Έντυπη Έκδοση

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΥΡΟΣ

«Ο Καραμανλής έχει υποκριτικό ταλέντο»

Η πρώτη του δουλειά ήταν δημοσιογράφος, και το ρεπορτάζ στο οποίο επιδόθηκε ήταν το πολιτικό σε εφημερίδες και τηλεόραση. Η αγάπη του για την επικοινωνία με τον κόσμο τον έστρεψε αργότερα στην υποκριτική, χωρίς ωστόσο ποτέ να χάσει το ενδιαφέρον του για τα κοινά.

 Τους 27.000 σταυρούς που πήρε με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ στη Β' Αθηνών τούς θεώρησε επιτυχία, μια και όλα έγιναν γρήγορα και χωρίς, όπως λέει, πυρήνες και μηχανισμούς, ενώ τα καθήκοντά του ως μέλους του Εθνικού Συμβουλίου μονοπωλούν το ενδιαφέρον του, με αποτέλεσμα από του χρόνου να αποχωρήσει από την «Πολυκατοικία», το σίριαλ στο οποίο συμμετέχει και προβάλλεται από το Mega.

Ως πολιτευτής και επαγγελματίας ηθοποιός μπορείτε να διακρίνετε αν οι πολιτικοί υποδύονται πάνω στο βήμα ρόλους;

«Φυσικά, κάποιοι υποδύονται ρόλους. Αυτός, ωστόσο, που πραγματικά με εντυπωσιάζει στο κομμάτι της υποκριτικής είναι ο Κώστας Καραμανλής. Δεν το λέω (πιστέψτε με) για πολιτικούς λόγους· θα ήταν πολύ φτηνή αντιπολίτευση. Δεν έχει να κάνει με οπαδική κριτική. Εχει να κάνει με μια αντικειμενική παρατήρηση. Με αφήνει άναυδο ο Καραμανλής με το υποκριτικό ταλέντο του. Στο βήμα δεν παίζεται. Στο κομμάτι "απευθύνομαι σε κοινό" νομίζω ότι είναι υπόδειγμα για το πώς κάποιος με ερασιτεχνικούς τρόπους μπορεί να περνάει μηνύματα. Πώς προσπαθεί να παρουσιάσει το άσπρο μαύρο. Ο τρόπος που με κροκοδείλια δάκρυα κλαίει πάνω από το πτώμα που ο ίδιος έχει καθαρίσει ως δήμιος. Αυτό δεν παίζεται, πραγματικά».

Πρόσφατα ένας γνωστός έλληνας ζωγράφος δήλωσε ότι οι καλλιτέχνες πολιτεύονται είτε επειδή «τελειώσανε» είτε γιατί έτσι βρίσκουν έναν άλλο τρόπο βιοπορισμού. Πώς το σχολιάζετε;

«Το σχόλιο του ζωγράφου, του κυρίου Δρούγκα, δεν με βρίσκει σύμφωνο. Θεωρώ ότι στην πλειονότητά τους οι καλλιτέχνες που πολιτεύ- ονται το κάνουν γιατί επιθυμούν να αναλάβουν την ευθύνη τους ως ενεργοί πολίτες στο βαθμό που τους αναλογεί. Δεν νομίζω ότι έχουν "τελειώσει" ή ότι κοιτάζουν να εξοικονομήσουν χρήματα άνθρωποι σαν τη Λυδία Κονιόρδου ή τον Αντώνη Καφετζόπουλο που εκτίθενται σε ψηφοδέλτια».

Μια και αναφέρετε τον Αντώνη Καφετζόπουλο, φέτος παίζατε μαζί σε μια σειρά του Alpha, τους «Ατρόμητους», η οποία αιφνιδίως κόπηκε στα μέσα της σεζόν. Αυτό έγινε λόγω οικονομικής κρίσης ή χαμηλής τηλεθέασης;

«Δεν έφερε τα αναμενόμενα νούμερα, αν και τη δεύτερη μέρα προβολής του το σίριαλ έπιανε το διπλάσιο από τον μέσον όρο καναλιού. Μιλάμε, δηλαδή, για 700 με 800 χιλιάδες τηλεθεατές. Τελικά, νομίζω ότι ήταν θέμα διαχείρισης από το κανάλι».

Πόσοι άνθρωποι υπολογίζετε ότι έμειναν άνεργοι από τη διακοπή αυτού του σίριαλ;

«Νομίζω ότι μαζί με το δικό μας κόπηκαν άλλα 3 ή 4 σίριαλ, οπότε συνολικά σας λέω ότι γύρω στα 500 άτομα έμειναν χωρίς δουλειά. Καταλαβαίνετε, αν αυτό πολλαπλασιαστεί θα μας πνίξει».

Τα συμβόλαιά σας δεν σας καλύπτουν ώστε να μην «αδειαστείτε» στο 20ό επεισόδιο, ενώ έχετε συμφωνήσει να παίξετε, για παράδειγμα, σε 100;

«Οι υπογραφές πέφτουνε, αλλά τα συμβόλαιά μας στην TV είναι αποικιοκρατικού χαρακτήρα. Δουλεύουμε σε συνθήκες βαμβακοφυτείας».

Υπάρχει κάποιος τρόπος με τον οποίο μπορείτε να προστατευτείτε στο εξής;

«Την επόμενη φορά θα βάλω σχετική ρήτρα, ώστε να πάρω τα χρήματα τα οποία έχω από την αρχή συμφωνήσει».

Πιστεύετε ότι η τηλεόραση αντιμετωπίζει τους καλλιτέχνες σαν άλογα κούρσας που πρέπει οπωσδήποτε να φέρουν τη νίκη;

«Δεν περιμένουν τη νίκη· περιμένουν το κέρδος, γιατί η νίκη στη δική μας δουλειά δεν είναι η ταχύτητα, η προσωρινή δηλαδή επιτυχία, αλλά η διάρκεια. Στη διάρκεια, λοιπόν, μπορεί να έρθουν και οι αποτυχίες, και ίσως απανωτές. Τότε όλοι εξαφανίζονται. Να σας θυμίσω τα περί του ταλέντου του Πέτρου Φιλιππίδη, που να τα εξώφυλλα και να οι συνεντεύξεις και οι ολοσέλιδες καταχωρίσεις στον ημερήσιο Τύπο; Ο Πέτρος τώρα έγινε καλός ηθοποιός; Τι γινόταν πριν από τρία-τέσσερα χρόνια, που υπέστη μια αποτυχία ή δύο στο θέατρο ή του κόπηκαν κάνα-δυο σίριαλ; Τότε γιατί δεν έπεσαν πάνω του να τον υποστηρίξουν; Κάποια άτομα όπως ο Φιλιππίδης, ο Μπέζος ή εγώ έχουμε δει το σκληρό πρόσωπο μιας αποτυχίας. Δεν είπαν τότε "Γιατί να μην τους υποστηρίξουμε;"».

Μείνατε κάποιο διάστημα πρόσφατα εκτός τηλεόρασης.

«Με πλήρη συνείδηση και για να δώσω προτεραιότητα στην πολιτική, έμεινα επί περίπου ενάμιση χρόνο εκτός τηλεόρασης και εκτός δικών μου παραγωγών».

Οταν λέτε δικές σας παραγωγές;

«Μιλάω για θέατρο».

Οχι τηλεόραση;

«Τηλεοπτικές παραγωγές έκανα στην αρχή της ιδιωτικής τηλεόρασης».

Είχατε τότε δική σας εταιρεία παραγωγής;

«Ναι. Οταν, όμως, τα κανάλια άρχισαν να έχουν τις δικές τους θυγατρικές εταιρείες, δεν μπορούσες πια να ποντάρεις στο ότι θα παίξεις μπάλα σ' αυτό το γήπεδο. Επειτα, ομολογώ ότι άρχισα να σκέφτομαι πως η αγορά διαμορφώνεται με έναν τέτοιον τρόπο, που δεν έχω καταφέρει να αντιληφθώ τις ρωγμές της για να πω ότι έψαξα και βρήκα έναν πολιορκητικό κριό. Δεν γνωρίζω τον εχθρό. Δεν ξέρω ποιο είναι το αντίπαλο στρατόπεδο. Παλιά, βέβαια, δεν με ένοιαζε ούτε αυτό. Παλιά έκανα μόνον ό,τι ήθελα εγώ, ποντάροντας στην αλήθεια του όποιου εγχειρήματος».

Ποιος υποψιάζεστε ότι είναι ο εχθρός;

«Η μετριότητα. Η παραγωγή της μετριότητας που αρχίζει και γίνεται κατεστημένο. Και ο τρόπος με τον οποίο μεταφράζονται τα πράγματα από τον κύκλο των ανθρώπων που καθορίζουν την αισθητική μας».

