Έντυπη Έκδοση

Ο ΠΑΟ ΤΙΜΑ ΑΠΟΨΕ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΜΟΥΡΟΥΖΗ ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ «Ε» ΑΝΑΠΟΛΕΙ...

Ο «πονηρός Γκρέκο» που άλλαξε τους κανονισμούς

«Πονηρέ Γκρέκο, εσύ θα με κάνεις να αλλάξω τους κανονισμούς». Οταν ο Κώστας Μουρούζης καλείται να επιλέξει τη μεγαλύτερη κατάκτηση της αστερόεσσας καριέρας του, δεν μιλάει για πρωταθλήματα, Κύπελλα ή προκρίσεις. Γυρίζει στο σωτήριον έτος 1971 και θυμάται ότι ένα δικό του προπονητικό τρικ καθιέρωσε την ισοπαλία στο μπάσκετ.

Ο Μουρούζης στη μέση της μεγάλης ομάδας του ΠΑΟ, στις αρχές της δεκαετίας του 1970 Ο Μουρούζης στη μέση της μεγάλης ομάδας του ΠΑΟ, στις αρχές της δεκαετίας του 1970 «Αχ πονηρέ Γκρέκο», του είπε ο ισχυρός ανήρ τής τότε FIBA, Ουαλός παράγων, εκείνη τη βραδιά στο Τελ Αβίβ. «Τους χάλασες τη γιορτή και με έβαλες σε σκέψεις».

Συνέβη στις 9 Δεκεμβρίου 1971, τη βραδιά των επίσημων εγκαινίων του «Γιαντ Ελιάου» (το ίδιο γήπεδο όπου αγωνίστηκε χθες ο Ολυμπιακός), μπροστά σε δεκάδες επίσημους προσκεκλημένους, μεταξύ των οποίων και ο διαβόητος μονόφθαλμος υπουργός Αμυνας, Μοσέ Νταγιάν.

Ο Παναθηναϊκός είχε κερδίσει το ματς της Αθήνας με διαφορά 8 πόντων («πήγα στο Ισραήλ για κατασκοπία και με κορόιδεψαν, με έστειλαν σε λάθος πόλη», θυμάται ο Μουρούζης, «ειδάλλως θα νικούσαμε πιο εύκολα»), αλλά οι περισσότεροι τον είχαν ξεγραμμένο.

"Μην είστε βιαστικοί και πεσιμιστές, είπα στους δημοσιογράφους, μπορούμε να περάσουμε".

«Χάσε τις βολές»

»Και πράγματι, ο επαναληπτικός ήταν αμφίρροπος. Δεκαπέντε δευτερόλεπτα πριν από το τέλος, χάναμε με 2 πόντους αλλά κερδίσαμε βολές. Ζήτησα λοιπόν τάιμ άουτ και διέταξα τον Κέφαλο να τις χάσει. Θα φας πρόστιμο 100 χιλιάρικα αν τις βάλεις και τις δύο, του είπα. Κι έπειτα θα καθίσετε ακίνητα στρατιωτάκια. Αν ο αγώνας πήγαινε στην παράταση, η Μακάμπι θα είχε πιθανότητες να ανατρέψει το -8 της Αθήνας. Με το δικό μου κόλπο, νίκησε με 1 πόντο αλλά προκριθήκαμε εμείς». Οι ισραηλινές σαμπάνιες έμειναν στο ψυγείο και ο πονηρός Γκρέκο Μουρούζης απέκτησε το παρατσούκλι «αλεπού των πάγκων». Από την επόμενη σεζόν, καθιερώθηκε η ισοπαλία στις διπλές αναμετρήσεις...

Την περίοδο 1971-72, περί ης ο λόγος, ο Παναθηναϊκός έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Σαν να λέμε, φάιναλ φορ. Αποκλείστηκε από την Ινις Βαρέζε, αλλά τοποθέτησε τη θεμέλιο λίθο για τα θαύματα της περιόδου 1994-2012. Στην πρώτη λαμπρή περίοδο της ιστορίας τους στο μπάσκετ, 1966 με 1974, οι «πράσινοι» κατέκτησαν 6 πρωταθλήματα Ελλάδας και έκαναν αισθητή την παρουσία τους στην Ευρώπη τουλάχιστον τρεις φορές. Ο Κώστας Μουρούζης ήταν ο στρατηγός αυτών των θριάμβων.

