Έντυπη Έκδοση

Το έαρ της ερήμου

Ενας ύμνος στην αμέριστη σπατάλη ζωής που μπορεί να είναι η ερωτική απώλεια, ικανή να σπαράξει τα σωθικά, αλλά και να καταυγάσει με φως την ύπαρξη. Χριστόφορος Λιοντάκης, «Στο τέρμα της πλάνης»

Ενας πεπεισμένος λυρικός, ένας ταγμένος λάτρης της ομορφιάς, που φτιάχνει κήπους εκστατικών περιπλανήσεων με τους στίχους του, ανακατεύοντας στα υλικά του το υψηλό και το ευγενές με το λαϊκό και το φθαρμένο.

Ετσι χαρακτήριζα πριν από δέκα και κάτι χρόνια τον Χριστόφορο Λιοντάκη, σχολιάζοντας την ποιητική του συλλογή «Με το φως» (1999).

Εγραφα τότε πως ο Λιοντάκης είναι εκ συστήματος ολιγογράφος και πως αυτό δίνει ίσως σε κάθε συλλογή του ένα ξεχωριστό βάρος: όχι γιατί η ολιγογραφία παράγει από μόνη της ποιητικές αξίες, αλλά επειδή σε περιπτώσεις σαν και τη δική του δίνει την ευκαιρία μιας κρυστάλλινης επεξεργασίας, μιας επεξεργασίας που κατορθώνει να κάνει τη διαφορά.

Διαβάζω τώρα την καινούρια συλλογή του Λιοντάκη, που κυκλοφορεί με τίτλο «Στο τέρμα της πλάνης» από τις εκδόσεις Καστανιώτη, κι έχω την αίσθηση πως τίποτε δεν έχει αλλάξει από την εποχή που δημοσιεύτηκε το προηγούμενο βιβλίο του ενώ ταυτοχρόνως έχουν αλλάξει πολλά.

Δεν θέλω να παραδοξολογήσω. Εκείνο που εννοώ είναι πως ο ποιητής έχει διατηρήσει στο ακέραιο τον λυρισμό του και ότι εξακολουθεί να δουλεύει με τις εικόνες και τις λέξεις του χρησιμοποιώντας από τη μια μεριά τη γλώσσα της αφαίρεσης κι από την άλλη μιαν εμπύρετη, καθημερινή ύλη, αλλά πως αυτό δεν του φτάνει.

Ο έρωτας ο οποίος ήταν στο παρελθόν για τον Λιοντάκη ένα εν δυνάμει στοιχείο (μια δυνατότητα σε αναστολή, υποταγμένη στο κυνήγι του ωραίου και της τέχνης), ανεβαίνει τώρα με μια πρωτόγνωρη δύναμη στην επιφάνεια, για να συνταράξει το ποιητικό εγώ και να το ρίξει σε μια θανάσιμη πάλη με τον Αλλο (υψιπετή άγγελο και κούρο ή σκανταλιάρικο χαμίνι), που πρόθυμα θα βυθίσει όποτε του έρθει κέφι τα πάντα στην ερημιά.

Θα έλεγα πως τα ποιήματα τα οποία στεγάζει ο Λιοντάκης στο «Τέρμα της πλάνης» είναι κατά βάσιν ποιήματα ερωτικού σπαραγμού και εγκατάλειψης: μικροί θρήνοι για έναν έρωτα που μπορεί και να μη σαρκωθεί ποτέ, μένοντας να αιωρείται επ' άπειρον στο κενό.

Το κρίσιμο, όμως, εδώ είναι πως η ερωτική αυτή κατακραυγή δεν αποκτά στον στίχο του Λιοντάκη στριγκή φωνή και δεν καταλήγει ποτέ στην εσωστρέφεια του θιγμένου ναρκισσισμού - αντλεί, αντιθέτως, από τη στέρηση και τη ματαίωση τα μέσα για μιαν ισχυρότερη ενόραση του κόσμου, ο οποίος δεν θα πάψει να είναι μια ξέφρενη σπατάλη ζωής, ένα «έαρ της ερήμου», όπως το θέλει ο ποιητής, που οδηγεί τη λυρική του φλέβα σε μια από τις υποβλητικότερες πραγματώσεις της.

Νέες εκδόσεις

«Το σπίτι στον Βόσπορο»

ΖΟΥΛΦΙ ΛΙΒΑΝΕΛΙ Μετάφραση από τα τουρκικά: Φραγκώ Καράογλαν.

Εκδόσεις Πατάκη.

Από την Κωνσταντινούπολη των βαλκανικών πολέμων σ' αυτήν του σήμερα: η ζωή δύο γυναικών με φόντο τις καυτές πολιτικές εξελίξεις σε μια κοινωνία που παίρνει συνεχώς τις πιο διαφορετικές όψεις. Ο διάσημος τούρκος μουσικοσυνθέτης σ' ένα μυθιστόρημα τοιχογραφία.

«Λόγος ερειπίων»

ΦΙΛΙΠΠΟΣ Δ. ΔΡΑΚΟΝΤΑΕΙΔΗΣ

Δοκίμιο.

Εκδόσεις Γαβριηλίδης.

Το κράτος, το δίκαιο, το έθνος και το πολίτευμα δεν είναι παρά συγκαλύψεις της βίας, που νομιμοποιούν τον πόλεμο συμφερόντων ο οποίος μαίνεται τριγύρω μας. Η ιστορική εμπειρία μας ίσως να έχει μια πρώτη απάντηση επ' αυτού: όχι παντού και όχι πάντα.

«Παραγνώριση. Τέσσερα δοκίμια για τον Κ. Α. Δοξιάδη»

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΑΓΡΑΦΙΩΤΗΣ

Εκδόσεις «Συνάψεις».

Η θέση του Κωνσταντίνου Δοξιάδη στην ελληνική και διεθνή μεταπολεμική αρχιτεκτονική και πολεοδομία και ο τρόπος με τον οποίο δοκίμασε να θεμελιώσει την επιστήμη της Οικιστικής - τον σχεδιασμό μιας πόλης με κέντρο την ανθρώπινη ανάπτυξη.

«Ο ήχος της χειροπέδας. Ο κόσμος του χρήστη»

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Εκδόσεις «Μαΐστρος».

Ενας πρώην χρήστης ναρκωτικών μιλάει με ανατριχιαστική αμεσότητα για ό,τι τον σημάδεψε στις φυλακές: θάνατος, βασανιστήρια, κατάχρηση εξουσίας, μίσος και καταρράκωση του σώματος και της ψυχής. Μπορεί να υπάρξει έξοδος απ' όλα αυτά; Ναι, λέει ο Δημήτρης Ελεύθερος.

«Ξενομανία. Νέον πνεύμα. Προς την ελληνικήν αναγέννησιν»

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

Εισαγωγή κειμένων, επίμετρο: Αλέξανδρος Βέλιος. Δεύτερη έκδοση. Εκδόσεις «Ροές».

Το όραμα μιας οικουμενικής Ελλάδας μακριά από τον κομματικό φατριασμό. Τέσσερα ιστορικά κείμενα του Περικλή Γιαννόπουλου, που εικονογραφούν με απόλυτη σαφήνεια την ιδέα του περί ελληνισμού. Για να μιλάμε με τεκμήρια κι όχι με δανεικές απόψεις.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Τυπογραφείο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Τζίμης Πανούσης
«Ψωροκώσταινα τέλος. Τώρα Φορογιώργαινα»
Κινηματογράφος
Οταν ο Γούντι συνάντησε τον Μπέργκμαν
Ο βασιλιάς κι εγώ
Συνέντευξη: Στίβεν Ντορφ
Καλώς τον κακό
Συνέντευξη: Γ. Κωνσταντίνου & Μ. Κοντού
Ους ο Τζαβέλλας συνέζευξεν
Συνέντευξη: Μυρτώ Κοντονή
«Ολα πάνω μου ήταν λάθος»
Μουσική
Μπιγκ μπαντ στο Μέγαρο
Συνέντευξη: Ντανί Μπριγιάν
Φωνή από Μπριγιάν
Θέατρο
Μαχαίρι στα κρατικά θέατρα
Βιβλίο
Κάποτε στην Αμερική
Παιδί & βιβλίο
Δεν διαβάζουν, δεν διαβάζουν
Ορεξη για ανάγνωση μέσα από το Ιντερνετ
Συνέντευξη: Ιωάννα Καρυστιάνη
«Κάθε ακρότητα κρύβει μια αδικία»
Ιστορία
Μια επέτειος μας σώζει...
Αθήνα
Το έλος της μικρής μας πόλης
Μελέτη
Τα πορνό της Προϊστορίας
Φωτογραφία
Οδοιπορικό στην Κίνα
Επιστολή
Μια άλλη άποψη για τη Γυάρο