Έντυπη Έκδοση

Τοξοβολίες του πυρός και όνειρα

**Πέτρος Στεφανέας: Η παραλία της Καλαμάτας, φωτογραφία στο εξώφυλλο: Ερριέτη Τσεκούρα, κόσμημα: Κλειώ Μπακλή, εκδ. Το Ροδακιό, σ. 48, 10 ευρώ

Δεύτερη ποιητική κατάθεση, αφού σπούδασε τον ορθολογισμό των μαθηματικών, της λογικής και της πληροφορικής. Μετά τις έννοιες της επιστήμης, αναζητάει το δώρο των θεών, την ποίηση. Είναι τα ποιήματα ενός που διαρκώς επιστρέφει στην πατρίδα, για να ξανακερδίσει την εντοπιότητα που έχασε - κέρδισε στις σπουδές της Δύσης. Ηχοι παντού/ με ή χωρίς πατρίδα/ Με διαπερνούν/ Πότε να γράφτηκε η ιστορία τους-/ Μάλλον είναι λαθρομετανάστες.

**Νίκος Ζουγλής: Φωτοδρόμιο, εκδ. Αρμός, σ. 91

Τρεις ποιητικές ενότητες: η πρώτη δίνει τον τίτλο στο βιβλίο και στ' αστέρια τον κοσμοναύτη τους. Η δεύτερη, «Τα τύμπανα της νύχτας», είναι το ξερίζωμα τού ανθρώπου από τις απαρχές της ύπαρξης. Η τρίτη, «Μυστική ραψωδία», είναι οι 257 δεκαπεντασύλλαβοι στίχοι της διαρκούς ενατένισης των μικρών και των μεγάλων αλλαγών. Γυρίζει η ρόδα τού καιρού. Αρχίζει να δουλεύει./ Πέφτουν τα τείχη ολόγυρα. Ανοίγουνε οι δρόμοι./ Τα σύνορα γκρεμίζονται και η χαρά σιμώνει./ Μια σάλπιγγα χερουβική τον κόσμο συνταράζει/ και το μεγάλο μήνυμα σ' όλη τη γης φωνάζει.

**Νίκος Βιολάρης: Αχτίδες νυχτόβιες, εκδ. Γαβριηλίδη, σ. 46

Ολιγόστιχα τα περισσότερα από τα ποιήματα, αποθεματίζουν το ελάχιστο και ελαχιστοποιούν το πολλαπλάσιο χωρίς πολλαπλασιαστές και διαιρέτες. Τοξοβολίες τού πυρός που εξακτινώνονται ώς τον ορίζοντα κεκαυμένες. Θα καώ/ ας καώ/ συνοψίζοντας όλες τις λάμψεις / σε μια στάχτη στιγμή.

**Χλόη Κουτσουμπέλη: Η αλεπού και ο κόκκινος χορός, σχέδιο εξωφύλλου: Μαργαρίτα Βασιλάκου, εκδ. Γαβριηλίδη, σ. 54

Ο χρόνος που περνάει και γράφει σ' ένα σκονισμένο τζάμι το όνομά του. Και ό,τι χωρίζει το μέσα και το έξω, τι είναι; Ενας περαστικός, ο εαυτός της που βλέπει τις ρυτίδες να ασχημονούν με το λάμπον πρόσωπό της. Με ξεσκισμένες σάρκες και γυμνά φτερά/μικροί καθρέφτες των ρυτίδων μου/πόσο ακόμα ώς το τέλος;

**Δώρα Παπαγεωργοπούλου: Το δέντρο, εκδ. Γαβριηλίδη, σ. 46

Το δεύτερο ενικό, το εσύ ως προσφώνηση, γιατί οι γέφυρες κόπηκαν τού επικοινωνείν. Και το βλέμμα ένα δακρυσμένο στιγμιαίο καθρεφτάκι, που καθρεφτίζει το συναίσθημα. Πουλάς τις στιγμές/ τις κάνεις ποιήματα,/ μετά πουλάς τα ποιήματα/ για να τα κάνεις στιγμές,/ μια λέξη, μια φράση, ένα/ τουλάχιστον βλέμμα που να αξίζει.

**Νίκος Δεληγιάννης: Σώμα και όνειρο, εκδ. Ιδμων, σ. 50

Λυρισμός λατομημένος από το λατομείο τού συναισθήματος, όταν το σώμα ξυπνάει από το όνειρο κι όταν όνειρο πέσει στο σώμα ν' αναπαυθεί. Οταν τα όνειρα ξενυχτάνε/ πάνω από το ρημαγμένο τοπίο/ και προσφέρουν το δέος τους/ στην αιματοβαμμένη γη.

**Χρίστος Παπαγεωργίου: Το γήπεδο γέρνει, εκδ. Υψιλον/βιβλία, σ. 64

Σκληρά ποιήματα, όχι πάντως πιο σκληρά από τη σκληρότατη πραγματικότητα, ακονισμένα γι' αυτό άμεσα σαν προεξάρχοντα μαχαίρια, πριν από τον επικήδειο του τετριμμένου. Λίγη λύτρωση ακόμη συγκεντρώνεται στις γηπεδικές ιαχές των ποδοσφαιρόφιλων. Γι' αυτό αληθινά βουρκώνω/ Οταν τους βλέπω έτσι λυπημένους/ Ολους αυτούς τους καταραμένους/ Τους Γκαρσία, τους Λόπεζ, τους Ερέρα,/ Τους Μπράβο, τους Σίλβα, τους Γκόμεζ,/ Τους Σόουζα,/ Κάθε Κυριακή/ Μετά από κάθε ήττα. Ακόμη κι αυτή δίνει νόημα στη σε απόσυρση τελευταία μέρα της εβδομάδας, την άνευ νοήματος.

**Ντίνος Σιώτης: Αναδασωτέες στάχτες. Το τραγικό σε ελεύθερη πτώση, εκδ. Κοινωνία των (δε)κατων (εκτός εμπορίου), σ. 31

Η προπέρσινη μεγάλη φωτιά που έγινε στην Ελλάδα και την έκαψε από άκρη σ' άκρη. Το ρήμαγμα και το ρημαδιό που επακολούθησαν, πληγές που έκλεισαν, κι όμως τα σημάδια δεν έφυγαν. Καταγγελία, η οποία πάει να βυθιστεί στην ποίηση και να βυθίσει κι αυτήν. Μαύρη μαυρίλα της μεταθανατικής καταστροφής. Χωμάτινες ελπίδες-τέφρες που/ γίνονται θρύψαλα στην πρώτη/ σταγόνα της βροχής, σκοτάδι// άδειο, νέφος άδειο, κλαδιά-κλειδιά/ άνοιξης που δεν ανοίγουν τίποτα/ αφού δεν έχουν τίποτα ν' ανοίξουν.

**Νίκος Κατσαλίδας: Η σέλα της σελήνης, εκδ. Τυπωθήτω/Λάλον Υδωρ, σ. 109

Διακόσια στρεβλά και παραβιασμένα χαϊκού, τα οποία, παρά την παλιομοδίτικη επιφάνειά τους, συντηρούν στο υπόστρωμά τους τη βορειοηπειρώτικη ρίζα του δημιουργού τους. Πάθος για ελληνική γλώσσα στην επαναδιατύπωσή της, αστράφτει από τη μεγάλη ανάγκη έκφρασης. Θρηνεί η κίχλη στα βουνά./ Σταλάζει θρήνο κι η σελήνη,/ στα άγρια στοιχειωμένα όρη.

**Αντιγόνη Φέσσα: Προσευχή πουλιού, εκδ. Ροές, σ. 55, 10 ευρώ

Δεύτερο ποιητικό βιβλίο της 35χρονης, η οποία έχει στη ματιά την απλότητα, πριν από την υποψία της υποψιασμένης ζωής. Τα παιδιά θα επαναστατήσουν./ Τα παιδιά έχουν δίκιο/ Τα παιδιά ξέρουν!

**Νεκταρία Μενδρινού: Αειθαλή και φυλλοβόλα, εκδ. Ροές, σ. 72, 10 ευρώ

Σαν να φεύγει από τα τοπία που κεντρομολούν φυγόκεντρα. Ανακεφαλαίωση των πέντε αισθήσεων υπέρ της φυσιοκρατίας, χωρίς να ραγίζει το σκοτάδι από φως. Νεκρός από χρόνια ο ποιητής/ Αλλά οι στίχοι του/ Αδειες χελιδονοφωλιές/ Την άνοιξη ακόμα μνημονεύουν/ Μιας μακρινής αγάπης.

**Ιορδάνης Παπαδόπουλος: Το βουνό και ο ποιητής δεν πήραν είδηση, εκδ. Ροές, σ. 64, 10 ευρώ

Παραλήρημα που χωνεύει το συναίσθημα ώς την κραυγή, χωρίς να νοθεύει φώτα και σκιές, ιδού λοιπόν η χαρά των φωτοσκιάσεων. Κατά μέτωπο επίθεση προς το πραγματικό, γιατί το φανταστικό περισσεύει και θέλει να εκφραστεί. Πολύ αλάτι έφερε απροσδόκητα ο φετινός Οκτώβρης./ Τόσο πολύ αλάτι/ δεύτερο δέρμα/ σ' όλο το σώμα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Κριτική βιβλίου