Έντυπη Έκδοση

Περίεργα ξένος

Τόσο άσχημα που δεν λέγεται αλλά γράφεται; Τον λυμαίνονται. Πάμε να γράψουμε βλακείες.

Σάββατο, στο Μετς, η λιακάδα σαν από τσίγκο. Το στρογγυλό μαρμάρινο τραπέζι έχει πάνω του κάνα δυο κουτσουλιές από τα περιστέρια, που τώρα έχουν μετακομίσει λίγο πιο πάνω, μέσα στο άλσος του νεκροταφείου.

Τα κανόνια της μελαγχολίας. Το δωμάτιο τιγκαρισμένο από τυπωμένες σελίδες, εισπνέουν την ελαφριά μυρωδιά των πεύκων απ' έξω. Και μόνον η αίσθηση πως πρόκειται να περιγράψω το πώς και το πού βρίσκομαι μου φέρνει έναν προειδοποιητικό πονόκοιλο.

Επέστρεψα με το νυχτερινό τρένο, πίνοντας και καπνίζοντας παρανόμως μέσα στη βρομερή του τουαλέτα, στη διάρκεια του μισού ταξιδιού· βοηθούσε εκείνο το μονίμως ανοιχτό παράθυρο που έμοιαζε με φεγγίτη. Σύνολο, σχεδόν δεκατρείς χιλιάδες χιλιόμετρα. Εδώ και δύο μέρες πίνω δίκταμο, μαντζουράνα, τσάι και καφέδες. Και δεν ξαναφήνω μουστάκι, γιατί φυτρώνει η λέξη Μοναξιά πάνω απ' το στόμα μου - και δεν έχω καμία όρεξη να κυκλοφορώ στους δρόμους μ' αυτήν τη λέξη σαν διαφημιστικό μου.

Ο ήλιος έχει γυρίσει λιγάκι και όλα παίρνουν την απόχρωση μιας εικόνας που έχει κανείς κοιτάζοντας μέσα από σκονισμένα τζάμια. Πάω να το στρίψω. Γι' άλλο ξεκίνησα να γράψω και αλλού καταλήγω, μα εφόσον λέμε πως σήμερα γράφουμε βλακείες, θα αποδείξω περίτρανα το πόσο πικραμένος είμαι: Ξεσηκώνομαι για τους ανθρώπους που μπορεί να γίνουν φίλοι. Τα πιο φοβερά τοπία, οι πιο τρελές περιηγήσεις, είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι. Φίλοι. Εν δυνάμει. Και ίσως μακάριοι και ίσως επιλεκτικά τα ψίχουλα μίσους και αγάπης... Μην αρχίσουμε τους κλασικισμούς, αντιθέτως, πάμε να πάρουμε κεφάλια. Και είναι γνωστό σε όλους πως δεν χωρούν δύο κεφάλια σε μια μασχάλη. Παίρνουμε τα κεφάλια και πάμε.

Εχω ξεχάσει κάτι πλυμένα ρούχα στο σύρμα και μου θυμίζουν. Ενα παντελόνι, ένα πουκάμισο, ένα... δεν γυρνώ προς τα πίσω, το πριν έρχεται στο σήμερα υπενθυμίζοντάς μου εκείνα τα αδυσώπητα κύματα μοναξιάς· και πάνω από την κορυφή των κυμάτων οι κορυφές των κυμάτων. Στέκομαι πίσω από την τζαμόπορτα και καπνίζω παρατηρώντας από πάρα πολύ κοντά κάποια δαχτυλικά αποτυπώματα πάνω στο αριστερό φύλο της πόρτας. Από τα δάχτυλα μιας χάρης που δεν υπάρχει τώρα. Δείκτης, παράμεσος, ένα μεγάλο κομμάτι της παλάμης κοντά στον καρπό, όλα τους λεπτά και σε μια ιδανική διάταξη. Η διάταξη του να θυμίζουν πάντα πως η καρδιά...

