Έντυπη Έκδοση

Του κόσμου τα τραγούδια

«Ο γύρος του κόσμου με τρεις φωνές». Και τι φωνές: Μαρία Φαραντούρη, Ελλη Πασπαλά, Σαβίνα Γιαννάτου. Πριν από δέκα χρονια ξεκίνησαν μαζί ένα ταξίδι με άξονα τις σύγχρονες μουσικές τού κόσμου. Στις 7 και 8 Δεκεμβρίου θα συναντηθούν και πάλι στο «Παλλάς» σε νέες διαδρομές.

Και με πολύ καλή διάθεση, όπως φάνηκε στην κουβέντα μας με τη Μαρία Φαραντούρη, που για να μας βάλει στο κλίμα άρχισε να σιγοτραγουδά την μπαλάντα μιας νεαρής Βραζιλιάνας, που ξαφνικά θα ενωθεί, σαν να ήταν αυτονόητο, με το «Χάρτινο το φεγγαράκι».

«Κάτι τέτοια θ' ακούσετε», λέει η ίδια χαμογελώντας. «Μουσικές που γεφυρώνουν διαφορετικές χώρες και παραδόσεις». Κάτι ξέρει. Από 16 χρόνων ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο. Πρόσφατα τραγούδησε στο Βερολίνο «Canto General». Δική της ιδέα ήταν η κοινή αυτή συναυλία. Και τότε και τώρα. «Είναι σαν να συναντάς μετά από πολλά χρόνια δυο αγαπημένα σου πρόσωπα.

Χαιρόμαστε η μια την φωνή της άλλης. Μη φανταστείτε πως φτιάξαμε ένα εγκεφαλικό ή ακαδημαϊκό πρόγραμμα. Εχει ζωντάνια: θα ακούσετε τραγούδια από Βραζιλία, Αφρική, Βαλκάνια, Καππαδοκία, Ευρώπη. Αλλά και μπλουζ, σπιρίτσουαλ».

Σόλο και πολυφωνίες

Η ίδια επιμελήθηκε τις τριφωνίες του προγράμματος: «Καθεμιά μας τραγουδά 7-8 σόλο, αλλά θα υπάρχει και ένα πολυφωνικό "μπέρδεμα", όπου θα μας ακούτε και τις τρεις μαζί σε τραγούδια πολύ διαφορετικών προελεύσεων. Αυτή τη φορά δώσαμε στο πρόγραμμα έναν περισσότερο οικουμενικό, world χαρακτήρα. Κάποια τραγούδια, για παράδειγμα, με τη βοήθεια του ενορχηστρωτή μας, του Τάκη Φαραζή, τα κάναμε πιο τζαζ, πιο μοντέρνα».

Φαίνεται όμως πως θα μας αιφνιδιάσουν και με μουσικές στις οποίες δεν τις έχουμε συνηθίσει: «Θα με ακούσετε να λέω μπλουζ, τραγούδια από ταινίες του Αλμοδόβαρ, από τη "Φρίντα". Αλλά και ρεμπέτικα...».

Πόσο εύκολο είναι να δέσουν αρμονικά τόσο διαφορετικά μουσικά ακούσματα απ' όλον τον κόσμο; «Θα εκπλαγείτε! Με τον μεγάλο σαξοφωνίστα Τσαρλς Λόιντ έχουμε παίξει μακεδονίτικα και θρακιώτικα κομμάτια στο τζαζ φεστιβάλ της Χαϊδελβέργης. Και με τον Τζον Γουίλιαμς έχουμε πει τα τραγούδια του Λόρκα του Μίκη».

Η «μεσαία» φωνή της παρέας, η Ελλη Πασπαλά, συχνά, όπως λέει, «μπαίνει στα χωράφια» και της υψίφωνης Γιαννάτου και της μπάσας Φαραντούρη. Χαίρεται κι εκείνη τη συνάντηση: «Είναι ωραίο να βλέπεις πως, ενώ έχεις προχωρήσει, έχεις εξίσου σημαντικούς λόγους να βρεθείς και πάλι με ανθρώπους που εκτιμάς».

