Έντυπη Έκδοση

Δοκιμή ισχυρής πολιτικής ισχύος

Το πρωί της περασμένης Δευτέρας, τα κινεζικά χωριά στα σύνορα με τη Β. Κορέα σείστηκαν από ένα κύμα δονήσεων που το επίκεντρό τους βρισκόταν 80 χιλιόμετρα νοτιότερα, στο βορειοκορεατικό έδαφος.

Λίγες ώρες αργότερα, οι κάτοικοί τους μάθαιναν ότι επρόκειτο για σεισμό ο οποίος προκλήθηκε από υπόγεια πυρηνική δοκιμή που πραγματοποίησε αιφνιδιαστικά το γειτονικό κράτος. Μαζί με τους χωρικούς της κινεζοκορεατικής μεθορίου, την ίδια πληροφορία έπαιρνε και ολόκληρη η διεθνής κοινότητα, που έδειχνε ξαφνιασμένη από το γεγονός.

Οπως το 2005, όταν το καθεστώς της Πιονγιάνγκ διακήρυττε ότι κατέχει πυρηνική ισχύ, διακήρυξη που χλευάστηκε από τον τότε αμερικανό πρόεδρο Μπους ως κενή ρητορική, για να διαψευσθεί ένα χρόνο αργότερα, όταν οι αμερικανικοί σεισμογράφοι κατέγραφαν την πρώτη βορειοκορεατική πυρηνική δοκιμή.

Ετσι και τώρα, η δεύτερη δοκιμή τους, πολύ ισχυρότερη από την πρώτη, ήταν απολύτως αιφνιδιαστική και εκτός κλίματος. Διότι η νέα αμερικανική κυβέρνηση είχε αποσαφηνίσει προ- και μετεκλογικά ότι η πολιτική της απέναντι στη Β. Κορέα θα ήταν «πολιτική διαβουλεύσεων και όχι ανταγωνισμού», αποκλίνοντας σημαντικά από την πολιτική Μπους που βασιζόταν στη μονομερή και προκλητική δράση, με κορύφωση των εντάσεων.

Ετσι, αν και η εκρηκτική ισχύς της ατομικής γόμωσης ήταν -για τα δεδομένα των πυρηνικών οπλοστασίων- πολύ μικρή (κάπου 15-20 κιλοτόνους, σχεδόν σαν εκείνες που έπεσαν σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο), η πολιτική ισχύς της ήταν πολύ μεγαλύτερη.

Ισχυρές δονήσεις

Αυτό φάνηκε από τις ισχυρότατες δονήσεις που τάραξαν το γεωστρατηγικό τοπίο της βορειοανατολικής Ασίας, για να διαχυθούν στη συνέχεια σε ολόκληρο το διεθνές διπλωματικό πεδίο, προκαλώντας μια πρωτόγνωρη σε ταχύτητα και σύμπνοια συσπείρωση όλων εναντίον ενός: το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, η Ε.Ε., και ξεχωριστά οι ΗΠΑ, η Γερμανία, η Βρετανία, ακόμη και η Ρωσία και η Κίνα, οι δύο επιφυλακτικοί αλλά μοναδικοί συνεργάτες της Β. Κορέας, προσυπέγραψαν την πολιτική καταδίκη της βορειοκορεατικής ενέργειας. Και συμφώνησαν στην προοπτική λήψης μέτρων κατά του καθεστώτος της Πιονγιάνγκ. Ομως, μία εβδομάδα μετά την πυρηνική δοκιμή, τα ερωτήματα που προέκυψαν γι' αυτήν παραμένουν αναπάντητα, ενώ οι πολιτικές εκτιμήσεις για «την επόμενη μέρα της δοκιμής» πληθαίνουν και διαδέχονται η μία την άλλη.

Ο Μπαράκ Ομπάμα, συνεπής αυτή τη φορά στη διακηρυγμένη πολιτική των διαβουλεύσεων και όχι της μονομερούς δράσης, βρίσκεται σε συνεχή επαφή με τους άλλους ισχυρούς παίκτες της διεθνούς διπλωματίας, αναζητώντας λύσεις κοινά αποδεκτές.

Στις ΗΠΑ όμως, ένας λαός εθισμένος στις αστραπιαίες επεμβάσεις, δείχνει να «τσιμπάει» εύκολα στις κριτικές των νεοσυντηρητικών και των γερακιών της Ουάσιγκτον, περί «παράλυσης της ηγεσίας Ομπάμα». Η κριτική αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι η διεθνής καταδίκη ήταν ενιαία και ακαριαία, οπότε «τι περιμένει ο πρόεδρος;».

Τι θέλει η Κίνα

Και όχι μόνο ο πρόεδρος, αλλά και το Συμβούλιο Ασφαλείας, που δεν προχωρά σε υλοποίηση της καταδίκης με εφαρμογή κυρώσεων. Την απάντηση δίνει -μεταξύ άλλων- και ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στον ΟΗΕ Τζον Μπόλτον, θυμίζοντας ότι η Ουάσιγκτον περιμένει την Κίνα.

