Έντυπη Έκδοση

Ο σκηνοθέτης και οι μούσες του

«ΟΤΑΝ τη σκέπτομαι έχω την εικόνα ενός απαλού πλάσματος. Τη βλέπω να μιλάει σε ορισμένες στάσεις κι εγώ να κοιτάζω τον εκπληκτικό λαιμό της. Και να ρουφάω το φυσικό άρωμά της. Απ' όλους όσοι έχουν φύγει από τη ζωή μου αυτή είναι που μου έχει λείψει περισσότερο...» εξομολογείται για την Ελλη Λαμπέτη ο Μιχάλης Κακογιάννης στη βιογραφία του («Μιχάλης Κακογιάννης- Σε πρώτο πλάνο», Χρήστος Σιάφκος, εκδόσεις Ψυχογιός). Η Λαμπέτη υπήρξε μία από τις μούσες του. Συνεργάστηκαν σε τέσσερις ταινίες: «Κυριακάτικο ξύπνημα» (1954), «Το κορίτσι με τα μαύρα» (1956), «Τελευταίο ψέμα» (1957), «Χαμένο κορμί» (1961).

«Στο Λονδίνο είχε μείνει δύο φορές στο διαμέρισμά μου. Εκείνη κοιμόταν στην κρεβατοκάμαρα κι εγώ στο γραφείο. Και η αίσθηση ότι ήταν τόσο κοντά μου και κοιμόταν με τρέλαινε. Ενα βράδυ είπα: "Δεν γίνεται να είμαι εγώ εδώ και η Ελλη μέσα και να μην μπορούμε να ολοκληρώσουμε τη σχέση μας". Ζούσε όμως ακόμα με τον Χορν που, επιστρέφοντας από την Αθήνα, θα μας περίμενε στο αεροδρόμιο. Δεν μπορώ να είμαι διπρόσωπος απέναντι στους φίλους μου».

Κι όμως: «Υπήρξε περίοδος στη ζωή μου που, μόλις ξυπνούσα το πρωί, αναρωτιόμουν τι ώρα θα έβλεπα την Ελλη». Η ειρωνεία είναι πως εκείνος της είχε γνωρίσει τους δύο σημαντικότερους άντρες της ζωής της (τον Χορν και τον Γουέικμαν).

Η τελευταία τους συνεργασία έμελλε να είναι η «Δεσποινίδα Μαργαρίτα» στο θέατρο (1975). Η Λαμπέτη αρχικά είχε βρει το έργο χυδαίο. «Η παράσταση βλέπετε ξεκινούσε με την Ελλη να λέει τη λέξη "κώλος". Στην αρχή δήλωσε πως αδυνατούσε να την πει. Στο τέλος βέβαια την είπε μια χαρά».

Ομως ο Κακογιάννης είχε κι άλλη μούσα: την Ειρήνη Παπά. Γνωρίστηκαν μέσω μιας κοινής φίλης και «βλέποντας το πρόσωπό της, αποφάσισα πως θα ήταν η ιδανική Ηλέκτρα». Της έκανε την πρόταση, αλλά της είπε ότι δυστυχώς θα έπρεπε να κόψει τα υπέροχα μακριά μαύρα μαλλιά της. «Κι εκείνη, που σ' αυτά ήταν πολύ λεβέντισσα, το δέχτηκε αμέσως, αλλά μου ζήτησε να σταθώ δίπλα στον κομμωτή. Και κόβαμε, κόβαμε, κόβαμε, ώσπου καταλήξαμε σ' αυτό το καταπληκτικό κοντό μαλλί. Αίφνης προβλήθηκε όλο το προφίλ της». Ο Φίνος είχε διαφορετική άποψη. «Αποφάσισε πως η Παπά κουρεμένη ήταν απαράδεκτη και μου έστειλε μια φιλική συμβουλή: για να μην καταστραφώ, να μην γυρίσω την ταινία».

Η Παπά «έπαιρνε και ρίσκα σε σχέση με τη σωματική της ακεραιότητα. Στην "Ηλέκτρα" βρέθηκε ανάμεσα στα άλογα που της επιτίθεντο και στη συνέχεια την τραβολογούσαν στο χώμα οι άντρες του Αίγιστου. Δεν θα το έκαναν πολλές αυτό».

Ο Μ. Κακογιάννης χαρακτηρίζει τη σχέση τους «άγρια», «σαν να έχεις ένα ατίθασο άλογο, που είναι μεν υπέροχο αλλά που πρέπει να το υποτάξεις για να το καθοδηγήσεις». Κι εκείνη του είχε απόλυτη εμπιστοσύνη.

Ηταν όμως και η Μελίνα. Η «Στέλλα» (1955) ήταν η πρώτη της ταινία. «Ηταν μάγισσα. Σε γοήτευε με τη ζωντάνια της. Οταν τη γνώρισα, φορούσε μια πλεκτή κόκκινη σκούφια που πλαισίωνε δύο τεράστια καστανόχρυσα μάτια. Εμοιαζε με την Κοκκινοσκουφίτσα του παραμυθιού. Με έπειθε για πολλά, για ένα όμως δεν μπόρεσε να με πείσει μέχρι τέλους. Για την περιβόητη σεξουαλικότητά της. Το έπαιζε νομίζω».

Κι ας έλεγε ο Φίνος πως με το στόμα που είχε δεν θα μπορούσε να κάνει καριέρα. «Ε, αυτό το στόμα εγώ το εκμεταλλεύτηκα απόλυτα». Στις Κάνες έζησαν έναν θρίαμβο... Παρά τρίχα να πάρουν και το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου, «αλλά η πρωταγωνίστριά μου πάνω στον ενθουσιασμό της κέρασε τη ρώσικη αντιπροσωπεία άφθονες βότκες και οι Γάλλοι έγιναν έξω φρενών. Εκανε θραύση πάντως, και τότε ήταν που γνώρισε στις Κάνες τον Ντασέν. Ή μάλλον που έσπευσε αυτός να τη γνωρίσει».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Σχετικά θέματα: Μιχάλης Κακογιάννης
Ένας εστέτ αγωνιστής
«Το σινεμά αντιπροσωπεύει... δυστυχώς τη ζωή μου»
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Οδοιπορικό
Επτά μέρες με μαντίλα
Η τέχνη ενώνει
Παραστάσεις
Από μικρά στα δύσκολα
Μιχάλης Κακογιάννης
Ένας εστέτ αγωνιστής
Ο σκηνοθέτης και οι μούσες του
«Το σινεμά αντιπροσωπεύει... δυστυχώς τη ζωή μου»
Εϊμι Γουάινχαουζ
Το παιχνίδι των λυγμών
Βιβλίο
Το νουάρ κάνει τη διαφορά