Έντυπη Έκδοση
Ελευθεροτυπία, Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009
Το άλλο Τείχος
«Είκοσι χρόνια πέρασαν από την πτώση του «τείχους του αίσχους»», που χώριζε το Ανατολικό Βερολίνο και το Δυτικό για δεκαετίες ...
Και επτά χρόνια μετά την ανέγερση του "τείχους της ντροπής" που χωρίζει την ιστορική Παλαιστίνη. Αν μπορούσε το Ισραήλ να γιορτάζει την επέτειο αυτή θα το έκανε αταλάντευτα, όπως κάνουν σήμερα οι Γερμανοί. Αυτό το "τείχος" που έχει ανεγερθεί με πρόσχημα την "ασφάλεια" έγινε ένα τείχος απομόνωσης του ξεριζωμένου λαού από τον "εκλεκτό λαό". Δεν χώρισε μόνο την μητέρα γη και την κατεχόμενη, αλλά τη γη από τα παιδιά της, χώρισε τα παιδιά της γης από τα χωράφια τους (...)
Ο Αραβας πολίτης δεν μπορεί παρά να απογοητεύεται όταν βλέπει τους Γερμανούς να γιορτάζουν την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. (...) Απογοητεύεται τώρα που βλέπει νέους Γερμανούς που σκαρφάλωναν τότε, το 1989, κρατώντας τα σκεπάρνια και ενθουσιασμένοι να γκρεμίζουν το τείχος. Το ίδιο πήγαν επαναλάβουν νεαροί Παλαιστίνιοι, σκαρφάλωσαν στο "τείχος της ντροπής" προσπάθωντας με τα σκεπάρνια να το γκρεμίσουν, αλλά μάταια· ο ισραηλινός στρατός τούς ανέμενε (...). Η σκηνή αυτή είχε μέσα της τον ενθουσιασμό των Γερμανών και την απογοήτευση των Παλαιστίνων. Αυτό το μικρό όνειρο γρήγορα διαλύθηκε κάτω από τα πυρά Ισραηλινών στρατιωτών.