Για πρώτη φορά νιώθω περίεργα ξένος μέσα στο δωμάτιο όπου ζω, γράφω, επιστρέφω κι απ' όπου θα ξαναφύγω. Πάλι χαζεύω τα χέρια μου. Οταν ζορίζομαι χαζεύω τα χέρια μου. Θα ήταν θείο δώρο αν μπορούσαν να βγάλουν από μέσα μου την καρδιά μου, λέω από μέσα μου, αλλά δεν το πιστεύω. Γονατίζω, κυριολεκτικά, στην αντηλιά, καπνίζω από τη στάχτη της πυράς μου, ενώ πρόσωπα, όχι, πτυχές ενός ανείδωτου προσώπου που με περιπαίζει, περιστρέφονται γύρω μου και είναι χαλκομανίες των πιο σκοτεινών παράδρομων της συνείδησής μου. Πρέπει να μπορείς να γελάς. Να γυρίζεις πλευρό και να βασίζεσαι στο αύριο.

Η Ταγγέρη από μέσα μοιάζει με άλλη πόλη. Η Σεβίλη έχει προσπαθήσει πολύ. Η Καμάργκ χρωστάει σε όλους κάτι. Στην Ντιζόν έκανα δυο τηλέφωνα. Στο Παρίσι Ιάπωνες με χαιρέτησαν συγκινητικά μέσα από ένα ποταμόπλοιο την ώρα που έγραφα πως Ιάπωνες θα κλέψουν κάποτε τον Πύργο. Ξεθεώνομαι, βιάζομαι, γι' αυτό άκουσέ με: Το φως τώρα, ίδιο και απαράλλακτο όπως στον σταθμό του Μπερσί, όταν το τρένο σου γυαλίζει έτοιμο να ξεκινήσει σε λίγα λεπτά, κι εσύ, δηλαδή εγώ, κατεβαίνω σχεδόν τρεμάμενος από συγκίνηση τέσσερις-πέντε φορές, μέσα σε μόλις πενήντα δευτερόλεπτα, από το τρένο και χαζεύω τον σταθμό και όσα αφήνω πίσω μου, ο σιδηροδρομικός που κοιτάζει το ρολόι του είναι σίγουρος πως μου έχει στρίψει, ή τέλος πάντων δεν έχω αποφασίσει αν θέλω πράγματι να φύγω ή να μείνω - αλλά πετάω το τσιγάρο και κάθομαι στη θέση μου, το τρένο ξεκινά και ώρα μου καλή, με το ίδιο αυτό φως ώρα αφόρητη και καμένη που ακρωτηριάζω αυτές τις φράσεις πάνω στο χαρτί. Τα τρένα είναι κάτι παραπάνω για μένα: ο δρόμοι τους είναι φτιαγμένοι μόνο γι' αυτά.

Ποτέ επαναλήψεις. Σεκάνς. Επαναφορές. Δοξασμένο το όνομα του αύριο, γιατί σήμερα πεθαίνω.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Τύφλωση προσώπου
Ουέλς σε μετάφραση Παπαδιαμάντη
Ο Μαρξ παραμένει επίκαιρος;
Ο λόγος της απουσίας
Η ευκαρπία του καθηγητή Π.Δ. Μαστροδημήτρη
Φρενιάσματα
Περιήγηση εντός και εκτός τού εγώ
Πού οδηγεί η πολιτική της συναίνεσης;
Οψεις ανάγνωσης
Το καλό εξώφυλλο δεν είναι προϊόν συνταγής
Μουσική
Σαν παλιό καλό κρασί - Κ.Π. Καβάφης. Λένα Πλάτωνος, Γιάννης Παλαμίδας Μικρή Επίδαυρος, 9 και 10 Ιουλίου 2010
Δυο κριτικές για το ίδιο βιβλίο
Το ρίγος της ύπαρξης
Θέατρο σκιών
Μια επιστολή από την Κομοτηνή για τον Καραγκιόζη
Μεταδίδει από το Βερολίνο ο Βασίλης Κοντόπουλος
Η ευαίσθητη θηλυκή υφήλιος της Λουίζ Μπουρζουά και ο Χανς Μπέλμερ
Φιλοσοφία
Ο πλατωνικός Τίμαιος και κάποιες σκέψεις πάνω στο κοσμολογικό πρόβλημα
Από τις 4:00 στις 6:00
Ενας μουσικός θησαυρός
Οταν ένα καθημερινό πρόβλημα γίνεται τραγούδι
Άλλες ειδήσεις
Περίεργα ξένος
Ο Διονύσης