιλόπιτα

    Τι θα γίνει το 2011; Ο,τι γινόταν πάντα. Πρώτα ο Γενάρης, στη μέση ο Ιούνιος και στο τέλος ο Δεκέμβρης της απολογίας. Αυτά με απασχολούσαν προχθές, τη βραδιά της φλυαρίας του προϋπολογισμού, ακούγοντας προσεκτικά τους ευφραδείς κ. Πάγκαλο και Παπακωνσταντίνου.

    Ο κ. Πάγκαλος ανέπτυξε την ιστορία της Μεταπολίτευσης γενικά, ο κ. Παπακωνσταντίνου τις σωστές απελπισμένες κινήσεις του στη φρέσκια σκακιέρα της οικονομίας. Μετά με πήρε ο ύπνος, αν και για μένα δεν ήταν αργά. Φαίνεται όμως ότι μου έβγαινε μαζεμένη η κούραση από το 2010. Πού και πού με ξυπνούσε η αρρενωπή φωνή του κ. Πετσάλνικου κι άλλοτε το ίδιο το ροχαλητό μου. Τώρα κάθομαι με τον καφέ της παρηγοριάς και προσπαθώ να βάλω σε προτεραιότητα τι πρέπει να ξεχάσω από δω και πέρα. Κάθε χρονιά κάνω τέτοιου είδους λίστες αλλά φέτος -δεν μου απομένουν και πολλά χρονικά περιθώρια- μπαίνω στη διαδικασία ψυχραιμότερος. Κι άρχισα απ' τη βιβλιοθήκη μου. Στοίβες τα περιττά κι αυτά που πίστευα ότι θα διάβαζα και δεν το κατόρθωσα. Κι ούτε λυπήθηκα που ξαπόστειλα βιβλία-«κοσμήματα» και νομπελισμένα. Ειδικά τον τωρινό, βαρετό νομπελίστα κ. Λιόσα τον πέταξα ολόκληρο. Αν προλάβω καμιά γλαφυρή αυτοβιογραφία του, θα τον βάλω να υπάρχει σε κανένα ράφι.

    Φυσικά δεν κουνήθηκε ούτε σαντιμέτρο Ναμπόκοβ, που μάλιστα, έτσι για την τιμή των όπλων, διάβασα και το «λειψό» πρόσφατο, μεταθανάτιο πόνημα περί «Λώρας» κ.λπ. που κυκλοφόρησαν οι εκδόσεις Πατάκη. Κατάπια πάντως μπόλικη σκόνη, όσο κι αν λέρωνα τα βετέξ, θυμήθηκα πολλά κι απόρησα για περισσότερα. Διάβασα, συγκινημένος ομολογώ, αφιερώσεις ανθρώπων που δεν υπάρχουν πια, δίστασε το χέρι να τα πετάξει... τελικά έπρεπε.

    Αφησα πολλά βιβλία στα ράφια παρηγορημένος από τα ωραία κείμενα περί βιβλιοθηκών και βιβλιομανίας. Η αλήθεια είναι πως οι κληρονόμοι μου θα φρίξουν, όσο καλοπροαίρετοι κι αν είναι... Και κυρίως με τις εμμονές μου σε κάποιους συγγραφείς που θεωρούνται χαμηλόφωνοι αλλά για μένα σήμαιναν πολλά. Οπως ας πούμε ο Ιταλός Μπασάνι που έγραψε το «Ο κήπος των Φίντσι Κοντίνι» (αργότερα ο Ντε Σίκα το γύρισε ταινία: ένα αριστούργημα). Ο Ορχάν Παμούκ όμως, πέρα από το «Με λένε κόκκινο» και το «Ιστανμπούλ», παίρνει δρόμο. Πολλά λόγια. Πάρα πολλά λόγια. Ειδικά εκείνο το ανεκδιήγητο «Μουσείο της αθωότητας». Μια νομπελίστικη σαπουνόπερα, αν και έξοχα πάντα μεταφρασμένος από τη Σοφία Βρεττού. Θα μου πείτε, και ορθώς, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Τέλος πάντων...

    Το 2011 όπου να 'ναι θα το βρούμε μπροστά μας και ευελπιστώ το αστέρι του Βοριά «να φέρει ξαστεριά»...

