Έντυπη Έκδοση

Το θέατρο ανθίζει

Νέοι πρωταγωνιστές ανεβαίνουν στη σκηνή, σε παραστάσεις που εγκαινιάζουν την εαρινή σεζόν

Κάποτε το Πάσχα σήμαινε το τέλος της χειμερινής θεατρικής σεζόν. Τώρα, ανάμεσα σ' αυτή και την καλοκαιρινή, που έχει ουσιαστικά εκλείψει, μεσολαβεί μια άλλη, εαρινή, και μάλιστα με νεανικό χαρακτήρα. Πρεμιέρες ξανά, λοιπόν:

Σκηνή από το θεατρικό έργο του Δημήτρη Τσεκούρα «Μπέμπα» Σκηνή από το θεατρικό έργο του Δημήτρη Τσεκούρα «Μπέμπα» * «Το κεφάλι μου είναι σαν αίθουσα χορού που ερήμωσε. Στο πάτωμα τσαλακωμένες κορδέλες και μαραμένα τριαντάφυλλα, σε μια γωνιά βιολιά σκισμένα. Είκοσι τέσσερις φορές τη μέρα γυρίζω τον εαυτό μου τα μέσα έξω σαν το γάντι»... Είναι κουβέντες ενός ανθρώπου που πλήττει βαθιά. Του ήρωα του Γκέοργκ Μπίχνερ στο έργο «Λεόντιος και Λένα» που μόλις ανέβηκε στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου σε μετάφραση Γιώργου Δεπάστα και σκηνοθεσία του Λοράν Σετουάν. Τον θίασο απαρτίζουν νέοι ταλαντούχοι ηθοποιοί: Κόρα Καρβούνη, Δημήτρης Μοθωναίος, Μάκης Παπαδημητρίου, Δημήτρης Πασσάς, Εύη Σαουλίδου, Γαλήνη Χατζηπασχάλη.

Ρομαντική κωμωδία; Ουτοπικό παραμύθι; Παρωδία της κωμωδίας; Ονειρικό έργο; Σάτιρα; Το σίγουρο είναι ότι ο πολιτικοποιημένος συγγραφέας βλέπει τον άνθρωπο σαν μια μαριονέτα: Ο πρίγκιπας Λεόντιος βαριέται θανάσιμα. «Τόσο νέος μέσα σ' έναν τόσο γερασμένο κόσμο» νιώθει άδειος, χωρίς καμιά χαρά. Ο βασιλιάς πατέρας του επιμένει να τον παντρέψει με μια πριγκίπισσα που ο εκείνος δεν έχει δει ποτέ, τη Λένα. Ο πρίγκιπας οργανώνει τη φυγή του και με τη βοήθεια του ακόλουθού του, Βαλέριου, ξεκινά μια περιπλάνηση μακριά από το βασίλειό του. Αλλά και η Λένα με την γκουβερνάντα της κάνει παρόμοιες κινήσεις. Στην Ιταλία, ο Λεόντιος συναντά και ερωτεύεται μια «άλλη» κοπέλα. Και ο γάμος μοιάζει αναπόφευκτος.

Πόσο έχεις μεγαλώσει «Μπέμπα»...

Ο Μπίχνερ πέθανε μόλις στα 24, αλλά πρόλαβε να γράψει τρία θεατρικά έργα: «Ο θάνατος του Δαντόν», «Λεόντιος και Λένα», «Βόιτσεκ». Το 1834 εκδίδει τον κοινωνικοεπαναστατικό «Ταχυδρόμο της Εσσης», ένα από τα πρώτα σοσιαλιστικά κείμενα στην Ευρώπη. «Αν κάτι μπορεί να βοηθήσει τους καιρούς μας», έγραφε αυτοεξόριστος στο Στρασβούργο, "αυτό είναι η βία. Ξέρουμε τι να περιμένουμε απ' τους άρχοντές μας. Κατηγορούν τους νέους για τη χρήση βίας. Μα δεν βρισκόμαστε λοιπόν σε μια διαρκή κατάσταση βίας; Αφού έχουμε γεννηθεί και μεγαλώσει στη φυλακή, δεν αντιλαμβανόμαστε πια ότι είμαστε χωμένοι σε μια τρύπα με δεμένα τα πόδια και τα χέρια και φιμωμένο στόμα;»

