Έντυπη Έκδοση

Η Ελλάδα εμπνέει αλλά και πληγώνει

Η Λένα Κιτσοπούλου μιλά στο 7 από το Βερολίνο όπου ζει και εργάζεται τους τελευταίους μήνες. Τρία έργα της μετέχουν σε διεθνή Φεστιβάλ, ενώ ετοιμάζει και νέα παράσταση

ο καλοκαίρι που πέρασε, η Λένα Κιτσοπούλου δέχτηκε ακόμη και απειλές κατά της ζωής της από τη Χρυσή Αυγή για τον «Αθανάσιο Διάκο» της. Μια τολμηρή, σύγχρονη, μεταμοντέρνα, υπό μια έννοια, απόδοση του ήρωα του 1821. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι το ίδιο έργο είναι προτεινόμενο στο Διεθνές Φεστιβάλ της Χαϊδελβέργης για θεατρικό έργο της χρονιάς.

Δεν είναι να απορείς που η ταλαντούχα συγγραφέας, ηθοποιός και σκηνοθέτιδα επέλεξε να ζει και να δημιουργεί τους τελευταίους μήνες στο Βερολίνο, μακριά από τη χώρα που την προπηλακίζει και την πληγώνει. Η ίδια αρνείται πάντως ότι η Ελλάδα τη διώχνει.

Τρεις δουλειές της μετέχουν σε διεθνείς διοργανώσεις. Η παράσταση με την οποία αναγέννησε το παρωχημένο «Χαίρε Νύμφη» του Ξενόπουλου στο Θέατρο Τέχνης είναι προσκεκλημένη για να παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ Θεάτρου του Saint Gervais, στη Γενεύη, από τη Μεγάλη Δευτέρα μέχρι τη Μεγάλη Πέμπτη, την ώρα που στο Διεθνές Φεστιβάλ της Χαϊδελβέργης, με guest χώρα την Ελλάδα, ο «Αθανάσιος Διάκος» είναι προτεινόμενος για καλύτερο θεατρικό έργο - και όχι μόνο. Στο πλαίσιο της διοργάνωσης θα παιχτεί το «Αουστρας ή Αγριάδα», ένα θεατρικό έργο της για το μόρφωμα του ρατσισμού στη νεοελληνική κοινωνία, που στηλιτεύει με άγριο τρόπο, χωρίς ίχνος διδακτισμού, το ρατσισμό του Νεοέλληνα (στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού και στο πλαίσιο της ενότητας «Ξένος»).

«Μια συγκεκριμένη μερίδα ανθρώπων αντέδρασε και εναντιώθηκε στην Ελλάδα με τον "Διάκο"», διαπιστώνει από την άλλη μεριά της τηλεφωνικής γραμμής, στη βερολινέζικη βάση της. «Το κακό δεν είναι ο τρόπος που αντιμετώπισαν ένα θεατρικό έργο, αλλά το ότι, πέρα από το 13% της Χρυσής Αυγής, υπάρχει ένα 90% Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα που είναι καλυμμένο και είναι πολύ πιο ύπουλο, τραμπουκίστικο και φασιστικό από την ομάδα που δηλώνεται φανερά ως Χρυσή Αυγή και ξεμπροστιάζεται, αφού έχει το θράσος και τη βλακεία να ξεστομίζει "θα σας κάνω σαπούνια". Ο άλλος που, έχοντας μια δημοκρατική, υποτίθεται, φυλλάδα και εκτρέφει όλη αυτή την κατάσταση, όντας φασίστας και τραμπούκος μουλωχτά, είναι πολύ χειρότερος. Θεωρώ ότι η χώρα μας έχει πολύ μεγάλο ποσοστό και διαφθοράς και ρατσισμού και τραμπουκισμού».

Κι όμως, δεν διανοήθηκε ποτέ να την εγκαταλείψει: «Η χώρα μου με εμπνέει. Είναι και η γλώσσα μου. Ακόμη και το να θυμώσω είναι δημιουργικό. Στην ουσία, με βοηθά η Ελλάδα και με τα άσχημά της». Το ότι έχει μια πόρτα ανοιχτή και στο Βερολίνο είναι κάτι που «με ανανεώνει και με εμπνέει. Αλλά η χώρα όπου δημιουργώ και είμαι ο εαυτός μου 100% και έχω δικαίωμα να τσαντιστώ είναι μόνο η Ελλάδα», επιμένει. Πίσω της, και για την παράσταση της «Γκόλφως» του Νίκου Καραθάνου, άφησε ένα τραγούδι αγάπης που μας κλείνει το μάτι και λέει: «Είναι η αγάπη φονικό που ζωντανό σε αφήνει. [...] Αγάπη είναι να αγαπάς όποια πληγή σου ανοίγει».

Το Βερολίνο, όπου του χρόνου σχεδιάζει να ανεβάσει μια παράσταση με τον Ανέστη Αζά, την εμπνέει για να γράψει; «Προσπαθώ. Παλεύω με κάποια διηγήματα αυτή τη στιγμή. Καταλαβαίνω ότι αυτά που κάνω επηρεάζονται από το περιβάλλον μου. Εχω κι εγώ μια πολιτική θέση μέσα σε όλο αυτό που ζω. Τη "Μαιρούλα" τη θεωρώ πολιτική θέση και στάση απέναντι στα πράγματα».

Τα έργα της έχουν σκοτεινιά και είναι αλλεργικά σε καθετί νορμάλ, συμβατικό. «Πώς μπορεί να είναι νορμάλ αυτό που γράφουμε ή φτιάχνουμε, όταν ζούμε τέτοια ανωμαλία;» μου αντιγυρίζει. «Η τέχνη έτσι κι αλλιώς έχει ανωμαλία και σκοτάδι. Πόσω μάλλον σήμερα, με όσα ζούμε».

