Έντυπη Έκδοση

Η κρίση αύξησε και τα... «μαμμόθρεφτα»!

ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ, εδώ και πολλά χρόνια, τα παιδιά, μόλις ενηλικιώνονται ή φεύγουν από τα σπίτια τους ή μένουν για λίγο ακόμα και πληρώνουν ένα, έστω και συμβολικό, ενοίκιο στους γονείς τους.

Αυτήν τη... συνήθεια, που θεωρείται πλέον παραδοσιακή και έχει επικριθεί από πολλούς, άλλων εθνικοτήτων και με άλλη κουλτούρα, οι Εγγλέζοι τη θεωρούν απαραίτητο μέρος αυτού που οι ίδιοι ονομάζουν «transition to adulthood», δηλαδή «μετάβαση (ή "πέρασμα") στην ενηλικίωση». Το σκεπτικό που χαρακτηρίζει αυτήν τη «συνήθεια», είναι ότι τα παιδιά πρέπει να φεύγουν από το σπίτι, όχι όταν μπορέσουν να σταθούν στα δυο τους πόδια οικονομικώς, αλλά και πριν ακόμα το πετύχουν αυτό. «Πρέπει να μάθουν στα δύσκολα», είναι η... φιλοσοφία.

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ βοηθά αυτήν τη μετάβαση. Μόλις αποφοιτήσει ένα παιδί από το σχολείο, είτε προχωρήσει σε πανεπιστημιακές ή κολεγιακές σπουδές, είτε μπει ως μαθητευόμενο σε κάποια δουλειά, η κυβέρνηση χορηγεί αρκετές υποτροφίες, οι τράπεζες ενισχύουν με πολύ χαμηλότοκα δάνεια και όσοι γονείς μπορούν, συμπαρίστανται με ένα επιπρόσθετο (αναλόγως των δυνατοτήτων τους) βοήθημα. Μέχρι πριν από μερικά χρόνια, τα περισσότερα παιδιά που δεν έφευγαν από το πατρικό σπίτι μόλις τελείωναν το σχολείο ή, κυρίως, το πανεπιστήμιο, ήταν εκείνα που προέρχονταν από πιο εύπορες οικογένειες -δηλαδή, εκείνα που, στην ουσία, καθόλου δεν θα δυσκολεύονταν να ενοικιάσουν ή και να αγοράσουν δικό τους διαμέρισμα ή σπίτι και να συντηρηθούν μόνα τους. Αυτά τα παιδιά, ιδίως αν είναι και αγόρια, οι άλλοι συνήθιζαν και συνηθίζουν ακόμα, να τα αποκαλούν «αγόρια της μαμάς», ή αλλιώς «μαμμόθρεφτα».

Σ' ΕΝΑ πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ της Σάρα Κάσιντι στη χθεσινή «Ιντιπέντεντ», διαβάζουμε πως η παγκόσμια οικονομική κρίση έφερε μια αξιοπρόσεκτη αλλαγή και σ' αυτήν τη... βρετανική παράδοση. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της βρετανικής Στατιστικής Υπηρεσίας, η ραγδαία άνοδος του χρέους που συσσωρεύουν οι φοιτητές, τα ασύμφορα ενοίκια των διαμερισμάτων και η ολοένα αυξανόμενη ανεργία, έχουν δημιουργήσει μια νέα, πιο μεγάλη «γενιά παιδιών της μαμάς». Το πρόβλημα δεν παρατηρείται μόνο στις λεγόμενες «ευπαθείς ομάδες», για να χρησιμοποιήσουμε έναν όρο της εποχής, που είναι εκείνες μεταξύ 18 και 25. Περίπου το 20% των νέων ανδρών μεταξύ 25-29 ετών, που είναι η ηλικία που οι περισσότεροι θα κάνουν τα πρώτα τους επαγγελματικά βήματα μετά την αποφοίτησή τους από πανεπιστήμια και κολέγια, μένουν στο σπίτι με τους γονείς τους.

ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ είναι ότι τα κορίτσια που παραμένουν πλέον στην οικογενειακή φωλιά είναι πολύ λιγότερα από τα αγόρια -λογικό εν μέρει, αφού αρκετά από αυτά επιλέγουν να συζήσουν με φίλους τους, που αναλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος των εξόδων ή και με φίλες τους, με τις οποίες τα μοιράζονται. Σύμφωνα με τα τελευταία στατιστικά στοιχεία, ακόμα και στην ηλικιακή ομάδα των 30+, ο αριθμός των «αγοριών της μαμάς» είναι περίπου 20 φορές μεγαλύτερος από εκείνον των «κοριτσιών του μπαμπά», όπως χαρακτηριστικά και χαριτωμένα αναφέρουν τα βρετανικά μίντια. Ο Ντέιβιντ Σπέλμαν, κλινικός ψυχολόγος από το Λάνκασαϊρ, είπε στην «Ιντιπέντεντ»: «Σε πολλές κουλτούρες δεν θεωρείται φυσιολογικό ένα παιδί να φεύγει από το σπίτι του στα 16, 17 ή και 18 του χρόνια. Για μένα είναι θέμα οικογενειακού διακανονισμού και σ' αυτό οι άνθρωποι διαφέρουν. Κάποιοι γονείς τρομοκρατούνται με την ιδέα ότι τα παιδιά τους θα ενηλικιωθούν και θα μένουν ακόμα μαζί τους. Αλλοι, θα ενθουσιάζονταν ακόμα και εάν τα παιδιά δεν έφευγαν ποτέ. Τα προβλήματα προκύπτουν όταν ο διακανονισμός του ενός δεν βολεύει εκείνον του άλλου».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Το αναγνωστικό της τελευταίας σελίδας