Έντυπη Έκδοση

Κρυφακούω συστηματικά

Ο Σάκης Σερεφας μιλά για το έργο του ''Θα σε πάρει ο δρόμος'' που αυτή την περίοδο παίζεται στην Αθήνα και μας εξηγεί πως εμπνέεται τις ιστορίες του

Οι περίφημες εννιά μικρές ιστορίες διαταραχής του Σάκη Σερέφα, «Θα σε πάρει ο δρόμος», σε σκηνοθεσία Ενκε Φεζολάρι, επέστρεψαν στη σκηνή του Ιδρύματος «Μ.Κακογιάννης». Μια καλή αφορμή για να μιλήσουμε με τον Σαλονικιό συγγραφέα για τη «διασάλευση» ως συγγραφική πρώτη ύλη, τη «βλακεία» του Κατίδη, τον κανιβαλισμό της Κύπρου και τον «Κολοκοτρώνη» Παπαγεωργόπουλο.

«Το έργο γράφτηκε προ Μνημονίου, δεν έχει κάποιου είδους επικαιρότητα», ξεκαθαρίζει. «Αυτό που του δίνει μια διαχρονικότητα είναι ότι ήρωές του είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, οι οποίοι δεν ξέρεις τι μούρλα μπορεί να κουβαλάνε - όπως όλοι μας».

Στις εννέα ιστορίες του «ο καθένας ζει μια περιπέτεια που τον φτάνει στα όριά του». Τη λύτρωση τη βρίσκει «σε αυτό που λέμε δρόμος. Στην περιπέτεια. Στο άγνωστο». Είναι άνθρωποι βασανισμένοι. «Φαντάσματα του μυαλού. Απουσίες άλλων ανθρώπων από τη ζωή τους. Χωρισμοί. Ο,τι κουβαλάει ο καθένας μας. Είναι μια ομάδα ανθρώπων που θα μπορούσε να είναι κάποιος από μας».

«Λίγο να στήσει κανείς αυτί» σε τι λέγεται σε ένα λεωφορείο ανάμεσα σε δυο κυρίες ή σε μια ξένη τηλεφωνική γραμμή, έχεις το "υλικό σου". Το παράδοξο είναι ότι αν το δεις μετά σε μια σκηνή θεατρική θα φαίνεται "ακραίο"», υποστηρίζει ο αγαπημένος συγγραφέας.

* Να υποθέσω ότι κρυφακούτε, κύριε Σερέφα;

- Συστηματικά και εξ επαγγέλματος. Και ο τίτλος του έργου είναι κουβέντα που άκουσα σε ένα κυκλαδίτικο νησί, στην Αστυπάλαια. Ηταν ένα απομεσήμερο, ενώ πηγαίναμε για μπάνιο μέσα από ένα καλντερίμι του νησιού, εντελώς έρημο. Ξαφνικά ανοίγει μια πόρτα και βγαίνει τρέχοντας ένα παιδί ξαναμμένο. Από πίσω τρέχει η μάνα του και του φωνάζει όλο ανησυχία «πού πας, παιδί μου, θα σε πάρει ο δρόμος!». Μου έκανε πάρα πολύ μεγάλη εντύπωση αυτή η κουβέντα. Πέρασαν χρόνια και έπεσα πάλι στη φράση αυτή -την είχα σημειώσει. Και άρχισα να πλάθω ιστορίες με ανθρώπους που έχουν μια διασάλευση και κινδυνεύει να τους πάρει ο δρόμος.

* Δεν αγαπάτε ως δραματουργός την κανονικότητα;

- Αγαπώ την απόκλιση, στην οποία όλοι κολυμπάμε. Μπορεί να έχουμε μηχανισμούς διαχείρισής της, αλλά όταν είμαστε μόνοι μας είμαστε όλοι διασαλευμένοι. Στη διάρκεια ενός 24ώρου την καταπιέζουμε την απόκλιση, ενώ πρέπει να τη χαϊδεύουμε . Εχει δικαιώματα... Ο συγγραφέας, γενικά ο καλλιτέχνης, έχει το καλό ότι απελευθερώνει αυτή τη διασαλευμένη λειτουργία του σε μικρές δόσεις και στο έργο του.

