Ελευθεροτυπία - 02/05/2009
Έντυπη Έκδοση
Ελευθεροτυπία, Σάββατο 2 Μαΐου 2009
Τέχνες
Μια βραδιά
-
Μια βραδιά... στο Metropolis Live Stage
Η άνοιξη μιας νέας γενιάς
Από τον... Personal Jesus μέχρι τον Κοκαϊνοπότη. Από Χατζιδάκι μέχρι Cohen, από Σπανό και Κραουνάκη μέχρι Pink Floyd. Παρασκευή βράδυ η Νατάσσα Μποφίλιου δεν περιορίζει τις εκπλήξεις που επιφυλάσσει στο κοινό του Metropolis Live Stage στο τόσο ευρύ πεδίο επιλογών και στις απρόβλεπτες εναλλαγές της. Τολμά να βάλει στο ρεπερτόριό της κι ένα τραγούδι του Μάλαμα κι άλλο ένα του Αγγελάκα...
Ε και; Εδώ τόλμησε να πει το «Μανούλα μου» παίζοντας μόνη της πιάνο, να αναμετρηθεί μόλις στα 25 της με τη «Μαρκίζα», να τραγουδήσει α-καπέλα το τραγούδι του Τούντα, που μόνο φωνές σαν της Εσκενάζυ, τότε, και της Χαρούλας, τώρα, το σηκώνουν. Αλλά κι από τους σύγχρονους τραγουδοποιούς δεν επέλεξε το προβλέψιμο. Επέλεξε τραγούδια κομβικά για την πορεία τους και ταυτισμένα με τη δική τους παρουσία. Εγώ τουλάχιστον δεν μπορώ να θυμηθώ άλλο live που κάποιος πλην του Αγγελάκα να ερμήνευσε το «Σιγά μην κλάψω...». Το ίδιο όμως ίσχυσε και για το προσιτότερο σε άλλους ρεπερτόριο του Μάλαμα. Κι από αυτό η Μποφίλιου επέλεξε το περισσότερο ταυτισμένο με τη φωνή του «Γράμμα». Αλλά κι αυτά όπως κι ό,τι άλλο είπε δεν τα «αντέγραψε». Χάρη στις ενορχηστρώσεις του Θέμη Καραμουρατίδη, τα προσάρμοσε χωρίς να τα παραποιήσει.
Ενα τέτοιο πρόγραμμα θα ήταν επικίνδυνο για οποιονδήποτε δεν έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στα εκφραστικά του μέσα, αλλά και στους συνεργάτες του. Η μπάντα που τη συνοδεύει (Θ. Καραμουρατίδης, Φ. Κουντουράκης, Αρ. Ζέρβας, Π. Συνοδινός, Γ. Μπουλντής, Π. Ράπτης) με μέσο όρο συμβατότατο και με τη δική της ηλικία και με αυτή του κοινού που είχε καταλάβει όλο τον χώρο, ήταν αντιστοίχως δεξιοτεχνική ως προς τις απαιτήσεις τόσων διαφορετικών ειδών. Οσο για την ίδια την Μποφίλιου, μας άφησε να διαπιστώσουμε ξανά ότι η δισκογραφία την... αδικεί.
Οχι ότι δεν έχει καλή φωνή και καλές επιδόσεις σε ό,τι έχει ερμηνεύσει δισκογραφικά, κυρίως, δηλαδή τα δικά της τραγούδια σε μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη και του Κώστα Τσίρκα και στίχους του Γεράσιμου Ευαγγελάτου (στους δίσκους «Εκατό Μικρές Ανάσες», «Μέχρι το τέλος» και «Τρία Μυστικά»). Αλλά ακούγοντας κανείς αυτό το κορίτσι στο cd ή στο ραδιόφωνο χάνει τουλάχιστον το ήμισυ των δυνατοτήτων του. Αλλωστε καλές φωνές υπάρχουν. Το ζητούμενο είναι η ερμηνεία.
