Έντυπη Έκδοση

Ασυλο

Περιέργως, οι υπέρμαχοι του πανεπιστημιακού ασύλου είναι αρκετά αδέξιοι στην επιλογή των επιχειρημάτων που παρουσιάζουν.

Για παράδειγμα, όταν οι «αγανακτισμένοι» μιλούν για «παγκόσμια πρωτοτυπία», κανένας δεν τους απαντάει ότι αυτό από μόνο του, δηλαδή το να είναι κάτι παγκόσμια πρωτοτυπία, δεν αποτελεί απαραιτήτως μειονέκτημα· θα λέγαμε ότι εξίσου παγκόσμια πρωτοτυπία (ή σχεδόν) είναι τα θερινά σινεμά, όμως κάτι τέτοιο καθόλου δεν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι θα έπρεπε να τα κλείσουμε.

ΑΚΟΜΗ χειρότερα, όταν οι πολέμιοι του ασύλου επικαλούνται το τετριμμένο ιδανικό της έννομης τάξης, οι υπέρμαχοι παρασύρονται στο γήπεδο του αντιπάλου και εκτελούν χίλιους δυο ελιγμούς προκειμένου να δηλώσουν κι εκείνοι πίστη στο πνεύμα της νομιμότητας, επινοώντας ενδιάμεσες λύσεις (τήρηση της τάξης από τη Σύγκλητο, φοιτητική περιφρούρηση κ.τλ.), αντί να αντιτείνουν ότι το πρόβλημα, κατ' ουσίαν, τίθεται ως προς το ζύγισμα δύο αγαθών: αφ' ενός της τάξης, μάλιστα, αφ' ετέρου του συμβολικού περιεχομένου ενός θεσμού που, όπως όλα τα ζωντανά σύμβολα, μας συνδέει με την Ιστορία μας και εξακολουθεί να δίνει απτή υπόσταση σε μιαν ανάμνηση η οποία, διαφορετικά, θα έμενε εκτός κατανόησης.

ΑΥΤΗ η αμηχανία οφείλεται ίσως στο ότι η δημοκρατική παράταξη δυσανασχετεί μπροστά στην πρόκληση να αντιμετωπίσει το πρόβλημα στο βάθος του, σαν να λέμε στο επίπεδο μιας ριζικής επιλογής: φέρ' ειπείν, αν σκοπεύουμε να παραδοθούμε αμαχητί σε μια κοινωνία ρυθμισμένη αποκλειστικά με όρους οικονομικού ανταγωνισμού και δεικτών ανάπτυξης, το άσυλο περιττεύει· αν όμως ονειρευόμαστε να υπερασπιστούμε τη χαμένη τιμή μιας κοινότητας η οποία επωμιζόταν κάποτε τις αντιφάσεις της προκειμένου να τις εξανθρωπίσει, το Ασυλο γίνεται ένα αίνιγμα που πρέπει να λυθεί με τρόπους ολοκληρωτικά ξένους προς την κατάργηση ή την καταστολή. Εντούτοις, και η οργανωμένη Αριστερά, εφόσον μοιάζει να μη διαθέτει άλλο εργαλείο από εκείνο των οικονομικών αναλύσεων και της ρητορικής των ποσοστών, εμφανίζεται ελάχιστα πρόθυμη να παραδεχτεί ότι η προστασία του ασύλου είναι, ας πούμε, αυτή καθεαυτήν, μια ιδέα καταρχήν και καταρχάς εχθρική προς το πολιτικο-τηλεοπτικό σκηνικό, στο οποίο και η ίδια κατοικοεδρεύει.

ΤΟ ΑΣΥΛΟ παράγει αυθορμητισμό. Ο παραβατικός χαρακτήρας αυτού του αυθορμητισμού είναι συχνά γεγονός, όμως η εστία του, σ' έναν κόσμο κυριευμένο από τη λογική της προσποίησης, δεν παύει να συνιστά τη μοναδική πηγή εναλλακτικής συμπεριφοράς και, ως τέτοια, δηλαδή εξ υποθέσεως, ανθίσταται μέχρι τέλους.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Είσοδος υπηρεσίας
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Οικονομική και δημοσιονομική πολιτική
Η τρόικα με τίποτα δεν χορταίνει
Πρωτογενές πλεόνασμα με στάση πληρωμών
Κυβερνητικές αλχημείες για τις οφειλές
Κυβέρνηση
Εκβιάζει με το Σύνταγμα για την εκλογή Προέδρου
ΣΥΡΙΖΑ
Με Νταβούτογλου ο Τσίπρας στην Αθήνα
ΓΕΕΘΑ
Αρχηγός του ευρωπαϊκού ΝΑΤΟ
ΑΟΖ
Η Τουρκία αντιδρά με αλαζονεία στην απομόνωση
ΕΔΑΔ
Τέσσερις καταδίκες από το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
Διαχείριση απορριμμάτων
Μάχη για την διαχείριση των σκουπιδιών
ΔΝΤ
ΔΝΤ: Αλλα συμφωνούμε και άλλα γίνονται
Βουλή
Τεστ αντοχής με γκρίνιες
Πόθεν Εσχες
«Πόθεν έσχες» για Αδωνι και Πλεύρη ζητεί ο ΣΥΡΙΖΑ
Αρθρα/Σχολιασμοί
Προσχηματική η αλλαγή Συντάγματος που υπόσχεται η Ν.Δ.
Λίστα Λαγκάρντ
Καμία σχέση με λίστα Λαγκάρντ
Εξοπλιστικά
«Τα παίρνουν» και οι Γερμανοί
Οικονομική και δημοσιονομική πολιτική
Οι πρώτες 100... δόσεις είναι δύσκολες για την κυβέρνηση
Άλλες ειδήσεις
BPAZOYN στον ENΦIA τους