«Δεν περίμενα να με θυμηθεί κανείς σε αυτή την περίοδο της ζωής μου», ομολογεί ο 78χρονος προπονητής. «Οφείλω να ευχαριστήσω θερμά τη διοίκηση του Παναθηναϊκού και να ευχηθώ στον πρόεδρό του να συνεχίσει τις επιτυχίες του πατέρα και του θείου του. Η ισχύς εν τη ενώσει, δεν λένε; Η οικογένεια Γιαννακόπουλου έδωσε αυτό ακριβώς που είχε ανάγκη η ομάδα, χωρίς να λογαριάζει χρόνο ή χρήμα. Είναι πολύ ευγενικό παιδί ο Δημήτρης, θυμάμαι που τον βάζαμε μικρό στο γήπεδο και χάζευε τις προπονήσεις στον "Τάφο του Ινδού"...».

Ο Μουρούζης γνωρίζει κάθε γωνιά του παλιού γηπέδου. «Ηταν όλα δύσκολα, εκείνα τα χρόνια. Το μοναδικό μου εφόδιο ήταν η προετοιμασία πριν από κάθε αγώνα. Εβλεπα τους παίκτες να κατεβαίνουν τα σκαλιά και καταλάβαινα αμέσως ποιος έχει όρεξη και ποιος δεν έχει. Οσοι δεν είχαν κέφι έκαναν ακόμα πιο σκληρή προπόνηση από τους υπόλοιπους. Φρόντιζα να μαθαίνω τα πάντα για τη ζωή και την οικογενειακή τους κατάσταση, όχι μόνο των δικών μου, αλλά και των αντιπάλων...».

«Με πατριωτισμό»

Η αντιπαλότητα με τον Φαίδωνα Ματθαίου δεν είναι παρά μύθος. «Δύο άνθρωποι κρατούσαμε στα χέρια μας το ελληνικό μπάσκετ. Και όμως τα καταφέρναμε. Στεκόμασταν αξιοπρεπώς, λίγο πιο πίσω από τους Ιταλούς, τους Ισπανούς και 2-3 άλλες χώρες. Και αυτούς ακόμη τους δυσκολεύαμε. Ο πατριωτισμός ήταν το κίνητρό μας. Δεν παίζαμε για τα λεφτά, αλλά για την Ελλάδα. Ο Ελληνας, άλλωστε, το έχει στο αίμα του το μπάσκετ. Αυτά που έλεγα πριν από 30 χρόνια αποδείχθηκαν σωστά με τις πρόσφατες επιτυχίες. Τις βλέπω και συγκινούμαι».

Ο Μουρούζης θα τιμηθεί απόψε από τον επίσημο Παναθηναϊκό, μολονότι ουδέποτε φόρεσε την πράσινη φανέλα. Επαιξε μόνο στον Τρίτωνα και στην εθνική ομάδα και στην Τζίρα Μπολόνια, για πέντε χρόνια από το 1955. Στην Ιταλία, ο «Ντίνο» κατέκτησε 4 πρωταθλήματα, βγήκε πρώτος σκόρερ, αναδείχθηκε κορυφαίος ξένος παίκτης και κέρδισε με τον ιδρώτα του τα πρώτα του χρήματα: «Η μητέρα μου δεν με άφηνε να φύγω, αλλά ευτυχώς την έπεισε ο αδελφός μου.

Κάθε πρωί πήγαινα στο γήπεδο με δέκα μπάλες και έκανα παραπανίσια προπόνηση. Διετές συμβόλαιο δεν υπέγραψα ποτέ, ήθελα να κερδίζω την εμπιστοσύνη τους μέσα στο γήπεδο. Αγαπούσα αυτό που έκανα, γι' αυτό πρόκοψα. Οταν μάλιστα γνώρισα τη συγχωρεμένη τη γυναίκα μου, της είπα να μη με παρεξηγήσει, γιατί έχω και άλλον έναν έρωτα: την κίτρινη μπάλα του μπάσκετ».

Στη μνήμη της αγαπημένης του Δόμνας ο Κώστας Μουρούζης αφιερώνει την αποψινή βράβευση. «Μην ξεχάσεις να το γράψεις», παρακάλεσε. «Αυτή η τιμητική διάκριση της ανήκει. Για τη συμπαράσταση, την αγάπη και το μεγαλείο της ψυχής της...».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Αθλητισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μπάσκετ
Παναθηναϊκός