Δεν ξέρει αν μπορεί πράγματι με τα νέα της πεζά να διαπραγματευτεί τη συγκυρία. «Πάντα ξεκινώ από πολύ προσωπικά θέματα και μετά εξαπλώνομαι», αποκαλύπτει. «Ποτέ δεν βάζω σχέδιο. Ποτέ δεν θα πω "τώρα θα μιλήσω για τη Χρυσή Αυγή", "τώρα θα μιλήσω για το φασισμό". Ξεκινάω από ένα προσωπικό αηδίασμα που ξεχειλίζει. Ποτέ δεν ξέρω πού θα με βγάλει. Αλλά σίγουρα επηρεάζομαι από την πολιτική και κοινωνική κατάσταση».

Είναι περίεργο, αφού δεν παρακολουθεί τι συμβαίνει στην Ελλάδα. «Γενικά έχω μια άρνηση», αμύνεται. «Πιο πολύ οι φίλοι μου οι Γερμανοί με ενημερώνουν για την Ελλάδα. Εχω μια άρνηση να βλέπω ειδήσεις, να διαβάζω εφημερίδες. Μαθαίνω τα απολύτως βασικά».

Η Ελλάδα περνά μια πρωτοφανή κρίση, αλλά οι καλλιτέχνες της δίνουν διαρκώς το «παρών» τους στο εξωτερικό. Είναι μια αντίφαση. «Ηταν πολύ δυνατή και στην Μπερλινάλε η ελληνική συμμετοχή. Είναι γεγονός ότι τα βλέμματα της Ευρώπης έχουν στραφεί στην Ελλάδα. Εχει γίνει λίγο της μόδας λόγω της κρίσης. Αλλά αυτή η μόδα είναι και μια εξαιρετική ευκαιρία για κάποιους που αξίζουν».

Το κακό είναι ότι μας αντιμετωπίζουν σαν κάτι το εξωτικό, όπως έκαναν με τις αραβικές χώρες την περίοδο της Αραβικής Ανοιξης. «Δεν ξέρω αν μας αντιμετωπίζουν ως Τρίτο Κόσμο ή σαν μέρος της Ευρώπης, ή αν φοβούνται ότι η κρίση μας θα αγγίξει κι αυτούς. Είναι πάντως πολύ ανοιχτοί σε οτιδήποτε ελληνικό. Και στα γερμανικά θέατρα και στα φεστιβάλ θέλουν πάντα και έναν Ελληνα».

Αυτό τον καιρό η θεατρική σκηνή τής λείπει περισσότερο από την Αθήνα. «Δεν μου λείπει η Αθήνα, αλλά οι άνθρωποί της», λέει. Είχε εξάλλου την ανάγκη να απομονωθεί για λίγο. «Δεν φοβάμαι τη μοναξιά», δηλώνει. «Εχω σχέση με τον εαυτό μου».

Και για το μέλλον; «Δεν σκέφτομαι τίποτα. Σκέφτομαι μόνο το τώρα. Αντε μέχρι αύριο. Προσπαθώ ό,τι μπορώ να το εξαντλήσω σήμερα. Δεν έχει κανένα νόημα να περιμένω κάτι από το μέλλον. Αν είχα παιδί, θα σκεφτόμουν διαφορετικά. Αλλά είμαι μόνη μου». 

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Σχετικά θέματα: Θέατρο
Στα χρόνια της κατοχής
Καυστικό σχόλιο για την υποκρισία
Ο ...''Τζόρνταν'' επιστρέφει
Ρωμαίος και Ιουλιέτα στη Λυρική
Ο Ελλην Βρυκόλαξ
Κρυφακούω συστηματικά
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Βιβλίο
Τραγουδώντας το θάνατο
Η επάνοδος του φασισμού
Εικαστικά
Γενέθλια τέχνης της Γκιόκο Ονο
Τα πορτρέτα του Ουίλσον
Εικαστικές οφθαλμαπάτες
Ανεργίτσα και πειναλέων
''Τελευταίες πινελιές'' της Οπυς Ζούνη
Θέατρο
Η Ελλάδα εμπνέει αλλά και πληγώνει
Στα χρόνια της κατοχής
Καυστικό σχόλιο για την υποκρισία
Ο ...''Τζόρνταν'' επιστρέφει
Ρωμαίος και Ιουλιέτα στη Λυρική
Ο Ελλην Βρυκόλαξ
Κρυφακούω συστηματικά
Κινηματογράφος
Γοητεύει ηθοποιούς και σκηνοθέτες...
Αλήθειες και μύθοι για τον Δράκουλα
Διαφοροποιημένη η Κέιτ Γουίνσλετ
Επιστρέφει με δύο ταινίες ο Ρέντφορντ
Η εκεδίκηση της μυστηριώδους γαλλίδα
Αρωμα από φιλμ νουάρ
Η Χιονάτη στη Σεβίλη
Το παρελθόν επιστρέφει
Γίγαντες σε 3D
Ερωτας και μυστήριο
ΜΑΡΙΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ
Λογοτεχνία
Στη σκιά της Ιστορίας
Μουσική
Οχι στα μουσικά γκέτο
Χατζιδάκις με τραγούδια και σχόλια
Η ''ευλογημένη'' έρχεται στην Αθήνα
''Ντελικατέσεν'' με τη Misia
7+1 νύχτες με Αλεξίου
Ροκ διήμερο από τα παλιά
Ρεπορτάζ
Διατηρητέα μόνο τα μπαρ