Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Μια βραδιά

  • ...στον «Πυρήνα»

    Η πιο όμορφη «ήττα»

    «Ξέρουμε πως είναι ψέμα, μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα, δες θα φτιάχνουμε στιχάκια, να περπατάν σαν καβουράκια. Πλάγια κι ακριβά τα χάδια, φως αχνό μες στα σκοτάδια... Venceremos».

    Παρασκευή βράδυ κι ο ύμνος του Ασιμου κάπου ξαναζεί στον ομφαλό αυτής της πόλης. Κάποιοι κάπου ονειρεύονται μια νίκη. Κι εν τω μεταξύ φτιάχνουν και τραγουδάνε στιχάκια υπέρ αυτής της νέας γενιάς που δεν χρειάζεται να πάει στη Βίσση για να ανακαλύψει το ρεμπέτικο με guest star τη Μαριώ.

    Η ωραία ουτοπία ας πούμε ότι χάραζε πάντα τη διαχωριστική γραμμή. Και για να υπάρξει, δεν χρειάζεται παρά μια χατζιδακική Γαλαρία ή ένα τόσο δα μικρούλι κλαμπάκι, σαν τον «Πυρήνα» στα Ιλίσια. Εκεί Παρασκευή βράδυ με τον Απόστολο Ρίζο, την εξαιρετική μπάντα του, τα μικρά τους venceremos και συμμέτοχους αβίαστα κι αυθόρμητα μια παρέα νέων τραγουδοποιών και ερμηνευτών που είναι guest και όχι stars -τουλάχιστον ακόμα.

    Σ' αυτή την περίπτωση ακολουθήθηκε η παλιά καλή οδός: απ' την αρχή και βήμα βήμα. Ο Απόστολος Ρίζος γεννήθηκε στη Λαμία το '77. Γαλουχήθηκε στην ελληνική μουσική από τον κανταδόρο παππού του. Εμαθε κιθάρα, διδάχτηκε φωνητική και στα 15 άρχισε να εμφανίζεται σε μικρές μουσικές σκηνές της πόλης του. Στα 18 ήρθε στην Αθήνα ως φοιτητής πια των Μηχανολόγων Μηχανικών. Κι ως φέρελπις της μουσικής μας ουτοπίας. Αρχισε να εμφανίζεται στο «Χαμάμ» κι εκεί σαν από θαύμα τον πρόσεξε ο Νίκος Ζούδιαρης: λίγο βραχνή φωνή, ζεστή ερμηνεία, μια κάπως παλιομοδίτικη «δειλία», την εποχή που συνομήλικοι εξέθεταν τηλεοπτικά τα ανύπαρκτα φωνητικά τους ταλέντα. Κι έτσι έγινε ο πρωταγωνιστής-ερμηνευτής στο cd του Ζούδιαρη «Ενας κύκνος κλαίει» κι αργότερα στο cd single «Φυσαλίδα». Ακολούθησαν δισκογραφικές συμμετοχές (π.χ. στον «Τεμπέλη Δράκο» του Γιώργου Χατζηπιερή) και μικρές μουσικές σκηνές. Ετσι ήρθε φέτος κι ο «Πυρήνας» μ' αυτό το «χειροποίητο» κι απροσποίητο ενός νεανικού προγράμματος, με ένα ποτό στην μπάρα και με χαρούμενες ατάκες της παρέας που συγχαίρει π.χ. τον Βαγγέλη Παρασκευαΐδη (εξαιρετικός στο βιμπράφωνο), γιατί εκείνη την ίδια μέρα έχει πάρει το δίπλωμα της οδήγησης.

    Κοντά σ' αυτά τα τραγούδια: «Γυάλινη μικρή κουκλίτσα», «Ορεινή γραμμή», «Οταν σιγοβρέχει είσαι εδώ», «Τα δικά μου όνειρα», «Φυσαλίδα» του Ζούδιαρη. Υστερα μερικά προσωπικά του Ρίζου. Κι άλλα «προσωπικά»: «Απ' τα κουμπάκια ανάμεσα» Νικολακοπούλου - Κυπουργός, ροκ μπαλάντες, Reflections με τη χατζιδακική φόρα για την ανακάλυψη και ανάδειξη του καινούργιου που κάπου επιβιώνει. Συνοδοιπόροι της υπόβραχνης, ωραίας ερμηνείας του Ρίζου που παρεπέμπει κάποτε σε μια διαφορετική εκδοχή του Θηβαίου, εξίσου νέοι μουσικοί. Ο Θοδωρής Μακαρούνης στα τύμπανα, ο Γιάννης Βουτσινάς στο μπάσο κι ο Παρασκευαΐδης, μια καλή μπάντα μόνοι τους. Κι εμβόλιμη στο αγγλόφωνο ροκ, μια πεντακάθαρη, υπέροχη φωνή, η Μάιρα Στυλιανού. Κι όχι μόνον...

    Η Ζωή Παπαδοπούλου ανεβαίνει στη μικρή σκηνή για ένα μόνο τραγούδι, αδισκογράφητο: «Στην αυλή μου έχω ένα δέντρο», ερμηνεύει με τη μουσική του Ρίζου και τους στίχους του Μιχάλη Γελασάκη. Υπέροχο, χοϊκό τραγούδι, ολοκαίνουργιο, που κοιτά όμως την παράδοση.

    Κι ύστερα ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης από τις Σέρρες και τη «Δεύτερη Ακρόαση» της Μικρής Αρκτου, έρχεται για το δικό του «Μαύρο Ποτάμι» υπέρ της παρέας των νέων τραγουδοποιών που ξεκίνησαν από κάποια επαρχιακή πόλη κι ήρθαν με εφόδια τραγούδια και όχι στιχάκια. Και μαζί η Μαρία Παπαγεωργίου, τραγουδοποιός κι ερμηνεύτρια κι εκείνη, ανακάλυψη της «Τρίτης Ακρόασης» που δεν ολοκληρώθηκε δισκογραφικά ποτέ. Μια περίπτωση και η κοπέλα αυτή, στην οποία αξίζει να σταθεί κανείς. Δημιουργικό δίδυμο με τον Εμμανουηλίδη ερμήνευσε το δικό του «Ομορφοι και ηττημένοι». Στο ίδιο μήκος κύματος όλοι τους με τον Απόστολο Ρίζο, που συνέχισε με Νικόλα Ασιμο και παρέδωσε το ανκόρ του σ' έναν «σταθμό» της ελληνικής τραγουδοποιίας, την έμμετρη περίληψη του βιώματος, του συναισθήματος και της εμπειρίας μιας ολόκληρης γενιάς: «Πώς να σωπάσω μέσα μου», Ξαρχάκος - Κινδύνης.

    Αυτή η παρέα των νέων δημιουργών, συγκεντρωμένη φέτος στον «Πυρήνα» και σε άλλους τέτοιους μικρούς πυρήνες, ακούει Ξαρχάκο και Χατζιδάκι, Θεοδωράκη και Μικρούτσικο, Χιώτη και Τούντα, καντάδες και ροκ. Κι από κει κάνουν το δικό τους βήμα. Μπορεί να είναι στο κενό. Μπορεί στις εποχές του marketing, εκείνοι να μείνουν Ομορφοι και Ηττημένοι. Αλλά μπορεί να είναι και στη μαγεμένη τροχιά του Venceremos.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Ερευνα
Απαλλοτριώσεις λόγω αρχαίων: πολίτες και περιουσίες σε ομηρία
Σκουπιδότοποι με ολίγα αρχαία
840 υποθέσεις: κόστος 320 εκατ. ευρώ
Εικαστικά
Λάβετε, φάγετε, τούτο εστί το έργο μου
Αφιέρωμα
Η επανάσταση των σίξτις πέτυχε. Τώρα στήνουμε τον πολιτισμό τους
Εμείς, του '60 οι εκδρομείς
Κριτική θεάτρου
Με πρωταγωνιστή το καινούργιο Εθνικό
Η μεταπολιτευτική μας τραγωδία
50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Πάρτι γενεθλίων σε σκοτεινές αίθουσες
6η Διεθνής Εβδομάδα Μόδας
Οταν η μόδα συναντά την αρχιτεκτονική του '30