Έντυπη Έκδοση

Εμείς, του '60 οι εκδρομείς

Από ποια σκοπιά θα προσεγγίσουν το θέμα τους μερικοί από τους συμμέτοχους στο αφιέρωμα του Διονύση Σαββόπουλου; Μας δίνουν μια πρόγευση...

**ΣΤΕΛΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΑΔΗΣ

* Τα 60's δεν είναι μόνον ροκ: «Εμφανίζονται σπουδαία μουσικά ρεύματα, καλλιτέχνες και έργα που γράφουν ιστορία. Στον αγγλοσαξονικό κόσμο, Ελβις Πρίσλεϊ, Ντίλαν, Μπι Μπι Κινγκ, Μπιτλς, Ρόλινγκ Στόουνς, Κολτρέιν, Ζάπα, Λεντ Ζέπελιν, αλλά και Σινάτρα, Σίρλεϊ Μπάσεϊ και Τομ Τζόουνς. Στη δυτική Ευρώπη, Μπρασένς, Μπρελ, Φρανσουάζ Αρντί, αλλά και Σέρτζιο Ενρίκο, Πεπίνο ντι Κάπρι, Τσελεντάνο και Γκαμπριέλα Φέρι. Μουσικές και τραγούδια δεμένα με πολιτικά, αισθητικά και κοινωνικά κινήματα και φαινόμενα. Γούντστοκ, κίνημα ειρήνης, Μαύροι Πάνθηρες, Τζέιμς Μπράουν, Γαλλικός Μάης, γιεγιέδες, Γκι Ντεμπόρ, Πολιτιστική Επανάσταση, Ζαν Πολ Σαρτρ. Στην Ανατολική Γερμανία Βολφ Μπίρμαν, στη Σοβιετική Ενωση Βλαντίμιρ Βισότσκι, στη Βραζιλία Ζιλμπέρτο Ζιλ και τροπικάλια, στην Αργεντινή Μερσέντες Σόσα και νουέβα κανσιόν, στην Ινδία Μαχαρίσι και Ραβί Σανκάρ. Στην Ελλάδα, Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Καζαντζίδης, Νέο Κύμα, Σαββόπουλος και ελληνική ποπ, Φόρμιγξ και Μ.G.C. Μέσα σε δέκα χρόνια συμπυκνώνεται η μουσική παραγωγή ενός ολόκληρου αιώνα!»

* ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

* Το θέατρο έξω: «Η διεθνής θεατρική σκηνή χαρακτηρίζεται από τη συνύπαρξη δύο φαινομενικά αντινομικών στοιχείων: από την αποθέωση της σωματικότητας κι από την εμβάθυνση της διανοητικότητας. Η πρώτη συνδέεται με φανερώματα όπως του Γκροτόφσκι, του Living Theatre και του κινήματος της σωματικής έκφρασης. Σχετίζεται δηλαδή με την ανάδυση ακόμα και της performance, του καθαρά παραστασιακού γεγονότος ερήμην των γνωστών όρων (π.χ. κείμενο, ερμηνευτής) του δραματικού θεάτρου. Απέναντι σ' αυτή την, περίπου θρησκευτικού χαρακτήρα, επαναστατικότητα υψώνεται μια άλλη θεώρηση του κόσμου, που ελέγχει την πραγματικότητα με όρους πολιτικής, ιδεολογικής και αισθητικής κριτικής και έχει τις ρίζες της στο μάθημα του Μπρεχτ. Οδηγεί σε νέες αναγνώσεις των κλασικών κειμένων και σε έμπρακτες αναθεωρήσεις σταθερών παραμέτρων του σκηνικού παιχνιδιού (υποκριτική, λόγος κ.λπ.). Εμβληματικές είναι οι προτάσεις σκηνοθετών όπως ο Στρέλερ ή ο νεότατος Πατρίς Σερό...».

* Το '68: «Μια στιγμή διαστολής της κοινωνικοπολιτικής σκηνής. Είναι σαν να παίρνει φωτιά, τείνοντας να καταλάβει χώρους στεγανούς. Μ' αυτή την έννοια είναι συμβολικές οι καταλήψεις του ODEON ή η άλωση της Αβινιόν. Αυτή η στάση αποκρυσταλλώνεται στο περίφημο Μανιφέστο της Βιλερμπάν για τον ρόλο του θεάτρου μέσα στις νέες συνθήκες. Διαχρονικά το '68 είναι το λίκνο του μεταδραματικού ή και του μεταμοντέρνου».

* Στην Ελλάδα: «Μέχρι το '67 έχουμε ώριμες ή κορυφαίες στιγμές του Μινωτή και του Εθνικού, του Κουν, του Βολανάκη ή ακόμα του Ροντήρη. Εχουμε επίσης ένα έντυπο σαν το "Θέατρο" του Κώστα Νίτσου. Είναι η θεατρική εκδοχή της Χαμένης Ανοιξης του '60...»

**ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Το πάρτι του σινεμά: «Ο Αντονιόνι, ο Φελίνι, ο Μπέργκμαν, ο Πολάνσκι, ο Μίκλος Γιάντσο, ο Αντρέι Βάιντα παραμένουν σύμβολα της κινηματογραφικής νεωτερικότητας -μερικές από τις ταινίες τους έχουν χάσει τα επιχειρήματά τους, άλλες μοιάζουν αιφνιδιαστικά επίκαιρες, κλασικές. Ανάμεσα στο 1960 και στο 1970, ο δυτικός κόσμος χώρεσε μια μεγάλη παρένθεση που άνοιγε με τις "Σκιές" του Κασσαβέτη και έκλεινε με το "Κουρδιστό πορτοκάλι" του Κιούμπρικ. Ή με το "Ζαμπρίσκι Πόιντ" του Αντονιόνι, που συνελάμβανε το Zeitgeist όσο καμιά άλλη ταινία εκείνης της εποχής. Ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, ο κόσμος κλυδωνίστηκε κι έπειτα ξαναβρήκε την ισορροπία του. Ενώ ο Κόπολα, ο Σκορσέζε, ο Ρόμπερτ Ολτμαν, ο Αρθουρ Πεν διασκέλιζαν τη δεκαετία του '60 με εμβληματικές ταινίες όπως "Οι άνθρωποι της βροχής", "Who's That Knockin' on My Door", "Μ.Α.S.Η." και "Το μεγάλο ανθρωπάκι", η πλειονότητα, το κοινό, οι "μάζες" επέστρεψαν στα παλιά δόγματα, στην κυκλική επανάληψη των θεσμών. Το πάρτι τελείωσε...»

**ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΕΚΛΕΝΗΣ

* Οι πρωτοπόροι: «Στην ενδυματολογική επανάσταση του '60 προπορεύονται οι νεαροί Αγγλοι της Carnaby Street και η Mary Quant με το μίνι, μια επαναστατική έκφραση για τη μόδα. Νομίζω όμως ότι ενδυματολογικά, η επανάσταση αφορά πρωτίστως τους άνδρες -οι γυναίκες ήταν ούτως ή άλλως πιο φαντεζί. Μέχρι τότε οι Αγγλοι ήταν καταπιεσμένοι από τα βικτωριανά κατάλοιπα της επικράτησης του μαύρου και του καφέ. Με την Carnaby Street ο άνδρας ξαναγίνεται πολύχρωμο αρσενικό της φύσης: σκεφτείτε τα αρσενικά παγόνια».

* ΠΑΥΛΟΣ ΤΣΙΜΑΣ

*Ο ελληνικός «Μάης»: «Λέμε ότι η Ελλάδα δεν έζησε τα 60's όπως άλλες χώρες. Εγώ πιστεύω ότι τα έζησε με τον τρόπο της και μάλιστα προπορεύτηκε: αναφέρομαι σε ό,τι συνέβη μεταξύ 1963 και 1967, σε μια τετραετία που την σημαδεύουν η Νεολαία Λαμπράκη, η ίδρυση της ΕΦΕΕ, τα πρώτα ροκ ελληνικά συγκροτήματα, το ψάξιμο στη λογοτεχνία...»

* Εμείς και η Αμερική: «Ο πόλεμος στο Βιετνάμ για την Αμερική και το πρόβλημα της δημοκρατίας για την Ελλάδα είναι χαρακτηριστικές περιπτώσεις. Η έκρηξη της νεανικής κουλτούρας συναντιέται με ένα πολιτικό αίτημα. Ο,τι ζήσαμε εμείς μεταξύ '63-'67 κι η Αμερική από το '62 έως τις αρχές του '70, ήταν μια κοσμοϊστορική συνάντηση. Μια νέα γενιά είχε τις προϋποθέσεις να διεκδικεί την αυτοτελή παρουσία της στη δημόσια ζωή, παράλληλα με μια εκρηκτική μεταβατική πολιτική κατάσταση, που επέτρεψε να γίνει σύντηξη μιας πολιτιστικής επανάστασης και ενός πολιτικού κινήματος».

**ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΟΝΑΣ

* Η λογοτεχνία: «Για μένα δεν υπάρχει μια τέχνη του λόγου. Πιστεύω στους αναγεννησιακούς καλλιτέχνες. Σε όλο τον κόσμο το '60-'70 συνέβαιναν τέτοια φοβερά φαινόμενα...»

*Δύο ταινίες: «Θα καταφύγω στην "Dolce Vita" του Φελίνι και τη "Νύχτα" του Αντονιόνι. Στον Φελίνι η λογοτεχνία έρχεται απ' τη θάλασσα -από το Κήτος... Στον Αντονιόνι; Σας θυμίζω τη σκηνή όταν η Ζαν Μορό λέει στον πετυχημένο συγγραφέα, προς τιμήν του οποίου γίνεται η δεξίωση ανάμεσα σε φίνα ιταλικά έπιπλα και έργα τέχνης: "Κάθε εκατομμυριούχος θέλει το διανοούμενό του"...»

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Σχετικά θέματα: Αφιέρωμα
Η επανάσταση των σίξτις πέτυχε. Τώρα στήνουμε τον πολιτισμό τους
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Ερευνα
Απαλλοτριώσεις λόγω αρχαίων: πολίτες και περιουσίες σε ομηρία
Σκουπιδότοποι με ολίγα αρχαία
840 υποθέσεις: κόστος 320 εκατ. ευρώ
Εικαστικά
Λάβετε, φάγετε, τούτο εστί το έργο μου
Αφιέρωμα
Η επανάσταση των σίξτις πέτυχε. Τώρα στήνουμε τον πολιτισμό τους
Εμείς, του '60 οι εκδρομείς
Κριτική θεάτρου
Με πρωταγωνιστή το καινούργιο Εθνικό
Η μεταπολιτευτική μας τραγωδία
50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Πάρτι γενεθλίων σε σκοτεινές αίθουσες
6η Διεθνής Εβδομάδα Μόδας
Οταν η μόδα συναντά την αρχιτεκτονική του '30