    Εννοείται πως τίποτα δεν θα είναι πια όπως πριν. Η δυσπιστία μας θα κερδίζει έδαφος όπως και η ανυποληψία στη θεάρεστη κοινοβουλευτική ελαστικότητα που τόσο εύγλωττα υπερασπίστηκε προχθές από το βήμα της Βουλής ο κ. Πάγκαλος. Το περίεργο και εντελώς ύποπτο είναι πως ΟΛΟΙ ζητούν να πέσουν κεφάλια και να ονοματιστούν εκείνοι που δεν σεβάστηκαν -με την ευλογία των δημοκρατικών θεσμών- το πόστο τους. Θέλουν ονόματα, θέλουν ικριώματα. Θέλουν τον Ροβεσπιέρο στο πιο γιαλαντζί, αλλά τελικά μάλλον προκαλούν την ομερτά της σιωπής... Και η ζωή συνεχίζεται με άπειρα καλλιτεχνικά και ποδοσφαιρικά σκευάσματα. Ευτυχώς, τελευταία παρηγορήθηκα με τη θαυμάσια ταινία «Ο λόγος του βασιλιά» με το φοβερό ντουέτο Κόλιν Φερθ και Τζέφρι Ρας. (Είμαι και κάποιας ηλικίας...) Δείτε το.

    Κατά τ' άλλα συμφωνώ απόλυτα μ' ένα κείμενο, το τελευταίο που έγραψε στην Lifo» ο Νίκος Δήμου, «Ο Κανόνας του Κανένα». Δηλαδή... ο ΚΑΝΕΝΑΣ είναι πίσω απ' όλα τα σκάνδαλα. Ποιος έφταιγε για το Βατοπέδι; Κανένας. Ποιος πήρε τα λεφτά της Ζίμενς; Ο Κανένας. Κι όπως σημειώνει ο Δήμου: «...Μερικοί ισχυρίζονται ότι την Ελλάδα την κυβερνάει η τρόικα. Αφελείς, δεν έχουν καταλάβει πως εδώ κάνει κουμάντο μόνο ο Κανένας που παράγει το τίποτα». Και ακόμη: «...Η χώρα του Κανένα, του Κενού. Των ανεύθυνων, των ανύπαρκτων, των ανυπόστατων. Απουσία ουσίας... Πολιτική-φάντασμα, οικονομία-φάντασμα, κοινωνία-φάντασμα. Ο Κανόνας του Κανένα μάς καθορίζει ΟΛΟΥΣ...» γράφει ο Νίκος Δήμου.

    Τελειώνοντας έχω την αίσθηση πως η Θεσσαλονίκη με την ψευδεπίγραφη αύρα της «συμπρωτεύουσας» δίνει καλύτερα το στίγμα μιας Ελλάδας που διαιωνίζεται με μάλλον οργανωμένη γραφικότητα. Ακοίμητοι φρουροί των ιδανικών -κατά το δοκούν- ο παπα-Ανθιμος κι ο Ψωμιάδης, οι ποδοσφαιρικοί της θύλακες και βέβαια ο Γιάννης Μπουτάρης σαν υποθετικό αντίβαρο στην αμφισημία του Βαρδάρη...

    Δεν έχει όμως καμιά απολύτως βαρύτητα, καμιά σκέψη. Το μέλλον θα δείξει, γι' αυτό σάς εύχομαι Καλή Χρονιά και με χαρά και υγεία να τιμήσουμε την «Περιτομή του Χριστού» ανήμερα την Πρωτοχρονιά (ως μη περιτμημένοι. Τουλάχιστον για την ώρα...) *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Προσωπικές κρίσεις για ένα θέατρο της κρίσης
Επίγονοι του Σοφοκλή και βελγική πρωτοπορία
Κομικ(ς)οδρόμιο
Ο ελεύθερος σκοπευτής του Jacques Tardi
Ντον Ρικλς: Ο κωμικός και το δισδιάστατο άλτερ-έγκο του
Μουσική
Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 2010
Τριάντα χρόνια τουρτούρισμα
Συνέντευξη: Γιώργος Νταλάρας
Το όνομά μου, όχι η ψυχή μου, συνδέεται με την κυβέρνηση
Τι περιμένουμε από το 2011
Ηρθε ο νέος με τα δώρα