Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Editorial

  • Αυτοί που δεν τράκαραν ακόμη

    ΟΤΑΝ ο Τζόναθαν Τζόουνς της «Guardian» πρότεινε με θέρμη στους συμπατριώτες του να ταξιδέψουν στην Ελλάδα για να χαρούν τον κλασικό πολιτισμό της, προφανώς δεν περίμενε ότι θα ξεσήκωνε μια μάχη επιχειρημάτων ανάμεσα στους αναγνώστες του.

    «Οι πολιτιστικές διακοπές αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα μπορούν να βοηθήσουν αυτή την όμορφη χώρα και επομένως την ευρωπαϊκή οικονομία», επισήμανε ο Τζόουνς στο άρθρο του, που επικαλέστηκα πριν από λίγες εβδομάδες μιλώντας για την ανάγκη να οργανωθεί επιτέλους ο πολιτιστικός μας τουρισμός. Τι ήταν να το γράψει; «Γιατί να επισκεφθεί κανείς την Ελλάδα τώρα που η κυβέρνηση κλείνει τα μουσεία απέναντι στους τουρίστες- προσκυνητές;» αντέτεινε ένας αναγνώστης. «Η μόνη ελπίδα που έχει η Ελλάδα είναι ο τουρισμός της και όμως οι αδαείς έλληνες πολιτικοί διαλέγουν να προσβάλουν τους επισκέπτες κρύβοντας ακριβώς τον πολιτισμό που αυτοί οι άνθρωποι έχουν πληρώσει για να ταξιδέψουν και να δουν!»

    Δεν πέρασαν λίγες ώρες και άλλοι μπήκαν στη συζήτηση: «Λυπάμαι, αλλά πλήρωσαν τις συντάξεις τους με τη δική μου. Η φιλοσοφία είναι το μεγαλύτερο πάθος μου, αλλά η σύγχρονη Ελλάδα είναι ένα αίσχος. Προτιμώ τη βόρεια Ισπανία και τη Νορμανδία», έγραψε ένας άλλος. Κι ένας τρίτος: «Εχω ταξιδέψει πολλές φορές στην Επίδαυρο, τους Δελφούς, τις Μυκήνες. Ομως δεν θα ξαναπάω, γιατί δεν αντέχω άλλο την απίστευτη αγένεια. Στην Τουρκία πάω όποτε θέλετε».

    Επειτα από αυτή την ομοβροντία, ο Τζόουνς απάντησε: «Αν η σύγχρονη Ελλάδα έχει γίνει τόσο ανυπόφορη, υπάρχουν κι άλλοι τόποι στη Μεσόγειο όπου μπορείτε να θαυμάσετε την αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική: Πηγαίνετε στην Τουρκία: η Εφεσος και η Μίλητος, η Αγία Σοφία, αξίζουν να τις επισκεφθείτε. Η πηγαίνετε να δείτε τις Συρακούσες στη νότια Ιταλία. Αφού έτσι νιώθετε...».

    Απολογία ή βρετανική ειρωνεία; Πολύ σύντομα, πάντως, τα λόγια έγιναν βαρύτερα: «Σοβαρευτείτε: μιλάμε για μια χώρα όπου παίρνουν επίδομα για να έρχονται εγκαίρως στη δουλειά τους!» έγραψε ένας Σλοβένος. «Ας τους επιστραφούν τα Μάρμαρα, μόνο για να τα πουλήσουν ώστε να ξεπληρώσουν τα χρέη τους».

    Αλλά τότε άρχισαν να ξεφυτρώνουν και τα αντίθετα επιχειρήματα: ένας Σκοτσέζος θύμισε ότι στο Λονδίνο «ξεσπούν συνέχεια απεργίες που κατευθύνουν άνθρωποι στον δημόσιο τομέα οι οποίοι συχνά κάνουν βιαιοπραγίες. Κι έπειτα», πρόσθεσε, «ακούω συνεχώς για βρετανούς τουρίστες που φέρονται απαράδεκτα στην Ελλάδα. Μια χώρα που, πάντως, δεν εισβάλλει σε άλλες για χάρη του πετρελαίου...»

    Αλλος επισήμανε ότι «αγένεια υπάρχει παντού όπου έχει εκτιναχθεί ο μαζικός τουρισμός». Και πρότεινε στους ταξιδιώτες να την τινάξουν σαν τον αφρό του φραπέ, για να συναντήσουν έναν κόσμο όπου το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου ζει χάρη σε σύγχρονες παραστάσεις.

    Και κάποιος (ή κάποια) θύμισε πόσο συνεισέφεραν οι Ελληνες στον αγώνα εναντίον του ναζισμού, αλλά και πόσο δούλεψαν στα εργοστάσια της Γερμανίας και της Αμερικής, προσθέτοντας πως τα δάνεια δεν είναι χαριστικά.

    «Ας μην κατηγορούμε τους Ελληνες για όλα» πρότεινε ένας τελευταίος: «Μοιάζουν με κάποιον που ήπιε λίγο παραπάνω, τράκαρε και τον έπιασε η τροχαία. Ολοι έχουμε πιει το ίδιο. Απλώς δεν τρακάραμε ακόμη. Αυτό δεν μας κάνει καλύτερους».

    Δεν είναι τυχαίο ότι ο πολιτισμός είναι στο επίκεντρο της συζήτησης γύρω από την Ελλάδα και την κρίση. Τόσο δύσκολο είναι να τον αξιοποιήσουν ως καταλύτη αυτοί που τάχθηκαν σ' αυτή τη θέση;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Οδοιπορικό
Επτά μέρες με μαντίλα
Η τέχνη ενώνει
Παραστάσεις
Από μικρά στα δύσκολα
Μιχάλης Κακογιάννης
Ένας εστέτ αγωνιστής
Ο σκηνοθέτης και οι μούσες του
«Το σινεμά αντιπροσωπεύει... δυστυχώς τη ζωή μου»
Εϊμι Γουάινχαουζ
Το παιχνίδι των λυγμών
Βιβλίο
Το νουάρ κάνει τη διαφορά