* Υπονοείτε ότι οι συγγραφείς είστε πιο νορμάλ από τους υπόλοιπους;

- Ακριβώς. Ποτέ δεν πίστεψα στο μύθο που λέει ότι ο δημιουργός είναι μισότρελος. Η διαταραχή είναι η πρώτη ύλη μας. Από την άλλη, και η φαντασία μας μόνο νορμάλ πράγμα δεν είναι! Είναι νορμάλ να ξυπνά κανείς και να γράψει την 9η Συμφωνία; Δεν είναι νορμάλ.

* Δεν μπήκατε στον πειρασμό να προσθέσετε μια ιστορία κρίσης;

- Δεν θέλω να εκβιάσω τα πράγματα. Ούτε τραβάω ζόρι να συνδέσω το έργο μου με την κρίση. Ετσι κι αλλιώς οι άνθρωποι αυτοί μέσα σε κρίση ζουν. Εμείς οι δημιουργοί ζούμε πάντα σε κατάσταση κρίσης. Και σε επίπεδο ανασφάλειας.

* Υπάρχει όμως η αντικειμενική κρίση που μας περιβάλλει.

- Στη Θεσσαλονίκη είναι πιο ήπια τα πράγματα. Στην επαρχία σχεδόν δεν την καταλαβαίνεις την κρίση. Στην Αθήνα την αντιλαμβάνεσαι από τη φτώχεια, τη ζητιανιά, τα κλειστά μαγαζιά.

* Πώς αντιμετώπισε η θεσσαλονικιώτικη κοινωνία τη σύλληψη ενός δικού της «παιδιού», του Παπαγεωργόπουλου;

- Το περίμενε. Ο κόσμος αποζητά και την τιμωρία του Ψωμιάδη.

* Αυτού που μέχρι πρότινος χειροκροτούσε ντυμένο Ζορό;

- Μα και τώρα υπάρχει κόσμος που φώναζε τον Παπαγεωργόπουλο «Κολοκοτρώνη»! Κανένας δεν αιφνιδιάστηκε εδώ με τον Παπαγεωργόπουλο, τον Ψωμιάδη ή τον Τσοχατζόπουλο, που επίσης δρούσε στη Θεσσαλονίκη. Δεν μένουν κρυφά αυτά τα πράγματα στις μικρές κοινωνίες.

* Η περίπτωση Κατίδη τι σας λέει;

- Επειδή έχω γράψει το «Σεμινάριο βλακείας» και με ενδιαφέρει να παρακολουθώ βλακώδεις συμπεριφορές, τον πιστεύω τον Κατίδη όταν λέει ότι είδε το χαιρετισμό σε βίντεο της Χρυσής Αυγής και τον εξέλαβε ως σύνθημα για να σηκωθούν οι παριστάμενοι όρθιοι. Οσο βλακώδες και αν ακούγεται. Και στο κάτω κάτω για έναν ποδοσφαιριστή μιλάμε. Ο Κατίδης εντάσσεται σε ένα σύστημα που λέγεται επαγγελματικό ποδόσφαιρο στην Ελλάδα. Μακάρι το πρόβλημά του να ήταν ο ναζιστικός χαιρετισμός ενός παίκτη. Υπάρχει τέτοια βρομιά, τέτοια κλεψιά από τους ανθρώπους που τιμώρησαν τον Κατίδη. Υπάρχει Μαφία και Καμόρα στο ποδόσφαιρό μας! Ξαφνικά γίνονται τιμητές της δημοκρατίας άνθρωποι της νύχτας.

* Αυτό που βλέπετε να διαπράττεται στην Κύπρο είναι πολιτική βία;

- Είναι κάτι χειρότερο. Είναι κανιβαλισμός. Δεν είναι απλή βία.

* Γενικά δεν είστε αισιόδοξος...

