Έντυπη Έκδοση

Ωρα αντεπίθεσης στην τρομοκρατία των αγορών

Από την επομένη των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου 2009, τις οποίες ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής προκήρυξε δηλώνοντας ότι «οι πολίτες θα επιλέξουν τον πρωθυπουργό που θα αντιμετωπίσει τις μεγάλες οικονομικές προκλήσεις και θα πάρει αποφάσεις καθοριστικές για την πορεία της χώρας στο μέλλον», δημιουργήθηκε ένα βαρύ κλίμα, που προοδευτικά επιδεινώθηκε με την αποκάλυψη ότι η κατάσταση της οικονομίας είναι πολύ χειρότερη, από όσο την εμφάνιζε η νεοδημοκρατική κυβέρνηση.

Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου προφανώς δεν είχε προετοιμαστεί να αντιμετωπίσει μια τόσο δύσκολη κατάσταση και προπαντός να δώσει τη μάχη στην Ευρωπαϊκή Ενωση και διεθνώς για να αποκατασταθεί η βαρύτατα τραυματισμένη αξιοπιστία της χώρας, η οποία βρισκόταν υπό κοινοτική επιτήρηση και δεχόταν πιέσεις να πάρει σκληρά αντιλαϊκά μέτρα για να μειώσει το τεράστιο έλλειμμα και το υψηλό δημόσιο χρέος. Προκλήθηκε πανικός και δημιουργήθηκε κλίμα τρομοκρατίας από τον βομβαρδισμό πληροφοριών για χρεοκοπία, με άμεση συνέπεια να σφίξουν το ζωνάρι οι πολίτες και να παγώσει η αγορά, γεγονός που σημαίνει και αύξηση της ανεργίας.

Αυτό το κλίμα δεν βοηθάει για να βγει η χώρα από την κρίση, αλλά την επιδεινώνει. Η κυβέρνηση, αλλά και συνολικά ο πολιτικός κόσμος θα έπρεπε να ξεκαθαρίσουν ορισμένα πράγματα για να διαλυθεί η σύγχυση και να αλλάξει η προς τα έξω εικόνα της χώρας. Θα έπρεπε, λοιπόν, πρώτα να απαντηθεί το ερώτημα: Μπορεί να οδηγηθεί σε χρεοκοπία η χώρα, επειδή έχει τέτοιου ύψους έλλειμμα και δημόσιο χρέος; Σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσε η Ελλάδα να χρεοκοπήσει, όπως είχε συμβεί π.χ. τον προπροηγούμενο αιώνα επί Χαριλάου Τρικούπη, στον οποίο αποδίδεται από ανιστόρητους η φράση «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», την οποία ουδέποτε είπε από το βήμα της Βουλής ή με δηλώσεις του.

Ακόμη και αν η Ελλάδα δεν μπορούσε με δική της προσπάθεια να ξεπεράσει το πρόβλημα, δεν θα έμενε απαθής η Ευρωπαϊκή Ενωση, όπως φάνηκε και από τη σύνοδο κορυφής, στην οποία διακηρύχθηκε ότι «τα μέλη της ευρωζώνης θα δράσουν αποφασιστικά και συντονισμένα, αν χρειαστεί, για να διασφαλίσουν τη σταθερότητα της ευρωζώνης». Πέραν αυτού, όμως, δεν είναι στον αέρα, αν και διαψεύδεται, και η πληροφορία του γερμανικού περιοδικού «Σπίγκελ» ότι υπάρχει γερμανικό σχέδιο για οικονομική βοήθεια ύψους 20-25 δισ. ευρώ προς την Ελλάδα από τις χώρες της ευρωζώνης.

Και γερμανικές εφημερίδες, όπως η «Die Zeit», δημοσιεύουν πληροφορίες για γερμανικά σενάρια βοήθειας, με την επισήμανση ότι αν αφεθεί να χρεοκοπήσει η Ελλάδα «θα μπορούσαν να πανικοβληθούν οι επενδυτές σε όλο τον κόσμο και να αποσύρουν τα κεφάλαιά τους και από άλλες εύθραυστες χώρες της ευρωζώνης».

Θέμα χρεοκοπίας δεν υπάρχει. Το μείζον ζήτημα είναι, να αντιμετωπιστεί η κερδοσκοπική επιδρομή των αγορών. Αυτό είναι το πρόβλημα, όχι μόνο για την Ελλάδα και την ευρωζώνη, αλλά και για τη Ευρωπαϊκή Ενωση και για τον πλανήτη ολόκληρο, ο οποίος καταδυναστεύεται και ληστεύεται από τις αγορές, που έχουν πάρει το πάνω χέρι στη διακυβέρνηση, με την πολιτική να υπακούει και να σύρεται από τα οικονομικά συμφέροντα με τα οποία διαπλέκεται. Μία αιτία είναι, όπως έχει επισημανθεί και από διεθνούς κύρους αναλυτές, το γεγονός πως η Ευρώπη, παράλληλα με τη νομισματική ένωση, δεν προχώρησε και στην πολιτική ένωση, για να έχει υπό πολιτικό έλεγχο τις αγορές.

Το πρόβλημα του ελέγχου δεν είναι σημερινό, αλλά πανάρχαιο. Ο Αριστοτέλης υποστήριζε ότι η πολιτική πρέπει να ελέγχει την οικονομία. Ο Γάλλος καθηγητής Φιλοσοφίας Φρανσουά Νταγκονιέ στο βιβλίο του «Οι μεγάλοι φιλόσοφοι και η φιλοσοφία τους» γράφει: «Η οικονομία παίζει ένα σημαντικό ρόλο. Ο Αριστοτέλης περιορίζει τα όρια της δραστηριότητάς της, επειδή δεν ανέχεται τον υπερπλουτισμό ή το μονοπωλιακό εμπόριο των αγαθών. Θεωρεί πως έτσι δίνεται ώθηση στη γέννηση της τεχνικής και ανάπτυξης του πλούτου και κυρίως στον ιδιαίτερα διαδεδομένο έντοκο δανεισμό. Η αναζήτηση του κέρδους παραμορφώνει την παραγωγή και κατ' επέκταση ολόκληρη την κοινωνία».

Στις μέρες μας, μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και την παγκοσμιοποίηση, οι παράγοντες της οικονομίας, δηλαδή τραπεζίτες και χρηματιστές, που διακινούν τεράστια ποσά στον πλανήτη, έχουν ξεσαλώσει και με τα κερδοσκοπικά τους παιχνίδια έχουν καταστρέψει ολόκληρες χώρες, υπό τις ευλογίες μάλιστα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Παγκόσμιας Τράπεζας, του ΟΟΣΑ κ.λπ. Διεθνούς κύρους αναλυτές έβλεπαν καθαρά τα δεινά της παγκοσμιοποίησης και προειδοποιούσαν. Ο Γάλλος καθηγητής Jean Chesneaux έγραψε το 1993 σε άρθρο του στη «Μοντ Ντιπλοματίκ»: «Εχει γίνει, λοιπόν, συνείδηση σε όλον τον κόσμο ότι η οικονομία έχει αυτονομηθεί ως σύστημα, έχει γίνει δηλαδή αυτοσκοπός, ένα σύστημα στο οποίο υποτάσσονται όλοι οι τομείς της κοινωνικής ζωής (...) Μέσα στη δίνη των γεγονότων, οργανώνεται ένας οικουμενικός χώρος διαφθοράς και λαθρεμπορίου. Είναι πλέον καθημερινά φαινόμενα οι υπεξαιρέσεις, το ξέπλυμα των παράνομων δημοσίων και ιδιωτικών κερδών, τα ναρκωτικά, τα απόβλητα, τα κλεμμένα έργα τέχνης, το παράνομο κυνήγι ειδών υπό εξαφάνιση».

Γι' αυτήν την εξέλιξη τεράστιες είναι οι ευθύνες της πολιτικής, που παραδόθηκε στα ολέθρια δόγματα του νεοφιλελευθερισμού, τα οποία κυριάρχησαν και στους διεθνείς οργανισμούς (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, ΟΟΣΑ κ.λπ.), που υπογορεύουν πολιτικές αποφάσεις με τις οποίες ισοπεδώνονται κοινωνικές κατακτήσεις για χάρη της ληστρικής κερδοφορίας. Είναι ώρα για μια ολομέτωπη αντεπίθεση της πολιτικής για να αποκατασταθεί στον ρόλο της, που είναι να φροντίσει για τα δικαιώματα των πολλών και όχι για τα παράλογα συμφέροντα των ολίγων.

Ποια πολιτική, όμως, μπορεί να ηγηθεί μιας επανάστασης, που να εκφράζει την οργή των πολιτών και να πραγματοποιήσει την ανατροπή; Δεν υπάρχει. Γι' αυτό και θα πρέπει να τη γεννήσει η κοινωνική έκρηξη που έρχεται, για να σαρώσει την τρομοκρατία των αγορών.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Ανάλυση στα γεγονότα