Έντυπη Έκδοση

Κρατάω τους άνδρες μακριά από τις γυναίκες μου

Αισθαντικές γυναικείες φιγούρες, είτε μοναχικές είτε παρέα δυο-τρεις μαζί, που προσδοκούν, ρεμβάζουν, ελπίζουν. Κυρίαρχο φόντο, η αιγαιοπελαγίτικη θάλασσα, ελιές και κουκουναριές, το χρυσοπράσινο χρώμα της εύφορης γης της Λέσβου.

«Η μισή μου ζωή είναι στην Πέτρα, η άλλη μισή στα Εξάρχεια. Δύο κόσμοι αλληλένδετοι, με τα καλά και τα κακά τους», λέει η Νίκη Ελευθεριάδη «Η μισή μου ζωή είναι στην Πέτρα, η άλλη μισή στα Εξάρχεια. Δύο κόσμοι αλληλένδετοι, με τα καλά και τα κακά τους», λέει η Νίκη Ελευθεριάδη «Συναντήσεις και αναμονές» τιτλοφορείται η νέα έκθεση της ζωγράφου Νίκης Ελευθεριάδη, η οποία περιλαμβάνει 32 πίνακες με λάδι σε καμβά. Εγκαινιάζεται αύριο (8 μ.μ.) στην γκαλερί «Αστρολάβος» (Ηροδότου 11, Κολωνάκι, τηλ. 210-7221200) και θα διαρκέσει έως τις 27 Μαρτίου. Μοτίβα γνώριμα και ζεστά, συνθέσεις φωτεινές και νοσταλγικές, που ακουμπούν στη γενέτειρά της και μια σταλιά στα Εξάρχεια, όπου βρίσκεται το σπίτι της στην Αθήνα.

Τα τοπία του νησιού σας με μια ξεχωριστή γαλήνη είναι κυρίαρχα στην έκθεσή σας. Παραμένουν όμορφα ή υπάρχει μια διάθεση εξωραϊσμού;

«Σε κάθε περίπτωση βρίσκω βάναυσες, αν όχι βασανιστικές, τις επεμβάσεις που κάνουμε στο τοπίο γύρω μας. Σπάνια ακολουθούν την αρμονία του χώρου και των χρωμάτων. Γι' αυτό ασυναίσθητα επεμβαίνω στις ζωγραφιές μου αφαιρώντας ή προσθέτοντας στοιχεία που εξυπηρετούν τις συνθέσεις και τις αποδράσεις μου από την πραγματικότητα».

Υπάρχει στα έργα σας διάθεση νοσταλγίας για τον χαμένο παράδεισο των παιδικών-νεανικών χρόνων;

«Αναπόφευκτα. Ισως η φαντασία μου να διαφοροποίησε την πραγματικότητα εκείνων των χρόνων και μέσα μου να εγκαθιδρύθηκε η πεποίθηση ότι τότε όλα ήταν καλύτερα. Κι όπως έλεγε κι ο πατέρας μου Τάκης Ελευθεριάδης, "κάθε πέρσι και καλύτερα, Νικολάκι μου!". Το σίγουρο είναι ότι τότε ακόμη δεν είχαμε επέμβει στη φύση τόσο καταστροφικά».

Οι γυναικείες φιγούρες με φορέματα μακριά, αρχοντικά από ποια εποχή προέρχονται; Συνήθως είναι μόνες τους και λιγότερο κάνουν παρέα μεταξύ τους. Πού βρίσκονται οι άνδρες;

«Οι εποχές είναι συγκεχυμένες. Αυτές οι γυναίκες μπορεί να ζούσαν την εποχή που ανθούσε η art nouveau, μια τέχνη και μια εποχή που θρέφουν πολύ τη φαντασία μου. Κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι γυναίκες του '60, από αστικές οικογένειες, ίσως και κοπέλες τού σήμερα. Μόνη μου κάνω βόλτες την άνοιξη και τα καλοκαίρια στην Πέτρα της Λέσβου, καμιά φορά έρχονται κι οι φίλες μου σ' αυτούς τους μακρινούς εξερευνητικούς περιπάτους, που μου δίνουν ερεθίσματα για νέους πίνακες. Οσο για τους άνδρες, εκτός ότι "τους πάτησε το τρένο», προτιμώ τα τελευταία χρόνια να μη συναντούν τις γυναίκες μου. Είναι φαίνεται πιο ουσιαστική για μένα η αναμονή από κάτι που ναι μεν έγινε, αλλά αναπόφευκτα τελείωσε. Ετσι προέκυψε και ο τίτλος της έκθεσης "συναντήσεις και αναμονές"».

Είναι διαφορετική η μοναξιά τους από αυτή των σημερινών γυναικών;

«Η μοναξιά μού φαίνεται πάντα ίδια. Δεν έχω ξεκαθαρίσει μέσα μου αν μας διαλέγει ή τη διαλέγουμε. Σίγουρο είναι ότι ο καθένας μας την αντιμετωπίζει διαφορετικά. Κι ο Ελευθεριάδης, μοναχικός άνθρωπος κι αυτός, έλεγε: "Η χειρότερη μοναξιά είναι αυτή που νιώθουμε ανάμεσα σε πολλούς ανθρώπους"».

Ο κόκορας που περιφέρεται σε δυο-τρία έργα σας είναι μεταφορικά ο άνδρας; Είναι κάπως ζαλισμένος και χαμένος στην αναζήτηση του άλλου φύλου;

«Δίκιο έχετε! Αντικαθιστά τους άνδρες. Ζωγραφικά, μού ταιριάζει μέσα στο τοπίο ένας κόκορας κοντά σε μία ή περισσότερες κοπέλες. Και στην πραγματικότητα τα κοκόρια κάπως έτσι δεν είναι και στα κοτέτσια; Δεν νομίζω όμως ότι είναι ζαλισμένα και χαμένα, έχουν όλες τις ιδιότητες που τους έδωσε η φύση ως κοκόρια, και ο νοών νοείτω...».

Τα χρώματα στα έργα σας αντανακλούν κατά κάποιο τρόπο τα χρώματα των συναισθημάτων και των διαθέσεών σας;

«Εχουν κάτι από μαγεία μέσα τους. Μπορούν να χαντακώσουν ή να αναδείξουν μια ζωγραφιά. Επίσης μπορούν, χωρίς να το επιδιώκεις, να αποκαλύπτουν τα συναισθήματά σου. Βαριά διάθεση, σκούρα χρώματα. Καλή διάθεση, φωτεινά-έντονα χρώματα. Μερικές φορές, όμως, μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις για να νιώσεις εσύ καλύτερα, σα γιατρικό. Αυτό κατάλαβα τα τελευταία δύο χρόνια, που δεν ήταν και η καλύτερη περίοδος της ζωής μου. Κι αντί να χρησιμοποιώ χρώματα της νύχτας, από αντίδραση γέμισα τους πίνακές μου με έντονα κίτρινα και κόκκινα. Ετσι δημιούργησα έναν κόσμο που μπορούσα να μπαίνω μέσα του και να δραπετεύω από την πραγματικότητα». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Εικαστικά