* Πριν από τρία χρόνια μας διαβεβαίωνε από σκηνής ότι «Το νερό γνωρίζει». Τώρα ο θεατρικός συγγραφέας Δημήτρης Τσεκούρας μάς συστήνει μια πολύ ιδιαίτερη «Μπέμπα». Είναι ο τίτλος του τρίτου του έργου που παρουσιάζεται στο Απλό Θέατρο σε σκηνοθεσία Ορέστη Τάτση. Το σκηνικό παραπέμπει σ' ένα αλλόκοτο, ακατάστατο παιδικό δωμάτιο. Ανάμεσα σε κούκλες, μπάλες, αυτοκινητάκια, σκόρπια περιοδικά, κυριαρχούν ντουζίνες γυναικείων παπουτσιών. Σε κάθε παπούτσι υπάρχει και από μια εικόνα ζωής που αποκαλύπτει την κούραση, την επιθυμία, την επιβεβαίωση, την ανασφάλεια. Κεντρικό θέμα του έργου είναι ο χρόνος και η διαπραγμάτευσή του σ' ένα σημείο ουτοπίας μέσα από εννέα εικόνες. Σα να έχει ξεπηδήσει μέσα από κάδρο μια όμορφη γυναίκα, άβαφη, απροσδιορίστου ηλικίας (Ναταλία Στυλιανού) και αρχίζει να διερωτάται για τα πάντα: τη σιωπή, τη μνήμη, την τέχνη, τα όρια των ανθρώπων, τον έρωτα, τη λησμονιά.

«Το πρόσωπο του έργου είναι η γυναίκα, η αιώνια μπέμπα» σχολιάζει ο σκηνοθέτης. «Η γυναίκα ποιήτρια, αφού εκείνη γεννά ή αλλιώς "ποιεί" τον κόσμο. Η σκηνή μετατρέπεται σε ένα μη τόπο, για να μας αφήσει ελεύθερους να κινηθούμε στο χρόνο, στη ζωή μιας γυναίκας. Εκεί διαστέλλονται συναισθήματα: φόβοι, ελπίδες, χαρά, λύπη και αδημονία αλλά και ερωτήσεις. Αν «η πιο μεγάλη απόσταση ανάμεσα σε δύο τόπους είναι ο χρόνος», όπως έλεγε ο Τενεσί Ουίλιαμς, τότε τα παπούτσια που χρειάζεσαι για να τη διανύσεις είναι η μονάδα μέτρησης... Μονολογώ δεν σημαίνει μιλώ μόνος αλλά μιλώ σε κάτι, απευθύνομαι σε κάποιον χωρίς απάντηση ή τουλάχιστον χωρίς να ακούγεται απάντηση. Οι προσευχές των μοναχών αναζητούν το θεό να τις ακούσει και οι μονόλογοι των ερωτευμένων τον εραστή».

* Στα χέρια ενός 22χρονου σκηνοθέτη αφέθηκαν δύο έμπειρες ηθοποιοί, η Θέμις Μπαζάκα και η Ανέζα Παπαδοπούλου. Πρόκειται για τον πολλά υποσχόμενο Δημήτρη Καρατζά, που φέτος μας καθήλωσε -στην πρώτη του δουλειά- σκηνοθετώντας τον «Ιβάνοφ» του Τσέχοφ. Το έργο «The new electric ballroom» του ιρλανδού συγγραφέα με την πρωτότυπη γραφή Εντα Γουόλς ανεβαίνει στις 22 Απριλίου στο θέατρο Χώρα σε μετάφραση Γεωργίας Ψυχογιού.

Ο Γουόλς είναι πολυγραφότατος -τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε 20 γλώσσες- και από τους σημαντικότερους της νέας γενιάς. Μαζί με τον Στιβ Μακ Κουίν έγραψε το σενάριο της σπουδαίας ταινίας «Hunger» που πραγματευόταν τη μεγάλη απεργία πείνας μελών του IRA. Στην Αθήνα έχουν ανεβεί πρόσφατα δύο ακόμα έργα του, «Η φάρσα της Οδού Γουόλγουορθ» στο «Από Μηχανής Θέατρο» και το «Chatroom» ξανά στο «Χώρα». Οπως στα περισσότερα έργα του, έτσι και στο «The new electric ballroom» μια γοητευτική και συγχρόνως εφιαλτική ιστορία εκτυλίσσεται σ' ένα απομακρυσμένο ψαροχώρι. Κι εδώ κυριαρχεί η ανάκληση του παρελθόντος μέσω της αναπαράστασης με ειρωνεία, μαύρο χιούμορ, τρυφερότητα. Δύο αδελφές (Θέμις Μπαζάκα-Αννέζα Παπαδοπούλου), έγκλειστες στο σπίτι τους από την εφηβεία, αναπαριστούν και αφηγούνται καθημερινά μια συγκεκριμένη μέρα της ζωής τους, που τους στιγμάτισε πριν από σαράντα ολόκληρα χρόνια. Θεατή και βοηθό σ' αυτήν την ατέρμονη αναπαράσταση του παρελθόντος καθιστούν τη μικρότερη αδελφή τους (Μαρία Πανουργιά), δημιουργώντας την ασφαλή φυλακή μιας ψεύτικης πραγματικότητας. Ενας άντρας (Παναγιώτης Εξαρχίας) θα εισβάλει ως καταλύτης στον μικρόκοσμό τους, αλλά θα αποτελέσει κι αυτός έναν δυνατό κρίκο για να συνεχιστεί η ιστορία τους.