Ποιοι είναι αυτοί;

«Δεν ξέρω. Ισως να είναι και όσοι ερμηνεύουν ή κρίνουν τα πράγματα κατά το δοκούν. Για παράδειγμα, αναφερόταν κάποια δημοσιογράφος σε μια παράσταση που ήταν τραγική αποτυχία στο Εθνικό Θέατρο. Επειδή, όμως, ήθελε να χαϊδέψει τον συγκεκριμένο άνθρωπο, ο οποίος ήταν υπεύθυνος της παράστασης, έγραφε: "Βεβαίως, δεν έτυχε αποδοχής καλής από το κοινό, αλλά εμείς υποκλιθήκαμε στην αλήθεια του δημιουργού"».

Μιλάτε για δημόσιες σχέσεις;

«Οχι, δεν αναφέρομαι σ' αυτές. Οι δημόσιες σχέσεις είναι ένα προϊόν που παράγεται επί ίσοις όροις. Ερχομαι, σε πληρώνω γι' αυτό κι εσύ θα το κάνεις όσο καλύτερα μπορείς. Σ' αυτό που λέω είναι πολύ πιο επικίνδυνα τα πράγματα. Γιατί πρόκειται για ομάδες και ανθρώπους που επιλέγουν με αυθαίρετα κριτήρια ποιους θα εντάξουν σ' αυτές τις ομάδες. Ποιους θα υποστηρίξουν και ποιους θα προβάλουν».

Υπάρχει κάποιο τρανταχτό, ας πούμε, παράδειγμα γι' αυτό που λέτε;

«Θα σας πω. Υπάρχουν τέσσερεις-πέντε μεγάλοι χορογράφοι πια που κάνουνε πραγματικά σπουδαία πράγματα για το θέατρο με εικαστικά αποτελέσματα εξαιρετικά. Ενας απ' αυτούς αποφασίζει να "σκηνοθετήσει" ή να προσφέρει τις υπηρεσίες του και σε μπουζουκομάγαζα. Δεν έχουμε ψέξει την πλευρά αυτήν, τον εκθειάζουμε. Μιλώ για τον Κωσταντίνο Ρήγο, που κάνει τον "Τιτανικό" στο Εθνικό με τα χρήματα των πολιτών, γιατί το Εθνικό είναι δημόσιο. Ο Ρήγος, όμως, συνεργάζεται και με την Πέγκυ Ζήνα, και εκθειάζουμε πώς μπορεί να τα κάνει και τα δύο. Τι λέτε, ρε παιδιά, σοβαρά; Αν το έκανε οποιοσδήποτε άλλος εκτός παρέας θα τον χέζανε ή όχι; Και δεν με πειράζει που τον εκθειάζουν, με πειράζει που δεν εκθειάζουν και τον άλλον που κάνει το ίδιο. Υπάρχουν κι άλλοι που το κάνουν, και ίσως καλύτερα και πιο τίμια. Ολα, όμως, κρίνονται κατά το δοκούν. Αυτό, ύστερα από τριάντα χρόνια στη δουλειά, το βλέπω πεντακάθαρα».

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΥΡΟΣ

who is who

* Κατάγεται από Καβάλα και Χίο.

* Ηταν αθλητής του στίβου και ποδοσφαιριστής στην ΑΕΚ.

* Διετέλεσε πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών.

* Στη δραματική σχολή έδωσε κρυφά.

* Του λείπουν 4 μαθήματα για να ολοκληρώσει τη Θεατρολογία στη Φιλοσοφική Σχολή.

* Πιστεύει ότι η διά βίου εκπαίδευση είναι στόχος και σκοπός του ανθρώπου.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Media
Με λέξεις-κλειδιά
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ)
Άλλα θέματα στην κατηγορία Media της έντυπης έκδοσης
Η δολοφονία του καμεραμάν
Εγκλημα εν ψυχρώ
Η ευρωκάλπη «δεν πουλάει»
Δύσκολο προϊόν για τα media
Καλλιστεία Playmate
Η ιερά οδός της απώλειας
Πόλεμος... εντυπώσεων
Ενας ήρωας με μπόξερ και παντούφλες
Συνέντευξη
«Ο Καραμανλής έχει υποκριτικό ταλέντο»