Έντυπη Έκδοση

«Εχω γνωρίσει πολλούς μεγαλομανείς ηθοποιούς»

Γιώργος Κωνσταντίνου. Χρήστος Στέργιογλου. Δύο σπουδαίοι ηθοποιοί, που όμως ποτέ δεν έτυχε να συναντηθούν. Την πρώτη σκηνική συνύπαρξή τους την εμπνεύστηκε ο Νίκος Μαστοράκης -που επίσης τους «ανακαλύπτει» πρώτη φορά. Δύσκολα θα μπορούσα να φανταστώ πιο συναρπαστικό συνδυασμό για τον «Αμπιγιέρ» του Ρόναλντ Χάργουντ, που ανεβαίνει με το εξαιρετικό τρίο στο θέατρο «Κάππα» στις 3 Δεκεμβρίου.

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου και ο Νίκος Μαστοράκης συναντιούνται για πρώτη φορά θεατρικά. Ο πρώτος αισθάνεται ότι «χωρίς τον Νίκο δεν θα μπορούσα να κάνω τον σερ». Ο δεύτερος ότι «ο Γιώργος ήταν ο πρώτος που μου ήρθε στο μυαλό για "τον Αμπιγιέρ"» Ο Γιώργος Κωνσταντίνου και ο Νίκος Μαστοράκης συναντιούνται για πρώτη φορά θεατρικά. Ο πρώτος αισθάνεται ότι «χωρίς τον Νίκο δεν θα μπορούσα να κάνω τον σερ». Ο δεύτερος ότι «ο Γιώργος ήταν ο πρώτος που μου ήρθε στο μυαλό για "τον Αμπιγιέρ"» Ο «Αμπιγιέρ», η «αντιπαράθεση του μεγέθους και της ασημαντότητας» σύμφωνα με τον Μαστοράκη, είναι μια de profundis εξομολόγηση του Χάργουντ για το θέατρο με φόντο τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο -υπήρξε και ο ίδιος για χρόνια αμπιγιέρ ενός σεξπιρικού ηθοποιού.

Βετεράνος σεξπιρικός ηθοποιός, περιβόητος και τυραννικός σερ, που πριν από τη 227η παράσταση του «Βασιλιά Λιρ» καταρρέει και αρνείται να βγει στη σκηνή είναι στην παράσταση του Μαστοράκη ο Γιώργος Κωνσταντίνου. Για 16 χρόνια αφοσιωμένος, δεινοπαθών, θηλυπρεπής αμπιγιέρ του είναι ο Χρήστος Στέργιογλου.

Οταν ο σκηνοθέτης συζητούσε με τους παραγωγούς του θεάτρου «Κάππα» Αλκη Κούρκουλο, Σάκη Μανάφη και Νόρα Χριστοδούλου για τον «Αμπιγιέρ», ακαριαία του ήρθε στο μυαλό για το ρόλο τού σερ ο Κωνσταντίνου. «Τον θεωρώ από τους μεγαλύτερους ρολίστες που έχουμε αυτή τη στιγμή. Τον φαντάζομαι ακόμη και για βασιλιά Λιρ», υποστηρίζει.

Στις πρόβες ανακάλυψε «έναν ηθοποιό τρομερά μοντέρνο και ασύλληπτα διαθέσιμο». Δεν είναι τυχαίο. «Κουβαλά όλο το background απ' το "Θέατρο Τέχνης". Είναι ηθοποιός από την πάστα του ηθοποιού, είτε παίξει κάτι σοβαρό είτε παίξει κάτι γελοίο. Με την ίδια σοβαρότητα και το ίδιο ήθος θα το αντιμετωπίσει».

«Ακόμα και τη μεγαλύτερη σαχλαμάρα να έκανα, γιατί αναγκαζόμουν κάποιες στιγμές να κάνω κι ελαφρά πράγματα, την αντιμετώπιζα σοβαρά», εξομολογείται και ο Κωνσταντίνου. Θεωρεί, πάντως, τον σερ του «Αμπιγιέρ» «το αποκορύφωμα μιας καριέρας».

Και παρ' ότι και το αλησμόνητο «Αρτ» της Γιασμίνα Ρεζά και οι «Αθλιοι» του Ουγκό ήταν πράγματα, όπως λέει, «έξω από εμένα», δεν είχε ενδοιασμό να πει αμέσως «ναι» και να συμπράξει. Αντίθετα, στον «Αμπιγιέρ» αρχικά «κλότσησε». «Είναι το πιο δύσκολο πράγμα που μου έτυχε. Αν δεν ήταν ο Νίκος να με καθοδηγήσει δεν ξέρω αν θα τα κατάφερνα», λέει ο Γιώργος Κωνσταντίνου.

Χωρίς να έχει σχέση με τον μεγαλομανή χαρακτήρα που υποδύεται, έχει ένα συντριπτικό πλεονέκτημα: «Εχω γνωρίσει ανάλογους μεγαλομανείς ηθοποιούς που θέλουν διαρκώς να ταπεινώνουν τους άλλους. Ξέρω δηλαδή το χαρακτήρα του ματαιόδοξου πρωταγωνιστή, που δεν δέχεται λέξη και πιστεύει ότι όλη η δόξα τού ανήκει». Στις πρόβες τού έρχονταν ακόμα και «εικόνες τους».

Ο Ρόναλντ Χάργουντ δεν αφήνει νύξεις για το ταλέντο τού σερ. «Εχει ταλέντο; Δεν ξέρω. Δεν μας απασχολεί, πάντως, στην παράσταση», ξεκαθαρίζει ο Κωνσταντίνου. «Στην επαρχία όπου έπαιζε -γιατί ποτέ δεν πήγε στο Λονδίνο- είχε σουξέ. Ισως να ήταν και καλός».

Για να τον προσεγγίσει προσπάθησε να εισχωρήσει «στη ζωή και στην ψυχή του». «Βλέπω πανοραμικά όλη τη ζωή του. Δεν μένω από το καμαρίνι και μέσα. Εχω φανταστεί πώς περνά την ημέρα του, πώς είναι στο σπίτι του γρουσούζης και θέλει να πνίξει τη γυναίκα του. Γιατί αυτά τα κουβαλάει και στο καμαρίνι».

Ο Νίκος Μαστοράκης θα τον έβλεπε και για βασιλιά Λιρ. Ο ίδιος πώς βλέπει την προοπτική του μυθικού ρόλου; «Από τις τραγωδίες του Σέξπιρ πιο... συζητήσιμο βλέπω τον "Ριχάρδο τον Γ'". Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να αποδώσω τις τραγικές στιγμές των σεξπιρικών ηρώων με τρόπο καθημερινό, σημερινό. Δεν θα μπορούσα να χαρώ...».

Οπως δεν χάρηκε ποτέ και τον Αριστοφάνη, στον οποίο πρωταγωνίστησε από πολύ νωρίς, στις μυθικές παραστάσεις του Καρόλου Κουν. Γι' αυτό το λόγο απέρριψε αρκετές προτάσεις, ανάμεσά τους και του Σπύρου Ευαγγελάτου. «Ημουνα πολύ περιορισμένος μέσα στην αριστοφανική φόρμα. Πιστεύω το ίδιο θα αισθανόμουν στον Σέξπιρ. Ενώ στον "Αμπιγιέρ" έχω τεράστια ελευθερία».

Τι θα θέλατε να παίξετε στο εξής, εκτός από τον «Ριχάρδο τον Γ'»;

«Οτιδήποτε σύγχρονο. Ας πούμε τον "Μπόργκμαν" ή τους "Βρικόλακες". Τα θεωρώ σύγχρονα έργα».

Αισθάνεστε μια αγωνία για το επόμενο βήμα σας μετά τον «Αμπιγιέρ»;

«Πάντα αισθάνομαι ευθύνη. Αλλά, ναι, τώρα με προβληματίζει το "μετά". Εχω μια ζωή 50 χρόνων στο θέατρο. Δεν πιστεύω, όπως ο σερ, ότι πρέπει να φτάσω στην κορφή. Προκειμένου όμως να κάνω κάτι ευτελές προτιμώ να κάνω ένα μονόλογο Δευτερότριτα».

Αισθάνεστε χορτασμένος από την πενηντάχρονη πορεία σας;

«Ούτε ευτυχισμένος ούτε χορτασμένος ούτε τίποτα. Είμαι ένας άνθρωπος, όμως, που ούτε παρατείται ούτε απογοητεύεται. Και πάντα περιμένει κάτι καλύτερο αύριο».

**Ο «Αμπιγιέρ» ανεβαίνει σε μετάφραση Εύας Γεωργουσοπούλου. Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη. Κοστούμια: Παύλος Θανόπουλος. Μουσική επιμέλεια: Νίκος Μαστοράκης. Παίζουν ακόμα οι: Υβόννη Μαλτέζου, Γιώτα Φέστα, Φώτης Θωμαΐδης, Δημήτρης Λιόλιος και Ερατώ Πίσση.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο