Έντυπη Έκδοση

Μετωπική με το παρελθόν

Ενα οικογενειακό δράμα συντελείται στη Νέα Σκηνή του Απλού Θεάτρου. Για τα μέλη μιας φαινομενικά αναμάρτητης οικογένειας ήρθε η δύσκολη ώρα. Να αναμοχλεύσουν το παρελθόν και να συγκρουστούν μ' όλα εκείνα που επί χρόνια έκρυβαν κάτω απ' το χαλί. Το έργο του Φίλιπ Ρίντλεϊ «Φύλλα από γυαλί» παίζεται σε μετάφραση Ευ. Τυρόγλου και σκηνοθεσία Βίκυς Γεωργιάδου.

Γραμμένο το 2007, το έργο αφηγείται την ιστορία μιας εργατικής οικογένειας κάπου στο ανατολικό Λονδίνο. Η μητέρα (Θέμις Μπαζάκα), τα δυο της παιδιά και η νύφη (Μαρία Παρασύρη) ζουν ήσυχα, αξιοπρεπώς, μια ζωή σκεπασμένη από μυστικά και ψέματα. Το τακτοποιημένο παρόν όμως έχει μονταριστεί πάνω σ' ένα οδυνηρό παρελθόν που κάποια στιγμή θα αποκαλυφθεί, φέρνοντάς τους μπροστά στην ευθύνη των πράξεών τους.

Ο ένας γιος, δραστήριος, πετυχημένος επαγγελματίας (Θανάσης Δόβρης), φροντίζει τον μικρότερο, ένα παιδί προβληματικό, με ταλέντο στη ζωγραφική (Γιώργης Τσαμπουράκης). Αναθέτοντάς του μια δουλειά -στην εταιρεία καθαρισμού γκράφιτι που διευθύνει- ο μικρός θα ξαναδεί το χρώμα και θα αφυπνιστεί.. Αρχίζει να ζωγραφίζει, να στέκεται στα πόδια του και ν' αναμετριέται με τις μνήμες του παρασύροντας και τους άλλους. Ολοι θα προσπαθήσουν να συναρμολογήσουν την αληθινή ιστορία της οικογένειας, όμως ο καθένας θα υπερασπίζεται την επιλεκτική εικόνα που έχει διαμορφώσει μέσα στο πέρασμα των χρόνων για τα συμβάντα.

Το άχρονο σκηνικό (Κωνσταντίνου Ζαμάνη) συνθέτουν ένας λαβύρινθος γεωμετρικών σχημάτων στο πάτωμα κι ένα πλήθος αραχνιασμένων και σκονισμένων μικροαντικειμένων που στοιβάζονται το ένα δίπλα στο άλλο παραπέμποντας στο παρελθόν.

Το «Φύλλα από γυαλί», χτισμένο με μαστοριά, δραματουργικές αναφορές στον Ιψεν αλλά και στον Πίντερ, εξερευνά τις συνέπειες από την άρνηση της ευθύνης και της ειλικρίνειας.

Ο Φίλιπ Ρίντλεϊ αργά και μεθοδικά αναλύει τη σχέση μνήμης και αλήθειας. Πώς ο φόβος, η ενοχή, η παθητικότητα μπορεί να παραποιήσει έως να εξουδετερώσει την αλήθεια οδηγώντας σε συσσωρευμένη καταπίεση, ζήλια, άσκηση εξουσίας. Ο συγγραφέας μάλιστα συσχετίζει τα ψεύδη στο οδυνηρό παρελθόν αυτής της οικογένειας με τις αντίστοιχες πρακτικές στο πλαίσιο των σύγχρονων πολέμων και του κλίματος τρομοκρατίας.

Η Θέμις Μπαζάκα ύστερα από δύο χρόνια παραμονής της στο Εθνικό Θέατρο επιστρέφει σε μικρότερο χώρο, σε διαφορετική θεατρική ατμόσφαιρα μ' ένα ρόλο που δεν έχει ξαναπαίξει.

Συμβαίνει γύρω μας

«Εχω αγωνιστεί να μη χαρακτηριστώ από μια τυποποιημένη καριέρα κι έχω διεκδικήσει με επιμονή ρόλους ετερόκλητους μεταξύ τους. Είναι η πρώτη φορά που παίζω τη μάνα και μάλιστα μια τέτοια μάνα... Μια γυναίκα χωρίς ίχνος κοκεταρίας, που στέκει ανάμεσα στα παιδιά της αρνούμενη να δει το πρόβλημα στο μικρότερο και γέρνοντας ευνοϊκά προς το μεγαλύτερο, αυτόν που εξωτερικά φαίνεται γερός. Τον στηρίζει, όπως εκείνος την κάλυψε πριν από χρόνια σ' ένα τρομερό γεγονός.

Κι όμως, αυτή η άδικη μάνα έχει μια επίφαση χαράς, γλυκύτητας, καλοσύνης. Υπερασπίζεται την αλήθεια που υπαγορεύει η επιλεκτική μνήμη της. Ο θεατής μπορεί ν' αναρωτηθεί: μα αυτή η μητέρα δεν βλέπει; Κι όμως, συμβαίνει γύρω μας σε μικρή και σε μεγάλη κλίμακα».

»Αυτή η παράσταση λειτούργησε και λίγο ψυχαναλυτικά πάνω μου, μιας και πριν από έξι μήνες έχασα τη μητέρα μου. Ενα δεύτερο στοιχείο που συνέβαλε σ' αυτό ήταν και η παρουσία της κόρης μου στις πρόβες, ως βοηθού της σκηνοθέτριας. Συχνά αναρωτήθηκα με τη σειρά μου για τη σχέση με τη μητέρα μου, τη σχέση με την κόρη μου».

Η Μπαζάκα πιστεύει ότι η δραματουργία των νέων άγγλων διανοούμενων απαιτεί προσηλωμένους θεατές.

«Συχνά με ρωτούν: "Γιατί δεν παίζετε κωμωδία;". Οσο κι αν τους διαβεβαιώνω ότι το δραματικό δεν σημαίνει κατάθλιψη, αντίθετα μπορεί να τους κάνει καλά, να δουν ένα φως στο όποιο αδιέξοδό τους, δεν πείθονται. Η σύγχρονη ζωή μάς έχει καθηλώσει στην ευκολία. Αλλά για να σου συμβεί το θαύμα, πρέπει να είσαι ανοιχτός». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο