Έντυπη Έκδοση

Διεθνή

Στον κόσμο του Τύπου

  • Μια χώρα σε κρίση

    LA STAMPA Συνοδοί εναντίον τρανσέξουαλ (...), Τρεμόντι εναντίον Μπερλουσκόνι (...), Τράπεζες εναντίον Τρεμόντι (...)

    Οπως δείχνουν δύο ενδιαφέροντα βιβλία που κυκλοφόρησαν πρόσφατα, ένα του Σαλβατόρε Ρόσι (...) κι ένα δεύτερο του Αμερικανού Τζεφ Ισραέλι, (...) μετά την κρίση δεν είναι βέβαιο ότι θα μπορέσουμε να επιστρέψουμε στην κατάσταση που ήμασταν στο πρόσφατο παρελθόν. Είναι δε καλύτερα να πούμε ότι αν ποτέ μπορούσαμε να επιστρέψουμε, θα ήταν μια καταστροφή. Επειδή έτσι θα δινόταν έμφαση στην απόσταση που χωρίζει την οικονομία μας από εκείνη των άλλων ευρωπαϊκών χωρών, κάτι που συμβαίνει την τελευταία δεκαπενταετία. (...)

    Στην Ιταλία, η φρενήρης πολιτική μάχη, ρηχή περιεχομένου και γεμάτη κουτσομπολιά για τις σεξουαλικές συνήθειες των ηγετών, τον πόλεμο ανάμεσα στον επικεφαλής της κυβέρνησης και τους δικαστές, για τους καβγάδες ανάμεσα στους τραπεζίτες και τους βιομηχάνους κρύβει μια ουσιαστική απραξία. Μια αδράνεια που στην πραγματικότητα βολεύει τους πάντες (σχεδόν), επειδή διασφαλίζει την προστασία εκείνων που πραγματικά πατρονάρουν την ιταλική κοινωνία, δηλαδή των συντεχνιών. Εκείνων που εγγυώνται τη θέση του γιατρού στα παιδιά του γιατρού, του συμβολαιογράφου στα παιδιά του συμβολαιογράφου, του δημοσιογράφου στα παιδιά του. Αλλά κι ενός ολόκληρου συστήματος που περνάει από γενιά σε γενιά την άδεια του ταξί, τη δικαιοδοσία για τις ομπρέλες στην παραλία, το φαρμακείο μέχρι και την πανεπιστημιακή έδρα.

  • Σχολεία, όχι στρατεύματα

    The New York Times «Η αποστολή περισσότερων στρατευμάτων στο Αφγανιστάν θα είναι ένα τεράστιο στοίχημα και πιθανώς κακό, μάλλον μια σπατάλη ζωών και πόρων που απλώς θα ενδυναμώσουν τους Ταλιμπάν.

    Ειδικότερα, ένα από τα πλέον ζωτικά επιχειρήματα κατά των περισσοτέρων στρατευμάτων έγκειται σε αυτή την εκπληκτική ανταλλαγή: Με το ετήσιο κόστος ενός επιπλέον στρατιώτη στο Αφγανιστάν, μπορούμε να χτίσουμε περίπου 20 σχολεία εκεί. [...] Τα γεράκια αντιπαραθέτουν: Είναι αφελές να πιστεύουμε ότι μπορούμε να ραντίσουμε λίγη εκπαίδευση πάνω σε μια κοινωνία διαιρεμένη από τον πόλεμο. Είναι αδύνατο να χτίσουμε σχολεία τώρα, επειδή θα τα ανατινάξουν οι Ταλιμπάν. Ομως, στην πραγματικότητα, είναι αρκετά πιθανό να λειτουργήσουν σχολεία στο Αφγανιστάν -ειδικά όταν υπάρχει ισχυρή αποδοχή τους από την τοπική κοινότητα. [...] Οταν ταξιδεύω στο Πακιστάν, βλέπω στοιχεία ότι μία ομάδα -οι ακραίοι ισλαμιστές- πιστεύουν στη μετασχηματιστική δύναμη της εκπαίδευσης. Πληρώνουν για μαντράσες που παρέχουν δωρεάν εκπαίδευση και συχνά δωρεάν γεύματα για τους σπουδαστές. Συχνά προσφέρουν υποτροφίες στους καλύτερους μαθητές για να σπουδάσουν στο εξωτερικό σε μαντράσες των ουαχαβιτών πριν επιστρέψουν, για να γίνουν ηγετικές προσωπικότητες στις κοινότητές τους. Αυτό που δεν βλέπω στα ταξίδια μου, είναι αντίστοιχοι αριθμοί αμερικανικά υποστηριζόμενων σχολείων. Μου σκίζει την καρδιά το ότι εμείς δεν επενδύουμε στα σχολεία τόσο όσο οι μεσαιωνικοί, μισογύνηδες εξτρεμιστές...».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Αφγανιστάν
Νέα στρατηγική των ΗΠΑ για τους Ταλιμπάν: «Αν δεν μπορείς να τους νικήσεις, αγόρασέ τους...»
Γαλλία
Παραπομπή Σιράκ για κατάχρηση
Ρωσία
Ο Μεντβιέντεφ «αποκαθήλωσε» τον Στάλιν...
Συνέντευξη: αγιατολάχ Μοχάμεντ Αλί Τασκιρί
«Η μαντίλα είναι όπως το κράνος του μοτοσικλετιστή»
Τουρκία
Το «εμβόλιο» της καχυποψίας
Άλλες ειδήσεις
Ελα... τσολιά μου!