Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Καπναπαγόρευση

  • Το κόμμα του Λαζόπουλου

    Ο ΛΑΚΗΣ Λαζόπουλος δεν είναι μόνο ηθοποιός, ή ο δημοφιλέστερός μας τηλε-σόουμαν.

    Δεν είναι καν «σατιρικός καλλιτέχνης», όπως του αρέσει να λέει, συγκρίνοντας τον εαυτό του με τον παππού μας τον Αριστοφάνη, ο οποίος ήταν ποιητής, και όχι εκ του προχείρου. Εάν έπρεπε να τον συσχετίσουμε με νεοέλληνα ποιητή, υπάρχει ο Σουρής, επίσης σατιρικός, και πάλι πολύ πιο ποιητής από τον Λάκη. Το πλησιέστερο ανάλογό του παραμένει η παλιά, καλή αθηναϊκή επιθεώρηση, με λίγη σος από δημοφιλείς κωμικούς χαρακτήρες της Φίνος Φιλμ, και μπόλικη τηλεοπτική υποκουλτούρα.

    Διαχωρίζω τη θέση μου ως προς τον καλλιτέχνη, επειδή θέλω να εστιάσω σε μια τελείως άλλη ιδιότητά του, στην οποία, μολονότι εξόφθαλμη, ελάχιστοι αναφέρονται. Ο Λαζόπουλος, ιδίως του «Αλ Τσαντίρι Νιούζ», είναι παράλληλα κι ένας πολιτικός ρήτορας, ένα είδος άτυπου εκπροσώπου Τύπου του κόμματος του Κανένα. Αόρατο θεσμικά, το συγκεκριμένο κόμμα έκανε αισθητή την παρουσία του μόνο μέσω των δημοσκοπήσεων, όπου τελευταία κατακτάει μονίμως με συντριπτική πλειοψηφία την πρωτιά. Στις εκλογές, η παρουσία του μεταμφιέζεται εν μέρει σε απουσία, αφού η επιλογή πολλών οπαδών του Κανένα είναι η αποχή.

    Πάγια κριτική των πολιτικών του αντιπάλων (δημοσιογράφοι και διανοούμενοι, με απόψεις εξίσου πάγια καθεστωτικές), είναι ότι ο Λάκης λαϊκίζει ασύστολα. Κάτι τέτοιο δεν είναι άστοχο, εφόσον απαιτείται να είσαι και δημαγωγός για να συγκινείς και να προβληματίζεις ένα τόσο πλατύ κοινό, όσο η μισή Ελλάδα. Ομως, αυτό δεν αναιρεί κατ' ανάγκην την αυθεντικότητά σου. Εν ολίγοις, η όποια φτήνια του Λαζόπουλου οφείλεται στο ότι είναι όντως λαϊκός, και βρίσκεται σε παροξυσμό λόγω της παρακμής που μας περιβάλλει.

    Το τελευταίο ισχύει κατ' εξοχήν όταν ο Λάκης σατιρίζει τις κάθε είδους σκουπιδοεκπομπές, δείχνοντας παράλληλα στιγμιότυπά τους, που εκχυδαΐζουν μαζί και τη δική του. Το αιώνιο πρόβλημα κάθε ρεαλιστή σ' αυτή τη γη, καλλιτέχνη ή όχι.

    Αλλοτε, πάλι, το χοντραίνει το πράγμα. Θα μπορούσε, φέρ' ειπείν, να λέει στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Θεόδωρο Πάγκαλο: «Εάν τα φάγαμε όντως μαζί, πώς γίνεται να έχετε παχύνει μόνο εσείς;» Το επίπεδο της ανάλυσής του είναι συχνά βέβηλο και υβριστικό, χάρη σ' αυτό εξάλλου παρεμβαίνει πολιτικά. Και επιπλέον, ποιος κατέβασε πρώτος το επίπεδο της συζήτησης; Ο «σατιρικός καλλιτέχνης» ή ο πολιτικός;

    Τέλος, όπως όλος ο λαϊκός κόσμος, πολύ προ Γκόλντμαν Σακς, από τη φούσκα του Χρηματιστηρίου ακόμη, ιδιαίτερο άχτι έχει τον «αρχιερέα του ψευτοεκσυγχρονισμού» Κώστα Σημίτη, τον πνευματικό πατέρα του Γιωργάκη (πολιτικά ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν απέκτησε γιο). Ο Λαζό θα μπορούσε κάλλιστα να του πει: «Ενα σωρό στενοί σας συνεργάτες εμπλέκονταν σε οικονομικά σκάνδαλα. Σπεύσατε να τους καταδικάσετε, αλλά για τις δικές σας ευθύνες, κιχ! Στους απλούς πολίτες δεν επιτρέπεται άγνοια του νόμου. Στους πρωθυπουργούς επιτρέπεται άγνοια της παρανομίας;».

    Στις μέρες μας, το κόμμα του Κανένα, γνωστό και ως κίνημα των Αγανακτισμένων, εξεγείρεται, από τις αραβικές χώρες και την Ισπανία ώς το Σύνταγμα, τον Λευκό Πύργο και την Πάτρα. Εδώ, σ' εμάς, με συγκεντρώσεις και καταλήψεις-κατασκηνώσεις σε πλατείες, συνελεύσεις άμεσης δημοκρατίας, απαίτηση τιμωρίας ενόχων για σκάνδαλα, αντιμνημονιακές θέσεις, ενάντια στη διεθνή των τοκογλύφων και στα ντόπια, κομματικά και δημοσιογραφικά φερέφωνά της, λίγοι λαϊκοί τραμπούκοι και μπαχαλάκηδες, πολυπληθέστατα μεσαία στρώματα, από παιδιά μέχρι παππούδες, μαζί και η «Σπίθα» του Μίκη Θεοδωράκη, τα κινήματα «Δεν πληρώνω» (διόδια ή εισιτήρια), οι ξεσηκωμένοι Κερατιώτες, όσοι προπηλακίζουν βουλευτές του δικομματισμού, άνεργοι και νεόπτωχοι...

    Το κοινό στο πλατό του «Αλ Τσαντίρι» και οι αμέτρητοι φανατικοί τηλεθεατές του σε μεγάλο βαθμό ταυτίζονται με το αλλόκοτο και καινοφανές (όσο και το ίδιο το Σήμερα) μείγμα ανθρώπων που αναβιώνει γύρω μας ξεχασμένα φαινόμενα πολιτικοποίησης. Ενα άμορφο πλήθος βγαίνει ξαφνικά στους δρόμους και στο προσκήνιο της Ιστορίας, θυμίζοντας άλλοτε παρωδία εξέγερσης τηλεορασόπληκτων, άλλοτε το Μάη του '68 ή το Πολυτεχνείο, κι άλλοτε Παλλαϊκό Μέτωπο - ένα άνθος της οικονομικής κρίσης στα χρόνια του Ιντερνετ. Μια συλλογικότητα αληθινά λαϊκή, που δεν κινείται από ιδέες, αλλά από την ανάγκη επιβίωσης, και που ο Λαζόπουλος την εξέφρασε πρώτος.

    Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΑΠΤΟΠΟΥΛΟΣ είναι πεζογράφος

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Οδοιπορικό
Επτά μέρες με μαντίλα
Η τέχνη ενώνει
Παραστάσεις
Από μικρά στα δύσκολα
Μιχάλης Κακογιάννης
Ένας εστέτ αγωνιστής
Ο σκηνοθέτης και οι μούσες του
«Το σινεμά αντιπροσωπεύει... δυστυχώς τη ζωή μου»
Εϊμι Γουάινχαουζ
Το παιχνίδι των λυγμών
Βιβλίο
Το νουάρ κάνει τη διαφορά