«Η Κίνα δεν θέλει να ασκήσει έντονη πίεση στη Β. Κορέα, φοβούμενη διάλυσή της. Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε στην ενοποίηση με τη Ν. Κορέα και οι Κινέζοι θα έβλεπαν τους αμερικανούς πεζοναύτες να στρατοπεδεύουν στον ποταμό Γιαλού. Δεν το ήθελαν το 1950, δεν το θέλουν και τώρα».

Περιμένοντας να τα βρει και τώρα η Κίνα με τη Β. Κορέα, διατυπώνεται μια δημοφιλής κινδυνολογική θεωρία: Εφόσον η Β. Κορέα κατά κοινή ομολογία δεν μπορεί να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα, το βορειοκορεατικό κομμουνιστικό καθεστώς θα πουλήσει την πυρηνική του τεχνογνωσία σε τιμή ευκαιρίας στην Αλ Κάιντα και σε κάθε άλλον αδίστακτο εχθρό των ΗΠΑ, «προκαλώντας παγκόσμια αστάθεια και ανεξέλεγκτη διάδοση των πυρηνικών όπλων».

Πρόκειται για επιχειρηματολογία «δύο σε ένα», καθώς πιάνει και το Ιράν. Η Ουάσιγκτον προπαγανδίζει με τον εντονότερο τρόπο ότι η Β. Κορέα και το Ιράν, μπορεί να μη συνιστούν ακόμη πραγματικές πυρηνικές απειλές, αλλά μπορούν να δημιουργήσουν τέτοιες μέσω τρίτων.

Πυρηνικός τσαμπουκάς

Το βασικό ερώτημα πάντως παραμένει: Γιατί προχώρησε η Πιονγιάνγκ στην προκλητική δοκιμή της, τη στιγμή που δεν έχει κανέναν λόγο να το κάνει;

Μια απλή απάντηση είναι ότι με τον πυρηνικό της τσαμπουκά αποκτά έναν άσο στο πόκερ της διπλωματίας. Κατά συνέπεια, μπορεί έτσι να υποχρεώσει την Ουάσιγκτον να δει με συμπάθεια την πραγματική βορειοκορεατική πρόθεση, που δεν είναι να κάνει πυρηνικό πόλεμο, αλλά να εξομαλύνει (έστω και με το ζόρι) τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ, όπως το πέτυχε και η Ινδία με ανάλογο τρόπο.

Η διαφορά είναι ότι το βορειοκορεατικό καθεστώς βρίσκεται σε δύσκολη θέση και εσωτερικά, λόγω της ανέχειας που έχει επιφέρει η διεθνής απομόνωσή του, κάτι που βάζει σε κίνδυνο τη συνέχιση της εξουσίας της οικογένειας Κιμ και των ομόκεντρων κύκλων των κομματικών και στρατιωτικών συμφερόντων.

Με το Πεκίνο να επιθυμεί την επανάληψη των συνομιλιών των «6» (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Ιαπωνία, Β. και Ν. Κορέα) για αποπυρηνικοποίηση της κορεατικής χερσονήσου, την Ουάσιγκτον να θέλει τη συνέχιση της «πολιτικής της ηλιοφάνειας» («Shunshine Politics», διπλωματική λύση και επανένωση Ν. και Β. Κορέας), και με την Πιονγιάνγκ να επιδιώκει την ενίσχυσή της εσωτερικά και διεθνώς, το πόκερ αναμένεται σκληρό.

Αλλά τίποτε περισσότερο από πόκερ, αφού οι εκατέρωθεν λεονταρισμοί και οι στρατιωτικές επιφυλακές είναι απλώς το ξαναμοίρασμα της τράπουλας στην περιοχή.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
Ενέργεια/Φωτοβολταϊκά/Εναλλακτικές/Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ)
Βόρεια Κορέα
Κίνα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Ευρωεκλογές-Γκάλοπ
Ψήφοι με χρώμα εθνικό
Υπό τη σκιά των σκανδάλων
Ευρωεκλογές και πίσω κρίση
Πρώην μαοϊκός, νυν φιλελεύθερος
Η Ευρωβουλή με λίγα λόγια
Βόρεια Κορέα
Δοκιμή ισχυρής πολιτικής ισχύος
Ρωσία-ΗΠΑ
Ξαφνική πυρηνική συμφωνία
Συνέντευξη Βλαντιμίρ Βούκτσεβιτς
«Οφείλουμε στα θύματα να μαθευτεί πλήρως η αλήθεια»
Le Monde diplomatique
Μαφία του θερμοκηπίου ρυπαίνει την Αυστραλία
Οι Ινδοί ψήφισαν με όρους της Δύσης