Έντυπη Έκδοση

Ο νόμος του ενστίκτου

Σ' ένα συνεργείο αυτοκινήτων, στην οδό Βουτάδων 36 στον Κεραμεικό, κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο, εκτυλίσσεται ένα έργο παράξενο και ακατάλληλο για ανηλίκους. Το «Venus Flytrap» («Μυγοπαγίδα της Αφροδίτης») σκηνοθετεί ο Βασίλης Κανελλόπουλος, με σκηνικά-κοστούμια του Οδυσσέα Καψάλη και μουσική Ροντρίγκο Μέλο.

Εμπνευσμένο από το «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» του Τενεσί Ουίλιαμς, το έργο προσπαθεί να διερευνήσει τις ποικίλες πιθανότητες μιας πραγματικότητας που συμπιέζεται σ' ένα μονοχρωματικό λόγο.

Οι ήρωες από το έργο του αμερικανού συγγραφέα είναι ελαφρώς μετατοπισμένοι. Ο νεκρός, από την αρχή κιόλας του «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» Σεμπάστιαν, στο «Venus Flytrap» είναι ζωντανός και η εξαδέλφη Κάθριν βρίσκεται σε ψυχιατρική κλινική. Το υλικό της παράστασης του Βασίλη Κανελλόπουλου συντίθεται από τις αποκαλύψεις των μύχιων εξομολογήσεων που αγγίζουν τη φρίκη και το έγκλημα.

Στον κόσμο του έργου -το κείμενο συνυπογράφουν η Τζίνα Αποστολοπούλου και ο σκηνοθέτης- όλα ελέγχονται από τους νόμους του ενστίκτου και του ισχυρού. Κάθε βράδυ, ο Σεμπάστιαν κάνει το δικό του σάλτο μορτάλε μέχρι να νιώσει τον θάνατο να τον τυλίγει. Προσπαθεί με κάθε τρόπο ν' αυτοκτονήσει αλλά μάταια. Είναι ανίκανος ακόμα και γι' αυτό. Είναι σαν να έχει χάσει ακόμα κι αυτό το δικαίωμα αυτοκαταστροφής του μέσα σ' έναν κόσμο που το κυρίαρχο μοντέλο είναι ο ζωντανός θάνατος.

Η θεατρική ομάδα «Σχεδία» συνεχίζει να δουλεύει στη λογική ενοποίησης του δημόσιου χώρου μ' αυτόν του θεάτρου. Η παράσταση -η είσοδος είναι ελεύθερη- παρουσιάζεται σ' ένα παλιό γκαράζ επισκευής αυτοκινήτων και ξεκινάει από το δρόμο. Οι ηθοποιοί (Μαρίνα Νατιώτη, Κώστας Γεραντώνης, Τζίνα Αποστολοπούλου, Χαΐκ Καζαρτζιάν, Ολγα Τσίρκα) βγαίνουν στο δρόμο ντυμένοι με μαγιό και τυλιγμένοι με σελοφάν, κινούμενοι όπως σε επίδειξη μόδας.

Ενα σχόλιο για την κονσερβαρισμένη ζωή μας, για τον άνθρωπο στη συντήρηση, όπως τα τρόφιμα στο ψυγείο. Κι όταν μπαίνουν στο θέατρο-συνεργείο, φορούν τα επίσης πειραγμένα κοστούμια της παράστασης του γιατρού, της νοσοκόμας, της μητέρας. Χαρακτηριστική η εμφάνιση του Σεμπάστιαν: με πλαστικά ρούχα μικρού ναύτη -δεν έχει μεγαλώσει- και μάσκα με φερμουάρ στο στόμα. Πάντως, αυτό που κάνει την παράσταση ακατάλληλη για ανηλίκους είναι μόνο ο... λόγος. Περιγράφονται πράξεις ασυνήθιστες, τολμηρές, βίαιες. Η ανοιχτή πόρτα της αίθουσας καλεί όποιον θέλει να μπει ή να βγει αν δεν του αρέσει η παράσταση. Κι όποιος κρυώνει, σερβίρεται από την παραγωγή κουβέρτα και κονιάκ... Επίσης οι θεατές μπορούν να ψηφίσουν με ποιον τρόπο, επιτέλους, θα πεθάνει ο Σεμπάστιαν...

«Η βάση μας είναι ένα συνεχές παιχνίδι ορίων που ερωτοτροπεί με το απάνθρωπο», λέει ο Β. Κανελλόπουλος.

«Στο κείμενο της παράστασης χρησιμοποιούμε ένα λόγο εσχατολογικό και κωδικοποιημένο που προκαλεί στο πρώτο επίπεδο, αλλά αποκαλύπτει πέρα από το προφανές. Ελπίζουμε στο ενδιαφέρον όσων αντιλαμβάνονται το θεατρικό δρώμενο έξω όπου οι ηθοποιοί εκθέτουν τα σώματά τους, με σκοπό να τους οδηγήσουμε μέσα στον χώρο της παράστασης. Η πόρτα είναι ανοιχτή και η παράσταση είναι εκτεθειμένη σε όσους περνούν από μπροστά της».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο