Έντυπη Έκδοση

Μνημόσυνο Χάρη Λύτα

Ο Χάρης Λύτας, ένας ταλαντούχος συγγραφέας, έφυγε από τη ζωή στα πενήντα δύο του χρόνια.

Ιδιαίτερα γνωστός δεν ήταν στο μεγάλο κοινό. Εντούτοις είχε κερδίσει ένα δύσκολο κόσμο, με την τιμιότητα της γραφής του και την ειλικρίνεια της κατάθεσής του. Επί πλέον είχε κάνει δύο θαυμαστά πράγματα στη ζωή του. Βγήκε από την ηρωίνη, αφού την είχε υπηρετήσει για δέκα συναπτά έτη και επέλεξε εκείνο τον θάνατο που θα σεβόταν την αξιοπρέπειά του. Αυτά τα δύο πρέπει να τα εξηγήσουμε. Ο Χάρης μπλέχτηκε άσχημα στην πρέζα, όπως χιλιάδες άλλοι νέοι, και με τον αγώνα του, την κατατρόπωσε. Καθαρός τριάντα χρόνια, έδωσε τη ζωή του για την καταπολέμηση αυτής της αρρώστιας και τα τελευταία χρόνια είχε δουλέψει σαν θεραπευτής με θαυμαστά αποτελέσματα.

Τις εμπειρίες του από την πρέζα τις κατέθεσε στο βιβλίο του «Χωρίς ανάγκες σώμα» (Εκδόσεις «Κέδρος») όπου και έκανε το ντεμπούτο του ως λογοτέχνης. Αν είχε ζήσει, σίγουρα θα κατακτούσε μια θέση «στην άλλη λογοτεχνία», αν και νομίζω πως ήδη την έχει κατακτήσει, παρά το μικρό σε όγκο έργο του. Οι φίλοι του ξέρουμε πως άφησε πίσω του χειρόγραφα που είναι ένα χρονικό θανάτου. Οταν ο Χάρος τού έκανε σήμα που δεν σήκωνε παρερμηνείες, άφησε τις μάταιες ιατρικές προσπάθειες, μέτρησε τις μέρες του και πέθανε ζωντανός, όχι σαν άρρωστος. Υπήρξαμε φίλοι για πολλά χρόνια και μου δόθηκε η ευκαιρία να μάθω από πρώτο χέρι τι σημαίνει πρέζα. Οχι ότι δεν ήμουνα ενήμερος για το πρόβλημα. Αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα η βιωμένη εμπειρία ενός φίλου με τις δικές σου εν γένει παρατηρήσεις.

Οι εξαρτήσεις στη ζωή είναι πολλές. Και δεν αναφέρομαι μόνο στις «κακές» εξαρτήσεις όπως η πρέζα και το αλκοόλ. Αναφέρομαι και στις «καλές» εξαρτήσεις, όπως ιδεοληψία, θρησκομανία, μπάλα, καταναλωτισμός ή τηλεόραση. Θα μπορούσαμε να αριθμήσουμε και πολλά άλλα. Εξάρτηση είναι η έλλειψη πειθαρχίας για να μπορέσεις να είσαι ελεύθερος και να κάνεις αυτό που θέλεις. Εξάρτηση είναι να εξαφανίσεις τον εαυτό σου και να του δώσεις ένα υποκατάστατο το οποίο θα λειτουργεί σαν φάρμακο που δεν θεραπεύει αλλά λειτουργεί για μια περιορισμένη χρονική περίοδο, αγχολυτικά και εν αναμονή του επόμενου κενού.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με έδρα τις Βρυξέλλες και καθοδήγηση της Θάτσερ και του Μπλερ και με τη συμπαράσταση του Λεωνίδα Κύρκου και της σχολής του, είναι σίγουρο ότι δεν μπορούν να μας σώσουν από την πείνα. Αλλά μήπως μπορούν να κάνουν κάτι για την πρέζα; Υπάρχουν διάφορα νομοσχέδια που περιφέρονται από δω και από εκεί. Υπάρχουν αξιόλογες προτάσεις, από ειδικούς, που έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Και υπάρχουν και οι πιο μινιμαλιστικές προτάσεις που λένε: «Εφαρμόστε την οποιαδήποτε νομοθεσία για τα ναρκωτικά της όποιας χώρας της Ε.Ε.». Μια αλλαγή νομοθεσίας δεν στοιχίζει φράγκο. Τους αρρώστους της πρέζας αντί για περίθαλψη τους έχουμε φυλακή. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό λιγότερο θα στοίχιζε η θεραπεία τους από το κόστος του κάθε κρατούμενου για ναρκωτικά.

Και για να τελειώσω με κάτι που πλέον είναι καραμέλα και λέγεται πια σχεδόν από όλους. Αφαιρέστε το κέρδος από τους εμπόρους ναρκωτικών. Νομιμοποιήστε όλες τις ουσίες, άλλες με συνταγογράφηση, άλλες ελεύθερες στο εμπόριο όπως τα τσιγάρα και το αλκοόλ, και πάντα κάτω από ένα υγειονομικό έλεγχο. Και αρχίστε καμπάνια από το νηπιαγωγείο εναντίον όλων των εξαρτήσεων. Και αυτό μπορεί να φαίνεται αυτονόητο, όμως τα πράγματα δεν αλλάζουν με τη λογική, αλλά με τον συσχετισμό των αντίπαλων δυνάμεων.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Στο ψευδοκράτος των Αθηνών