- Ο Οσκαρ Ουάιλντ είχε πει «η αισιοδοξία προκύπτει από την έλλειψη ενημέρωσης». Επειδή εγώ έχω το σαράκι από μικρός να ενημερώνομαι και ως συγγραφέα με ενδιαφέρει να βλέπω τα πράγματα κατάματα, όσο επώδυνη κι αν είναι η πραγματικότητα, η αίσθησή μου είναι ότι όταν κάποιος σήμερα δηλώνει αισιόδοξος το κάνει από έλλειψη ενημέρωσης. Και δεν έχουμε δει ακόμη το κανονικό έργο. Επειδή είμαι καθηγητής στο Δημόσιο βλέπω στον τομέα της εκπαίδευσης ότι υπάρχει ένα προσχηματικό λούσο εκσυγχρονισμού, ενώ στην ουσία η εκπαίδευση βρίσκεται σε ένα από τα χειρότερα σημεία. Το λούστρο ισχύει σε όλο το φάσμα της ελληνικής κοινωνίας, και του Δημοσίου. Αν όμως δεις τα πράγματα πιο μέσα, βλέπεις ότι υπάρχει αποκλειστικά οπισθοχώρηση. Αν τα «σκαλίσεις» τα πράγματα, αισιόδοξος δεν μπορείς να είσαι. 

INFO: * Στο «Θα σε πάρει ο δρόμος» παίζουν οι Νεκταρία Γιαννουδάκη, Τζένη Θεωνά, Εύα Κοτανίδη, Βασίλης Μαργέτης, Μαρία Σκαφτούρα, Δώρα Στυλιανέση και Αντώνης Φραγκάκης.

* Αυτό τον καιρό κυκλοφόρησε και η ποιητική συλλογή του Σάκη Σερέφα «Γιάννης, Μαρία Χένριξ» («Ικαρος»).

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Σχετικά θέματα: Θέατρο
Η Ελλάδα εμπνέει αλλά και πληγώνει
Στα χρόνια της κατοχής
Καυστικό σχόλιο για την υποκρισία
Ο ...''Τζόρνταν'' επιστρέφει
Ρωμαίος και Ιουλιέτα στη Λυρική
Ο Ελλην Βρυκόλαξ
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Βιβλίο
Τραγουδώντας το θάνατο
Η επάνοδος του φασισμού
Εικαστικά
Γενέθλια τέχνης της Γκιόκο Ονο
Τα πορτρέτα του Ουίλσον
Εικαστικές οφθαλμαπάτες
Ανεργίτσα και πειναλέων
''Τελευταίες πινελιές'' της Οπυς Ζούνη
Θέατρο
Η Ελλάδα εμπνέει αλλά και πληγώνει
Στα χρόνια της κατοχής
Καυστικό σχόλιο για την υποκρισία
Ο ...''Τζόρνταν'' επιστρέφει
Ρωμαίος και Ιουλιέτα στη Λυρική
Ο Ελλην Βρυκόλαξ
Κρυφακούω συστηματικά
Κινηματογράφος
Γοητεύει ηθοποιούς και σκηνοθέτες...
Αλήθειες και μύθοι για τον Δράκουλα
Διαφοροποιημένη η Κέιτ Γουίνσλετ
Επιστρέφει με δύο ταινίες ο Ρέντφορντ
Η εκεδίκηση της μυστηριώδους γαλλίδα
Αρωμα από φιλμ νουάρ
Η Χιονάτη στη Σεβίλη
Το παρελθόν επιστρέφει
Γίγαντες σε 3D
Ερωτας και μυστήριο
ΜΑΡΙΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ
Λογοτεχνία
Στη σκιά της Ιστορίας
Μουσική
Οχι στα μουσικά γκέτο
Χατζιδάκις με τραγούδια και σχόλια
Η ''ευλογημένη'' έρχεται στην Αθήνα
''Ντελικατέσεν'' με τη Misia
7+1 νύχτες με Αλεξίου
Ροκ διήμερο από τα παλιά
Ρεπορτάζ
Διατηρητέα μόνο τα μπαρ