Θα ακούσουμε τραγούδια «από άπειρες χώρες», λέει με κέφι. «Η επιλογή έγινε με γνώμονα το κατά πόσο μπορούν οι τρεις φωνές να γίνουν ένα "σώμα". Να υπάρχει συνοχή, αλλά ταυτόχρονα να είναι ένα απρόβλεπτο ταξίδι. Προσωπικά θα πω τραγούδια που έχω πάρα πολύ καιρο να τραγουδήσω και μ' άρεσε που τα θυμήθηκα. Και άλλα στα οποία δεν έχω ξαναδοκιμαστεί. Για πρώτη φορά ας πούμε τραγουδώ Εντίθ Πιάφ: το "La foule"».

Η Ελλη Πασπαλά δηλώνει «αντίθετη στον μουσικό πουριτανισμό που δεν επιτρέπει να τραγουδάς ένα ξένο τραγούδι μαζί με ένα τραγούδι από τη χώρα σου. Αντίθετη σε αυτούς που θέλουν τα πράγματα πιο αποστειρωμένα. Από την άλλη βέβαια χρειάζεται και προσοχή. Το τολμηρό καμιά φορά είναι και κακόγουστο».

Κάποια τραγούδια, λέει, αγγίζουν πανανθρώπινα συναισθήματα: «Μιλούν για ανθρώπους που ερωτεύονται, φοβούνται, χαίρονται, ζηλεύουν, μοχθούν. Και να μην καταλαβαίνεις τα λόγια, τα νιώθεις».

Οταν είχε πάει στην Ιαπωνία εξεπλάγη: «Τραγούδησα κάποια ελληνικά τραγούδια και είδα τους Ιάπωνες να ταυτίζονται απίστευτα. Οταν αργότερα τραγούδησα ένα δικό τους, συνειδητοποίησα πως υπήρχε κάτι κοινό στη μουσική μας».

Και κοινές κλίμακες

«Κάποτε που ήμουν στην Ταϊβάν», θυμάται και η Σαβίνα Γιαννάτου, «είχα αγοράσει κάτι δίσκους με παραδοσιακά τραγούδια από χωριά. Ε, λοιπόν υπάρχει μια κοινή κλίμακα στα κινέζικα και τα ελληνικά».

Αναζητώντας ιδιαίτερα τραγούδια για τη συναυλία τους, εντόπισε ένα κομμάτι γραμμένο στη γλώσσα των Ζουλού. «Κι όμως, τελικά δεν θα το πούμε. Και ξέρετε γιατί; Διότι θυμίζει γερμανικό και δεν προσθέτει κάτι το τόσο διαφορετικό στο πρόγραμμά μας».

Η ίδια επέλεξε τραγούδια που έχει ήδη συμπεριλάβει σε δίσκους της -κυρίως με τους Primavera en Salonico.

«Δεν ένιωσα την ανάγκη να πω κάτι εντελώς διαφορετικό. Πάντως και να ήθελα να τραγουδήσω ένα πολύ ροκ ή πανκ κομμάτι δεν νομίζω πως θα ταίριαζε εδώ. Οπως δεν θα ταίριαζαν και κάποια πιο εσωστρεφή κομμάτια λ.χ. Καρυωτάκης. Προσπαθούμε να περάσουμε ομαλά μέσα από διαφορετικές εποχές και παραδόσεις».

«Ζούμε σε μια πολυπολιτισμική εποχή», καταλήγει η Μαρία Φαραντούρη. «Αντίθετα με παλιότερες εποχές, όπου τους μουσικούς παρέσυρε ένα κίνημα, δημιουργούμε μονοι μας. Ας μην αφήσουμε μόνο στους ατζέντηδες ή τους παραγωγούς την τύχη της μουσικής».*

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική