Έντυπη Έκδοση

Εξωτερική πολιτική και επίδοξοι ηγέτες

Σε περσινή συνέντευξή του στην ΕΡΤ (15/3/2008) ο κ. Σαμαράς είπε: «Εγώ το πιστεύω, δεν ξέρω τον ακριβή χρόνο, αλλά είναι σίγουρο σε λίγο δεν θα υπάρχει ως ενιαία ενότητα τα Σκόπια».

Δεν θα επιβιώσουν τα Σκόπια, υποστηρίζει ο κ. Σαμαράς, λόγω της εθνικής τους σύστασης και των συγκρούσεων Αλβανών και του πληθυσμού που παραμένει φιλικά διακείμενο προς τη Βουλγαρία, όπως περιγράφει τους κατοίκους της χώρας. Με άλλα λόγια, ισχυρίζεται ότι εθνικά ανομοιογενή κράτη, όπως η γειτονική χώρα, δεν μπορούν να επιβιώσουν ως ανεξάρτητες οντότητες. Τα επιχειρήματα του κ. Σαμαρά θυμίζουν ιδεολογίες επικίνδυνες του παρελθόντος για αμιγή έθνη-κράτη, αλλά προπάντων περιέχουν άμεσους κινδύνους για τη διαχρονική ελληνική επιχειρηματολογία σε Βαλκάνια και Κύπρο.

Αν αυτό το επιχείρημα είναι η προμετωπίδα του κ. Σαμαρά στην εξωτερική πολιτική, εύλογα αναρωτιέται κανείς, πώς θα μπορέσει να πείσει η ελληνική διπλωματία ότι ο εθνικός διαχωρισμός στην Κύπρο μπορεί να ξεπεραστεί; Πώς θα μπορέσουμε να πείσουμε τους ξένους συμμάχους και φίλους μας -τους οποίους ναι, έχουμε ανάγκη- αλλά προπάντων τους ίδιους τους εαυτούς μας, ότι η Κύπρος μπορεί να επανενωθεί μετά από 35 χρόνια;

Στην περίπτωση που ο κ. Σαμαράς εκλεγεί ηγέτης της Ν.Δ., η αξιωματική αντιπολίτευση, μια παράταξη με κύρος στην Ευρώπη, θα έχει ως επίσημη πλέον θέση στη διεθνή κοινότητα ότι μόνο εθνικά ομοιογενή κράτη μπορούν να υπάρχουν, αποκλείοντας τη δυνατότητα ύπαρξης πολυ-εθνοτικών κρατών/ομοσπονδιών. «Δεν αλλάζει τίποτα αν γίνει η Αλβανία από τέσσερα, έξι εκατομμύρια», λέει ο κ. Σαμαράς.

Πασκίζει ταυτόχρονα να εμφανιστεί ως εκσυγχρονιστής. Στην Ευρώπη όμως τέτοιες θέσεις δημιουργούν μόνο ειρωνικά σχόλια, αμηχανία και χωρίς λόγο εχθρούς από επίσης ανομοιογενή κράτη - και αυτά είναι πολλά. Οι εθνικές διαφορές σήμερα επιλύονται με μεθόδους όπως η τοπική αυτοδιοίκηση (local government), με ομοσπονδιακά συστήματα (federal systems) και με την εθνοτική συναινετική δημοκρατία (consociationalism). Σύμφωνα με το έγκυρο κέντρο Forum of Federations, ο μισός πληθυσμός του πλανήτη κατοικεί σε ομοσπονδίες, όπως και η επιδιωκόμενη λύση στην Κύπρο. Η θέση Σαμαρά όχι μόνο είναι λανθασμένη, αλλά περνάει και λάθος μηνύματα εντός και εκτός Ελλάδας.

Με όλα τα εθνικά θέματα σε τροχιά διαπραγμάτευσης και σε μια περίοδο μείζονος οικονομικής κρίσης, η Ελλάδα χρειάζεται προσβάσεις και αποτελεσματικότητα σε διεθνή κέντρα αποφάσεων. Προσόντα που διαθέτει με εγκυρότητα η Ντόρα Μπακογιάννη, αλλά που δυστυχώς στερείται ο κ. Σαμαράς. Τι μπορεί να προσφέρει η εξωτερική πολιτική του κ. Σαμαρά στην Ελλάδα και στις επικείμενες εξελίξεις στο Κυπριακό; Ποιος μπορεί καλύτερα να πείσει τη διεθνή κοινότητα για κατάργηση των επικίνδυνων μονομερών τουρκικών εγγυήσεων στην Κύπρο, ένα θέμα στο οποίο η πρώην ΥΠΕΞ αθόρυβα αλλά μεθοδικά έκανε την κατάλληλη προεργασία, ώστε σήμερα η Μεγάλη Βρετανία με κυπριακή συγκατάθεση να αναλαμβάνει σοβαρές πρωτοβουλίες στο θέμα αυτό;

Ακόμη πιο σημαντικές είναι οι σχέσεις εμπιστοσύνης και ο αλληλοσεβασμός εντός Ελλάδας. Αφήνοντας τους ξένους κατά μέρος, για τους οποίους ο πολιτικός λόγος Σαμαρά θα αποτελεί καθημερινή πηγή προπαγάνδας, ο τελευταίος δεν θα μπορέσει να κτίσει σχέσεις εμπιστοσύνης με μεγάλες ομάδες του ελληνικού λαού λόγω παρελθόντος και κυρίως λόγω ιδιοσυγκρασίας.

Οι εσωκομματικές εκλογές στη Νέα Δημοκρατία είναι ίσως πιο σημαντικές ακόμη και από τις εθνικές εκλογές του Οκτωβρίου. Σπάνια ο ελληνικός λαός και ο Νεοδημοκράτης δεν είχαν τόσο ξεκάθαρα διλήμματα. Ο ψηφοφόρος έχει κάθε λόγο να ελπίζει για μια δημιουργική παρουσία στα εθνικά και διεθνή βήματα, σε μια εποχή όπου η κεντροδεξιά βρίσκεται στο τιμόνι τις Ε.Ε., κυβερνώντας την πλειοψηφία των εταίρων μας σε δεκαεννέα χώρες της Ευρώπης. Στις επιλογές είναι από τη μια η ισχυρή πρόσβαση στην καρδιά της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης με γενναία βήματα μπροστά και από την άλλη η επιστροφή στις επικίνδυνες αυτοαναιρέσεις του παρελθόντος.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Προεκτάσεις