Έντυπη Έκδοση

Ιδιότυπες γοητείες

Φλοράνς Νουαβίλ

Η γονική παροχή

μτφρ: Βικτωρία Παπαϊωάννου

εκδόσεις Ωκεανίδα, σ. 140, 10 ευρώ

Η μεταβίβαση γύρω από την οποία οργανώνεται το πρώτο μυθιστόρημα της Φλοράνς Νουαβίλ, δημοσιογράφου της εφημερίδας Le Monde, δεν αφορά τόσο την παρεχόμενη από την οικογένειά της δωρεά όσο την εσωτερική κληρονομιά, το κρυμμένο οικογενειακό μυστικό που κληρονομείται εν είδει πληγής. Η αφηγήτρια μέσα από οδυνηρές παιδικές αναμνήσεις, όπου η σχέση με τη μανιοκαταθλιπτική μητέρα, ως αποτέλεσμα φόβου, ανασφάλειας, κάποτε όμως και επίγνωσης ή συνενοχής, μετατρέπεται σε ψυχικό βασανιστήριο, προβάλλει τη σύγκρουση που αναπόφευκτα βιώνει ένα μικρό παιδί μαθαίνοντας να ζει με τον διαρκή φόβο και την ενοχή. Ποια σημάδια μένουν στην ψυχή του, πώς επιβιώνει και πώς η συγκεκριμένη εμπειρία του θα δομήσει αργότερα τις σχέσεις με τα δικά του παιδιά;

Η ιστορία της Νουαβίλ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μια μαρτυρία που δύσκολα αποδίδεται με συνηθισμένα λόγια. Το συντριπτικό βάρος της όμως, η ένταση και η ισχυρή συγκίνηση που προκαλεί, οφείλεται κυρίως στον αφηγηματικό της χειρισμό, ο οποίος δεν επιτρέπει ίχνος μελοδραματικής έκπτωσης. Αν και η αφήγηση αναφέρεται στην εξέλιξη του ψυχισμού ενός παιδιού μέσω της τραγικής του εμπειρίας, κατορθώνει να μένει «εξωτερική». Η περιορισμένη έκταση και η ελλειπτική δομή της σε συνδυασμό με τη λιτότητα του λόγου υποβάλλουν ένα πρότυπο συναισθηματικής οικονομίας που αυξάνει την υπόκωφη έντασή της και λειτουργεί καταλυτικά. Κανείς από τους πρωταγωνιστές της δεν είναι συμπαθέστερος ή λιγότερο αδικημένος, καθώς όλοι βρίσκονται πιασμένοι στο δίχτυ μιας νομοτέλειας που αδιαφορεί για την ανθρώπινη βούληση και υπερβαίνει τον ανθρώπινο νου. Μητέρα και κόρη βιώνουν την αμοιβαία εξάρτηση και αντιπροσωπεύουν τη Δήμητρα και την Περσεφόνη αλλάζοντας ρόλους. Εκείνη που περνά κάποιους μήνες στον Αδη είναι η μάνα-Δήμητρα. Στην επιστροφή της όμως χάνονταν τα θολά φαντάσματα της παιδικότητας, μιας παιδικής ηλικίας που η αφηγήτρια αναλογίζεται χωρίς τρυφερότητα και χωρίς λύπη. Ηξερε πως τίποτε δεν θα μπορούσε να έχει διάρκεια, πως ακόμα και οι ελάχιστες ζεστές στιγμές ήταν αμφίσημες. Το γραφείο του συμβολαιογράφου θα γίνει για την αφηγήτρια το ντιβάνι του ψυχαναλυτή. «Στην πραγματικότητα δεν ήταν και τόσο άσχημο να είσαι κάτοχος ψιλής κυριότητας. Εχεις και δεν έχεις. Ο,τι έχουμε είναι αυτό που δεν έχουμε».

Η ιδιότυπη γοητεία του μυθιστορήματος της Νουαβίλ ενισχύεται αναμφίβολα από την εξαιρετική μετάφραση της Βικτωρίας Παπαϊωάννου.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Κριτική βιβλίου