Έντυπη Έκδοση

Της Μαρίκας

Την περασμένη βδομάδα, κυρίες και κύριοι, έκανα μια σοβαρή τροχαία παράβαση, αν και, γενικά, είμαι πολύ προσεκτική οδηγίνα... για σκύλα: Πέρασα με κόκκινο, και μάλιστα 100% συνειδητά.

Πριν σας πω το πώς έγινε αυτό και ποιες συνέπειες είχε, θα σας διηγηθώ ένα σχετικό περιστατικό, που συνέβη προ ετών στην Αγγλία:

* Τότε, μια νεαρή Αγγλίδα οδηγός ετοιμαζόταν να βγει από μια κάθετο σ' έναν μεγάλο δρόμο, διπλής κατεύθυνσης και ταχείας κυκλοφορίας. Είχε σταματήσει στο φανάρι, πολύ νωρίς το πρωί, και περίμενε το «πράσινο». Καθώς το φανάρι καθυστερούσε και η κίνηση στον δρόμο ήταν μηδαμινή, η νεαρή οδηγός αποφάσισε, με δική της ευθύνη, να βγει στη λεωφόρο με «κόκκινο». Για κακή της τύχη, την είδαν οι άνδρες ενός περιπολικού, που ήταν σταματημένο κάπου εκεί. Αμέσως ξεκίνησαν και, λίγο πιο κάτω, τη σταμάτησαν για έλεγχο. Και φυσικά της έκοψαν κλήση.

Η νεαρή κυρία προτίμησε να πάει στο δικαστήριο αντί να πληρώσει την κλήση. Και εκεί αθωώθηκε. Οι δικαστές, αφού έκριναν ότι σωστά μεν οι αστυνομικοί την έλεγξαν, δέχτηκαν ωστόσο ότι ένας ενήλικος και νηφάλιος άνθρωπος έχει ισχυρότερη λογική απ' ό,τι ένα αυτόματο σύστημα σηματοδότησης. Και άρα, αφού η οδηγός είδε ότι ούτε από δεξιά ούτε από αριστερά ερχόταν άλλο αυτοκίνητο, τουλάχιστον από απόσταση 1.000 μέτρων, καλά έκανε και βγήκε στη λεωφόρο με «κόκκινο».

Και τώρα στα δικά μου: Γύρω στις 8 π.μ. πήρα το Ι.Χ. του δικού μου για να πάω απ' τον Μαραθώνα στη Ν. Μάκρη (προκειμένου να βρω κάνα καλό ψαράκι). Σταμάτησα σ' ένα φανάρι («κόκκινο») που βγάζει στη λεωφόρο Σχινιά -διπλής κατεύθυνσης, ταχείας κυκλοφορίας- ακριβώς στη θέση «Μπούσουλας». Οπως ήμουν σταματημένη στο φανάρι, δεν πρόσεξα ότι ήρθε και σταμάτησε ακριβώς πίσω μου ένα περιπολικό· το «πίσω τζάμι» ήταν τελείως θαμπό απ' την υγρασία του πρωινού. Απ' τα μπροστινά τζάμια, όμως, μπόρεσα πολύ καλά να δω ότι η λεωφόρος ήταν τελείως άδεια από αυτοκίνητα: Σε απόσταση 1.000-1.500 μέτρων δεν υπήρχε τίποτα. Ε, και ξεκίνησα, παραβιάζοντας το «κόκκινο» φανάρι.

Περίπου 500 μέτρα μετά κι ενώ οδηγούσα δεξιά, με τη ζώνη ασφαλείας και με χαμηλή ταχύτητα -δηλαδή άψογα- είδα πίσω μου (απ' το πίσω τζάμι, που πια είχε ξεθαμπώσει) ένα περιπολικό να μου κάνει σήμα να σταματήσω. Πράγματι σταμάτησα:

- Περάσατε με κόκκινο! μου είπε, ευγενέστατα, ο αστυνομικός.

- Ναι, έχετε δίκιο, αλλά έλεγξα καλά πρώτα, είπα.

- Καλά, δεν μας είδατε; Ημασταν ακριβώς πίσω σας!

- Οχι, δεν σας είδα, διότι ήταν θαμπό ακόμα το πίσω τζάμι μου...

Τους έδωσα τα «χαρτιά» μου, τα έλεγξαν, τραβήχτηκαν λίγο πιο κάτω, συζήτησαν δυο-τρία λεπτά, μου επέστρεψαν τα «χαρτιά» και μου είπαν:

- Δεν θα σας δώσουμε κλήση, διότι πράγματι δεν είδαμε αυτοκίνητα να περνάνε δεξιά-αριστερά πριν βγείτε στην άδεια λεωφόρο. Αλλά προσέξτε, να μην το κάνετε αυτό. Η παραβίαση του «ερυθρού» είναι πολύ μεγάλη παράβαση. Εντάξει; Καλημέρα σας...

Ουφ! Τους ευχαρίστησα κι έφυγα. Ανακουφισμένη, διότι γλίτωσα μια περιπέτεια και μερικές εκατοντάδες ευρώ. Και εντυπωσιασμένη, διότι δύο νεαροί και σοβαροί αστυνομικοί, μέσα σε λίγα λεπτά, κατέληξαν ακριβώς στην ίδια απόφαση που είχε πάρει και ο Αγγλος δικαστής σε ανάλογη περίπτωση πριν από μερικά χρόνια.

* Η κυρία Μαρίκα είναι σκύλα, ημίαιμη, πανέμορφη -μεταξύ μας, ένα μαύρο, μαλλιαρό, αεικίνητο πράγμα- και πολύ προσεκτική οδηγός. Η αλήθεια είναι ότι συχνά, στις τεράστιες ευθείες του (μπαζωμένου) έλους του Μαραθώνα, όπου η ορατότητα φτάνει και τα 1.000 μέτρα, παραβιάζει τα φανάρια. Ειδικά πρωί πρωί, που η κυκλοφορία είναι ανύπαρκτη. Αλλωστε, το ίδιο κάνουν κι όλοι οι Μαραθωνίτες απ' το 2004, οπότε, λόγω Κωπηλατοδρομίου, φτιάχτηκαν αυτοί οι ωραίοι δρόμοι.

* Αυτός ο ζόρικος τύπος (μαζί με άλλα 4 αδελφάκια, όλα τους δύο μηνών, καφέ και γλυκύτατα) ψάχνει επειγόντως για σπίτι και καλούς ανθρώπους. Φυσικά, υπόσχεται ότι θα 'ναι υπάκουος, δεν θα λερώνει μέσα, δεν θα τρώει παντόφλες και τραπεζάκια και άλλα τέτοια. Εμείς τον πιστεύουμε. Τηλ.: 6942-535926 (νομός Αττικής).

Διάλογος για τους σκύλους της Αθήνας

«Αδικες οι κατηγορίες»

Την περασμένη Δευτέρα φιλοξενήσαμε ένα κείμενο γραμμένο απ' τους σκύλους της Αθήνας, το οποίο προσυπέγραφαν και 76 Αθηναίοι πολίτες.

Στο κείμενο εκείνο, με αφορμή την εξαφάνιση κάποιων σκύλων, θαμώνων της Ακαδημίας, της οδού (και όχι... πλατείας) Κοραή κτλ καταλογίζονταν ευθύνες στην αρμόδια υπηρεσία του Δήμου Αθηναίων. Προχθές πήραμε μια νέα επιστολή, από μια φίλη της σελίδας μας (την κυρία Αγγελική Παναγιωτοπούλου), όπου τα πράγματα παρουσιάζονται εντελώς διαφορετικά. Δεδομένου ότι, ως σελίδα -αλλά και ως εφημερίδα- πιστεύουμε στον διάλογο, πολύ περισσότερο στον καλόπιστο, δημοσιεύουμε την επιστολή της φίλης μας, φυσικά αυτούσια. Οι αναγνώστες ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους:

«Μήπως είμαστε λιγάκι υπερβολικοί; Οποτε έχω απευθυνθεί στο συγκεκριμένο τμήμα του δήμου για χτυπημένο ή άρρωστο σκυλί ή για φόλα, τα παιδιά έχουν κινηθεί άμεσα και έχουν σώσει το ζωντανό. Και με το θέμα των στειρώσεων κάνουν άψογη δουλειά. Επίσης, στον χώρο που δουλεύω, φιλοξενούμε αρκετά αδέσποτα και το συγκεκριμένο τμήμα του δήμου μας έχει προσφέρει τεράστια βοήθεια και στο θέμα των τροφών και στο θέμα των στειρώσεων και σε ό,τι έχουμε χρειαστεί. Ακόμα και σε περιπτώσεις πολύ άρρωστων ή πολύ χτυπημένων ζώων, που είχαν περάσει από τα χέρια μου, μπορώ να εγγυηθώ ότι το συγκεκριμένο τμήμα του δήμου έκανε ό,τι μπορούσε για να σώσει το ζώο και δεν προχώρησε ποτέ σε ευθανασία.

Να έχουμε επίσης υπ' όψιν ότι στο εξωτερικό, τα σκυλιά για τα οποία γίνεται καταγγελία για επιθετική συμπεριφορά θανατώνονται χωρίς δεύτερη κουβέντα. Το συγκεκριμένο τμήμα δεν κάνει ευθανασίες, αλλά στειρώνει τα αδέσποτα σκυλιά, τα αποπαρασιτώνει και προσπαθεί να τους βρει μια σωστή οικογένεια για να μην καταλήξουν πάλι στον δρόμο. Στη χειρότερη των περιπτώσεων, δεν θα θανατώσει το ζώο που δεν το θέλει κανείς, αλλά θα το αφήσει στον χώρο που το βρήκε ή κάπου αλλού που δεν θα αποτελεί ενόχληση.

Είναι εύκολο να εξαπολύουμε κατηγορίες, αλλά καλό θα είναι να ξέρουμε και τις δύο όψεις του νομίσματος. Οι άνθρωποι που δουλεύουν στο τμήμα Πανίδας του δήμου, τους οποίους γνωρίζω τα τελευταία πέντε χρόνια, δεν είναι κανίβαλοι ούτε στυγνοί εγκληματίες που δίνουν εντολές για μαζικό αφανισμό των αδέσποτων σκύλων που κυκλοφορούν στην Αθήνα. Είναι άνθρωποι που αγαπούν τα ζώα και κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν κάτω από τις υπάρχουσες συνθήκες.

Τα ζώα που βρίσκονται στο καταφύγιο είναι ζώα που δεν μπορούν να βρουν σπίτι και δεν μπορούν να επιβιώσουν μόνα τους στον δρόμο. Και όλοι μας που έχουμε ασχοληθεί με τα αδέσποτα ξέρουμε πολύ καλά πόσο δύσκολο είναι να βρει κανείς σπίτι, ειδικά σε ενήλικο, άρρωστο ή μεγάλο σε ηλικία σκυλί. Εδώ πετάνε στον δρόμο καθαρόαιμα ακριβά σκυλιά και δεν μπορούμε να τους βρούμε σπίτι.

Το καταφύγιο είναι ανοιχτό στο κοινό το Σάββατο και όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να πάει να δει τα σκυλιά και να υιοθετήσει κάποιο εάν επιθυμεί. Τα ζώα αυτά παρακολουθούνται από κτηνίατρο, έχουν τροφή και νερό και είναι προστατευμένα από φόλες και τον κίνδυνο να χτυπηθούν από αυτοκίνητο. Το ίδιο συμβαίνει και με τα αδέσποτα που έχουν "κατηγορηθεί" για επίθεση. Δηλαδή, τι θα ήταν καλύτερο, να παραμείνουν στον δρόμο μέχρι να κατηγορηθούν ότι ξαναδάγκωσαν, μέχρι όντως να ξαναδαγκώσουν, μέχρι να τα χτυπήσει αυτοκίνητο ή μέχρι να αποφασίσει κάποιος να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και να αρχίσει να πετάει φόλες και να τα ξεκάνει όλα; Το ότι παραμένει το ζώο στον δρόμο είναι επικίνδυνο, κυρίως για τη δική του ασφάλεια.

Και για να ξεκαθαρίσουμε κάτι, δεν έχω κάποιο προσωπικό όφελος από την όλη ιστορία, είμαι μια απλή φιλόζωος και θεωρώ μονόπλευρο και άδικο το συγκεκριμένο δημοσίευμα. Ευχαριστώ για τον χρόνο σας».

ΚΑΖ: «Καμία σχέση με τον Δήμο Αθηναίων»

«Αγαπητέ κύριε Διαμαντή, Αν εξαιρέσω το λινκ που σας έστειλα για ενημέρωσή σας με τον τίτλο «Χριστουγεννιάτικη ιστορία τον Νοέμβρη», έχω να σας γράψω καιρό. Ελπίζω να είστε καλά!

Αφορμή γι' αυτό μου το e-mail ήταν το συνημμένο που έλαβα σήμερα και είναι ένα γράμμα Αθηναίων προς τη σελίδα σας, που ρωτάνε να μάθουν τι έγιναν οι σκύλοι του κέντρου της Αθήνας. Στο γράμμα αυτό αναφέρεται ότι ο Δήμος Αθηναίων συνεργάζεται με ένα καταφύγιο κ.λπ. κ.λπ. Επειδή οι περισσότεροι ξέρουν ότι ο Δήμος Αθηναίων συνεργάζεται για τα αδέσποτα με κλινική και ενδιαίτημα στο Μαρκόπουλο, πολλές φορές ταυτίζεται αυτό το ενδιαίτημα με το Καταφύγιο Αδέσποτων Ζώων (ΚΑΖ) που εδρεύει κι αυτό στο Μαρκόπουλο. Αποτέλεσμα αυτού είναι να υπάρχουν παρεξηγήσεις και να κυκλοφορούν διάφορες φήμες και κατηγορίες για το "Καταφύγιο στο Μαρκόπουλο" που δεν έχουν καμιά σχέση με το Καταφύγιο του ΚΑΖ. Ο κόσμος που δεν ξέρει, συγχέει το Καταφύγιο του ΚΑΖ στο Μαρκόπουλο με ό,τι άλλο υπάρχει στο Μαρκόπουλο κι έχει σχέση με αδέσποτα.

Θα ήθελα να τονίσω ότι ούτε συνεργαζόμαστε ούτε κι έχουμε ποτέ συνεργαστεί με τον Δήμο Αθηναίων και οι συνθήκες διαβίωσης των ζώων που φιλοξενούμε δεν έχουν καμία σχέση με τις συνθήκες όποιου άλλου ενδιαιτήματος ή καταφυγίου. Τα δικά μας τα ζώα, τόσο τα μόνιμα όσο κι αυτά που έρχονται για θεραπεία ή στείρωση, έχουν στη διάθεσή τους μεγάλους εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους, μπορούν να βγουν όποτε θέλουν στις πολύ μεγάλες περιφραγμένες αυλές και να επιστρέψουν πάλι όποτε θέλουν στα δωμάτιά τους (η μόνη ώρα που κλείνουν οι πόρτες των δωματίων τους είναι μετά το βραδινό φαγητό, όταν πηγαίνουν για ύπνο και ξανανοίγουν στις 7 το πρωί), είναι χωρισμένα σε μικρές παρεΐστικες αγέλες για να μην είναι μόνα κι αποκλεισμένα, βγαίνουν βόλτα καθημερινά με λουρί εκτός καταφυγίου από εθελοντές κι έχουν στοργή κι αγάπη πολύ μεγαλύτερη από πολλά δεσποζόμενα. Για μας, όλα μας τα ζώα έχουν το όνομά τους κι είναι το καθένα μια ξεχωριστή οντότητα κι όχι απλά ένας αριθμός. Δεχόμαστε πολλές επισκέψεις και υπάρχουν φίλοι του ΚΑΖ που μπορούν να "μαρτυρήσουν" για τις συνθήκες διαβίωσης στο Καταφύγιο και για το έργο του ΚΑΖ.

Σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία

Με εκτίμηση

ΚΑΖ

Βάνα Θεοδωρίδου (γεν. γραμματέας)»

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
4 πόδια και ουρά