Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Το μάτι του ζωγράφου

  • Τα χρόνια της ώχρας

    Οταν όλα ήταν ώχρα και η ζωή μέσα από αυτό το γλυκό ημίφως φάνταζε πλούσια και φτωχική συγχρόνως. Δηλαδή ο πλούτος δεν προκαλούσε, γιατί ήταν και αυτός ώχρινος. Τα σπίτια στην Αθήνα ήταν βαμμένα με ώχρα και ασβέστη, κατ' ευθείαν βγαλμένα από την αιωνιότητα.

    Ο Χένρι Μίλερ αρχίζει στον «Κολοσσό του Μαρουσιού», ότι φτάνοντας στην Αθήνα το 1939 η πόλις τού φάνηκε πως ήταν μέσα σε μια σκόνη ώχρας τυλιγμένη. Οι δρόμοι χωματένιοι, τα σπίτια ώχρα, έδιναν την εντύπωση ότι όλα ήταν σε μια σκόνη κίτρινη. Τα αρχαία αγγεία ήταν με ώχρινες παραστάσεις ή με φόντο ώχρας. Στον μπακάλη πουλούσαν χρώματα σε σκόνες για βάψιμο των τοίχων και τα έλεγαν όλα ώχρες. Γιατί παλιά υπήρχε μόνο η ώχρα. Και μ' αυτήν έφτιαχνες όλα τα χρώματα, σε συνδυασμό με το μαύρο και το κόκκινο, το κεραμιδί, το οποίο έβγαινε από το ψήσιμο της ώχρας σε σαράντα βαθμούς. Μπορούσες με την ανάμειξη του λευκού να φτιάξεις μπεζ ή με το κόκκινο και την ώχρα και το άσπρο, τριανταφυλλί, ή ώχρα και μαύρο, το πράσινο.

    Τώρα δεν γνωρίζουν από χρώματα, γιατί τα χρώματα πλήθυναν και διαλέγεις όπως τις πάστες στα ζαχαροπλαστεία. Διαλέγουμε κόκκινα, πράσινα, μοβ, φούξια κ.λπ. Μας τα δίνουν έτοιμα. Κοιτάξτε τις αναπαλαιώσεις των κτηρίων. Οταν τελειώσουν νομίζεις ότι είναι καινούργια, του κουτιού. Δεν αναπαρίσταται καθόλου το παλαιό. Ούτε μια ώχρα δεν είναι σωστή. Πολλές φορές μοιάζει με κίτρινο. Ενώ άμα πας στη Ρώμη νομίζεις ότι βρίσκεσαι στο 15ο αιώνα. Μοιάζουν τα οικήματα με τα παλαιά. Ξέρουν πολύ καλά με τις αναπαλαιώσεις των πραγμάτων. Εδώ δεν υπάρχει η ιστορία.

    Στο Παρίσι έχουν πλάκες σε πολλά σπίτια υπενθυμίζοντας ότι σ' αυτό το σπίτι έμεινε ένας σπουδαίος ποιητής ή κάποιος άλλος επιφανής, αναπλάθοντας την ιστορία. Σ' ένα δρομάκο στην εκκλησία Σεν Σιλπίς υπάρχει γραμμένο όλο το ποίημα του Ρεμπό «Το μεθυσμένο καράβι». Εδώ έχουμε γκράφιτι παντού και λέρα στα κτήρια. Πότε θα προκόψουμε...

    Στην Ελλάδα υπάρχει ο ετσιθελισμός. Τα αυτοκίνητα παρκάρουν στην Καισαριανή διπλή γραμμή, με αποτέλεσμα ο δρόμος να γίνεται μονόδρομος. Και σκέφτομαι τα χρόνια της ώχρας πόσο γλαφυρά ήταν. Πόσο ανθρώπινα. Με λίγη ώχρα έφτιαχνες ολόκληρη αυλή, να παίζουν τα παιδάκια, να χαίρονται τις γλάστρες με τα λουλούδια που φρόντιζε η μητέρα με αγάπη, γιασεμιά και κατηφέδες και γεράνια.

    Δεν είμαι νοσταλγός, γραφικός, αλλά φέρνω παραδείγματα παλαιά, για να συγκροτήσουμε ένα μέλλον χωρίς περιττά πράγματα, που νομίζουμε ότι έχουμε ανάγκη. Εδώ σε παίρνουν στο κινητό οι εταιρείες για διάφορα προγράμματα. Τι γεμίζουμε το κεφάλι μας μ' αυτά. Πώς θα έχουμε καθαρό το μυαλό μας για εμπνεύσεις και άλλες εικόνες, όταν το γεμίζουμε με άσχετα του κόσμου του σημερινού.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αρχαιολογία
Πολυάνδρειο ή Ηρώο ο τύμβος της Αμφίπολης
Θέατρο
Η Ελευσίνα γέμισε στάχυα
Ποίηση
Εφυγε ένας μεγάλος φιλέλληνας
Κινηματογράφος
40 ταινίες για τον Αλιέντε
Βιβλίο
Πόνος για τη Μεσόγειο
Κύματα πολύμορφα, πρωτεϊκά και ταραγμένα
Η ενότητα μέσα στην πολλαπλότητα
Η εκλεπτυσμένη και φίνα ζωγραφική των Κακαβάδων
Επίσκεψη από την ... Εύα Στάμου*
Η μεσογειακή μάνα
Μητρικός Αρης Δικταίος
Ευλογία, πόνος, σπαραγμός, πίκρα
Υγεία
Ενδοοικογενειακή βία
Σπάστε τον κύκλο
Η εγκυμοσύνη, τα παιδιά και η βία στο σπίτι
Το γυναικείο χάπι του πόθου
Η σοκολάτα αδυνατίζει!
Κάμπινγκ εναντίον αϋπνίας
Τα στρινγκ βλάπτουν σοβαρά την υγεία
Φυσικό μπότοξ ο πασατέμπος!
Η δίαιτα του Κλίντον