Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Οσα παίρνει ο Βαρδάρης

  • Καληνύχτα και όνειρα θολά

    Είναι μια νύχτα άυπνη και αναρωτιέμαι τι λένε οι άνθρωποι όταν ξεμένουν από λέξεις.

    Για να το θέσω διαφορετικά: μήπως δεν έχει σημασία τι λένε οι άνθρωποι όταν ξεμένουν από λέξεις, αλλά σημασία έχει τι κάνουν; «Σιωπούν», μου φωνάζει μια μορφή από το πουθενά, «σφραγίζουν ερμητικά τα χείλη και στρέφουν το βλέμμα στον σκοτεινό ουρανό». «Χορεύουν», μου λέει χαμογελαστά μια άλλη μορφή, «χορεύουν σαν να μην υπάρχει αύριο», καβαλάνε τον ρυθμό και χάνονται σε κοιλάδες έκστασης. «Ζωγραφίζουν», μου απαντά μια άλλη φωνή, της οποίας δεν διακρίνω τη μορφή. Παράξενο, σκέφτομαι, μια φωνή χωρίς μορφή και χάνομαι στον καταιγισμό των απαντήσεων που λαμβάνω. «Οταν οι άνθρωποι ξεμένουν από λέξεις, κάνουν θέατρο», μου λέει με στόμφο η γαλήνια φωνή που κρατά στο χέρι ένα φθαρμένο από τα χρόνια χαρτί που γράφει «όλος ο κόσμος είναι θέατρο». Αρα όλος ο κόσμος έχει ξεμείνει από λέξεις, σκέφτομαι φευγαλέα, πριν με διακόψει η επόμενη φωνή.

    «Οσοι ξεμένουν από λέξεις συλλαμβάνουν στιγμές», μου ψιθυρίζει με τρεμάμενη φωνή το σκοτάδι, «φωτογραφίζουν, μιλούν με εικόνες και παγωμένο χρόνο, μιλούν με φως και ακινησία, παιχνιδίζουν με τον χρόνο που κυλάει και το φως που μιλάει». «Κάνουν τέχνη», συμπληρώνει μια βραχνή από τα τσιγάρα και τα ποτά φωνή, που κάθεται στο ξέφωτο με το σώμα στραμμένο στον ορίζοντα. Δεν στρέφει καν το βλέμμα προς την απορημένη μεριά μου. «Αυτοί που δεν έχουν λέξεις έχουν την τέχνη», συνεχίζει λυπημένα, απελευθερώνοντας μια βαθιά ανάσα που μυρίζει παραίσθηση, κατάρα και μελαγχολία. Η επόμενη φωνή είναι τσιριχτή και δυνατή, μοιάζει να έρχεται από ένα τηλεοπτικό πλατό: «Οταν οι άνθρωποι ξεμένουν από λέξεις κάνουν τηλεόραση και παριστάνουν πως ξέρουν πού είναι η ζωή...». Η ζωή είναι εδώ, η ζωή είναι αλλού, η ζωή είναι παντού και πουθενά.

    «Οταν οι άνθρωποι στερεύουν από λέξεις κάνουν προσευχή», ακούω καθαρά να λέει μια γαλήνια μορφή ανάμεσα στις πολλές φωνές που επιχειρούν να απαντήσουν στο ερώτημά μου. Οι φωνές αυξάνουν, δημιουργώντας μια βοή που μου μοιάζει μυθική. Χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια συλλαμβάνω μερικές ακόμη από τις απαντήσεις που περνούν μπροστά μου και συνεχίζω να καταγράφω: «Αυτοί που δεν έχουν λέξεις φοβούνται τη σιωπή και μιλάνε ακατάπαυστα, φλυαρούν χωρίς να λένε κάτι άξιο να ειπωθεί». «Οταν ο άνθρωπος ξεμένει από λέξεις λέει σ' αγαπώ», ψελλίζει μια εφηβική μορφή. Αμέσως μια ηλικιωμένη, γερασμένη, σοφή και κουρασμένη μορφή ανασαίνει βαθιά και λέει: «Οταν οι άνθρωποι ξεμένουν από λέξεις αναγκάζονται να συνομιλήσουν με το τέλος, τη φθαρτότητα, τη θνητότητα, το μηδέν που είναι τα πάντα». Τη γεροντική σοφία διακόπτει αυτή η φορτισμένη νεαρή επαναστατική φωνή: «Οταν οι άνθρωποι ξεμένουν από λέξεις κάνουν επανάσταση. Για τις λέξεις που μας στέρησαν αξίζει να πολεμήσουμε. Οι φτωχοί από λέξεις άνθρωποι είναι της γης οι κολασμένοι. Ανθρωπος χωρίς λέξεις δεν είναι άνθρωπος!». Κάπως έτσι θα αποκοιμηθώ σήμερα, θα ακούω φωνές, θα ακούω μορφές, θα ακούω λέξεις που θα ανησυχούν για όσους ξέμειναν από λέξεις, που θα μου ευχηθούν: «Καληνύχτα και όνειρα θολά». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Ερευνα
Απαλλοτριώσεις λόγω αρχαίων: πολίτες και περιουσίες σε ομηρία
Σκουπιδότοποι με ολίγα αρχαία
840 υποθέσεις: κόστος 320 εκατ. ευρώ
Εικαστικά
Λάβετε, φάγετε, τούτο εστί το έργο μου
Αφιέρωμα
Η επανάσταση των σίξτις πέτυχε. Τώρα στήνουμε τον πολιτισμό τους
Εμείς, του '60 οι εκδρομείς
Κριτική θεάτρου
Με πρωταγωνιστή το καινούργιο Εθνικό
Η μεταπολιτευτική μας τραγωδία
50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Πάρτι γενεθλίων σε σκοτεινές αίθουσες
6η Διεθνής Εβδομάδα Μόδας
Οταν η μόδα συναντά την αρχιτεκτονική του '30