Έντυπη Έκδοση
Ελευθεροτυπία, Σάββατο 28 Μαρτίου 2009
Γιατροί Χωρίς Σύνορα: «Ζητούν μια ευκαιρία ζωής»
«Loosing our life here in Patra» σημαίνει χάνοντας τη ζωή μας στην Πάτρα.
Το ίδιο, γραμμένο και στα αραβικά, σε εξέχουσα θέση στη ζωγραφιά ενός Α φγανόπουλου 16 χρόνων. Ο ψυχολόγος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, Θανάσης Παράσχης, του είχε ζητήσει να περιγράψει τον κόσμο του. Μια άλλη ζωγραφιά με το ίδιο θέμα δείχνει ανθρωπάκια: όρθια στα βουνά με ζώα - το χωριό του, σε άλλα βουνά ξαπλωμένα - αυτοί που μείναν για πάντα εκεί στο ταξίδι του φευγιού. Θάλασσα, βάρκες κι άλλα οριζόντια ανθρωπάκια. Ενα φορτηγό σε λιμάνι και τόξα να σημαδεύουν ένα ανθρωπάκι. Το λαθρέμπορο ή τον λιμενικό: κάποιον που τον εμποδίζει να φύγει.
«Είναι παιδιά με αντίληψη ενήλικα. Οι αντίξοες συνθήκες για επιβίωση τα ανάγκασαν να ωριμάσουν. Εχουν κάνει ένα δύσκολο ταξίδι αφήνοντας πίσω την πατρίδα τους κι έφτασαν σε μια χώρα που όχι μόνο δεν τους παρέχει την ασφάλεια που έψαχναν αλλά στερούνται σχεδόν τα πάντα από αυτά που χρειάζονται και βλέπουν τον χρόνο να περνά ανώφελα», λέει στην «Ε».
Ποια είναι η επιθυμία τους;
«Ζητάνε μια ευκαιρία στη ζωή. Αυτή την αγωνία εισπράττουμε κάθε μέρα. Και παρ' όλο που εδώ βλέπουν ότι δεν υπάρχει μέλλον, όταν ρωτήθηκαν αν θέλουν να επιστρέψουν, αρνήθηκαν. Φοβούνται για τη ζωή τους, έχουν δει τόσα που τους ανάγκασαν να φύγουν, πολλά δεν έχουν καν γονείς επειδή έχουν σκοτωθεί. Εξέθεσαν τη ζωή τους σε κινδύνους προκειμένου να ζήσουν κάπου με ασφάλεια και βρίσκονται σε μια αδιέξοδη κατάσταση, χωρίς επιλογή...».
Ποια είναι η κατάστασή τους;
«Δεν έκαναν ταξίδι αναψυχής. Το να φτάσουν εδώ ήταν μια επικίνδυνη εμπειρία. Εχουν εκτεθεί σε ακραίες καταστάσεις άγχους που τους δημιούργησαν συμπτώματα μετατραυματικού στρες και αγχωτικές διαταραχές. Βρίσκονται σε εγρήγορση προκειμένου να βρουν τρόπους να καλυτερέψουν τη ζωή τους κι επειδή δεν τα καταφέρνουν νιώθουν απελπισία και ματαίωση. Ο ενθουσιασμός τους για τη ζωή έχει μετατραπεί σε απογοήτευση. Η επιστροφή τους είναι αδύνατη. Εξίσου δύσκολο είναι να προχωρήσουν. Το γεγονός ότι έχουν κολλήσει εδώ τους γεμίζει ενοχές καθώς, αν και σε τρυφερή ηλικία, έχουν επωμιστεί βάρη ενήλικα, οι δικοί τους που έμειναν πίσω υπολογίζουν στη βοήθειά τους για να επιβιώσουν, έχουν επενδύσει τα πάντα σε αυτούς. Και όταν μιλάνε στο τηλέφωνο, δεν τους αναφέρουν τίποτα για τον καταυλισμό, τους προφυλάσσουν από την άθλια αλήθεια που βιώνουν για να μην αισθανθούν άσχημα».
Τι σας «έμαθε» η επαφή μαζί τους;
«Οτι η ζωή όπως τη βιώνουμε εμείς στις δυτικές κοινωνίες δεν είναι κάτι αυτονόητο. Οσοι φτάνουν εδώ μας μεταφέρουν ότι ο θάνατος είναι μέρος της καθημερινότητας. Μια εξοικείωση με την ιδέα της θνητότητας».