Η Μποφίλιου προχωρά πέραν και της ερμηνείας. Το ταλέντο της δανείζεται πολλά από τις θεατρικές αρετές, καθώς η ίδια «παίζει» το κάθε τραγούδι σαν μονόπρακτο. Επίγονος της Σχολής Τσανακλίδου, αλλά με τον δικό της τρόπο, η Μποφίλιου είναι μέχρι στιγμής η μοναδική της γενιάς της που μπορεί να χειριστεί μία τόσο μεγάλη μουσική γκάμα, με την ίδια σκηνική άνεση, λάμψη και ικανότητα να μεταμορφώνεται.
Κάτι ακόμα που αξίζει να επισημανθεί υπέρ της, αλλά και των σταθερών συνεργατών της, είναι η αισθητική τους. Παρ' ότι ανήκουν σε μια γενιά που μεγάλωσε στην επικράτεια του σκυλάδικου και στην καλύτερη περίπτωση του light ποπ, δεν κάνουν ποτέ εκπτώσεις στο ρεπερτόριό τους. Ούτε και κοιτούν να κολακέψουν το συνομήλικο κοινό τους. Αποτέλεσμα; Ηδη όσοι ξέρουν την Μποφίλιου, ξέρουν και τι θα ακούσουν.
Εν προκειμένω το ακούν και με πολύ καλούς όρους. Το καινούργιο μουσικό στέκι στον 3ο όροφο του Metropolis, ευρύχωρο, με μεγάλα παράθυρα, προσεγμένες λεπτομέρειες, άρτιο ήχο και καθαρά ποτά, είναι ένας φιλόξενος συνδυασμός κλαμπ και καφέ.
Καινούργιοι χώροι για μια ολοκαίνουργια καλλιτεχνική γενιά, που σε πείσμα όσων είχαν διαγνώσει έναν ιδιότυπο «αυτισμό», είναι εξαιρετικά δημιουργική και σε γενικές γραμμές πολύ πιο ενδιαφέρουσα μουσικά από προηγούμενες. Χρησιμοποιώντας υπέρ τους την ελευθερία του Ιντερνετ, γράφουν, συνθέτουν, κινούνται, πληροφορούνται. Προσωπικά δεν έχω καμία αγωνία για το αν θα διατηρήσουν και τα «πολύτιμα» του ελληνικού τραγουδιού.
Πρόσφατα έτυχε να βρεθώ σε έναν πολύ μικρό χώρο στη Νέα Ιωνία. Αντί για ένα μεγάλο όνομα σε ένα μεγάλο χώρο, βρήκα ένα τόσο δα μπαράκι, τις «Ράγες» (Ευαγγελικής Σχολής 3-5, τηλ.: 210-2772042), στις οποίες ταξιδεύει κάθε Σάββατο μια παρεούλα από νέους, άγνωστους (ακόμα) αλλά ταλαντούχους μουσικούς, με τα απολύτως απαραίτητα: ένα συνθεσάιζερ (Γιώργος Ιτσας), κιθάρα-βιολί (Μάριος Παπούλιας, Αλέξανδρος Πισκιούλης) και δύο εξαιρετικές φωνές. Η Μαρούλα Κασκαβέλη όχι μόνο ερμήνευε (Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Σαββόπουλο, Κραουνάκη, Λοΐζο, Σπανό, Μικρούτσικο, Θηβαίο, Θαλασσινό κ.ά.) με δαντελωτή ευαισθησία και μεγάλη σκηνική άνεση, αλλά διέθετε και το χάρισμα μιας ωραίας, σίγουρης φωνής με προσωπικότητα και χροιά που δεν σου θυμίζει κάτι, κάποιον, κάπου. Ανάλογης ευαισθησίας ο Μάριος και σε ελληνικά και σε μερικά ξένα. Το μουσικό μας DNA επιβιώνει και καλοπερνά και στο κέντρο αλλά και στις γωνιές αυτής της πόλης. *