Μπάρμαν, ο εξομολόγος

«Είναι σαν μια εξέδρα μνήμης, ερμητικά κλειστή στο παρόν και βαθιά κλεισμένη στα 50's και στις ευτυχισμένες μέρες των προσώπων» λέει ο σκηνοθέτης. «Οι ηθοποιοί, επίσης ντυμένοι με το παρελθόν των ηρώων εκείνης της εποχής, μετέρχονται κάθε μέσο και υλικό για να αναπαραστήσουν, ν' αναβιώσουν και ν' αφηγηθούν το όνειρο και την απώλειά του».

* «Delirium tremens» ή «τρομώδες παραλήρημα». Είναι ένα απ' τα συμπτώματα στέρησης του αλκοόλ αλλά και ο τίτλος της παράστασης που γράφει (μαζί με τη Μαρία Κατσανδρή) και σκηνοθετεί στο θέατρο «Συνεργείο» ο Στρατής Πανούργιος. Ενα ιδιαίτερο μπαρ έστησε η Αλεξάνδρα Σιάφκου στον ατμοσφαιρικό θεατρικό χώρο του Μεταξουργείου με μπάρα, πολλά μπουκάλια και ποτήρια πίσω από τον πάγκο, έτοιμα να γεμίσουν και να ξεδιψάσουν κάθε πικραμένο...

Ο Σ. Πανούριος είναι ο μπάρμαν, ο εξομολόγος, ο θεραπευτής. Η Αφροδίτη (Ανθή Ανδρεοπούλου) είναι μια γυναίκα που πίνει αλλά καθόλου περιθωριακή. Στέλεχος σε μεγάλη εταιρεία καταφέρνει να το κρύβει. Αυτό το βράδυ όμως θέλει να γιορτάσει τα γενέθλιά της. Εχει καλέσει όλους όσοι έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στη ζωή της. Μέχρι το ξημέρωμα η Αφροδίτη θα θυμηθεί, θα θυμώσει, θα κλάψει.

«Με τη βοήθεια ενός μυστηριώδους μπάρμαν», λέει ο σκηνοθέτης, «η γυναίκα θα μονομαχήσει με τον ίδιο της τον εαυτό, με τους εφιάλτες και τα όνειρά της». Στην παράσταση, παίζει μουσική και τραγουδάει ο Γιάννης Ψειμάδας.

* «Εχθροί εξ αίματος» μέσα στο ίδιο σώμα. Τρία παράξενα «πλάσματα» είναι οι ήρωες του έργου του Αρκά που θα ξαναπαιχτεί από τις 3 έως τις 8 Μαΐου σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, αυτή τη φορά στο θέατρο «Μπάντμιντον». Τρία όργανα του οργανισμού μας με φωνή, αισθήματα, συνήθειες, προσωπικότητες: Το Δεξί Νεφρό (Παντελής Δεντάκης), το Λεπτό Εντερο (Ανδρέας Κωνσταντίνου) και το Παχύ Εντερο (Λαέρτης Μαλκότσης) είναι θύματα ενός τροχαίου που είχε ο άνθρωπος στον οποίον κατοικούν... Ο εγκέφαλος είναι σε κώμα, η καρδιά και το νεφρό ετοιμάζονται να μετακομίσουν σ' άλλο σώμα. Τι θα γίνει όμως με τα ταπεινά έντερα; Θα αγωνιστούν σθεναρά για τη σωτηρία τους, θα δολοπλοκήσουν, θα υπερασπιστούν την αποστολή τους, θα διεκδικήσουν τα δημοκρατικά τους δικαιώματα και στο τέλος θα την πατήσουν... *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο